منت فوتبال بنجل ايرانی بر سر ملت

قدس؛ 1 ) شايد اين روزها اهالي کاتولونياي اسپانيا بيش از هر زمان ديگري از «دموکراسي» بيزار شده باشند؛ چون هرچه باشد، به حکم مدرن ترين شيوه مديريتي کنوني جهان، آنها مجبور شده اند موفق ترين رئيس تاريخ باشگاه محبوب شان را پشت درهاي خروجي در حال خداحافظي ببينند. طبق قانون، خوان لاپورتا پس از به پايان رسيدن دو دوره رياستش بر باشگاه بارسلونا، مجبور است ميز و صندلي محبوبش را در لاماسيا را ترک کند و به آينده سياسي اش بينديشد.

انتخابات الکترونيکي آبي و اناري ها براي انتخاب مديرعامل بعدي، چند روزي هست که شروع شده، اما شايد هنوز هم بتوان تأثيرگذارترين اتفاقات اين باشگاه بزرگ را جايي حوالي خود لاپورتا جستجو کرد؛ آنجا که رئيس کامرواي سابق بلوگرانا و مردي که چهار قهرماني لاليگا، دو قهرماني اروپا، يک قهرماني حذفي، دو سوپر کاپ اسپانيا، يک سوپر کاپ اروپا و يک عنوان قهرماني در جام باشگاههاي جهان را براي بارسا به ارمغان آورده، هنگام تقديم استعفايش در گفتگو با رسانه ها، رسماً به دليل کوتاهي هاي احتمالي اش از هواداران عذر مي خواهد و با صدايي بلند خطاب به کاتالونيا مي گويد: «مرا ببخشيد»!

2 ) بله؛ مثل روز روشن است که از هيچ دري و با هيچ عقل و منطقي نمي توان کار فوتبال خراب ايران را با نمونه هاي خارجي قياس گرفت و بويژه سراغ بهترين تيم اين سالهاي جهان رفت. شايد ما وضعيت منحصر به فردي داشته باشيم که از همه دنيا- يا دست کم بخش اعظمي از آن- متمايزمان مي کند، اما در حقيقت گاهي نمي توان جلوي ذهن کنجکاو و کنکاشگر را گرفت و مانع از قياس شد.

چگونه مي توان باور کرد روي همين کره خاکي و در سرزميني که مثل ايران روي نقشه جغرافياي همين دنيا وجود دارد، مديري که به پيروزي و موفقيت شهره شده و کاميابي ها را يکي پس از ديگري درو کرده، هنگام وداع قانوني اش لب به عذرخواهي از هواداران بگشايد و همچنان خودش را بدهکار مردم بداند، اما در مملکتي مثل کشور ما، مديران رنگارنگ و وارثان ابدي ناکامي و سؤ تدبير و ناتواني، پس از هر فاجعه جديدي راست راست راه بروند و تازه بر سر ملت منت هم بگذارند؟

امروز خوان لاپورتا در حالي از موضع پايين دست با هوا خواهان بارسا سخن مي گويد که شايد حتي در دورترين زواياي ذهنش نيز نتواند تصور کند در ايران مديري مثل عباس انصاري فرد که در توليد ناکامي به نوعي رکورددار محسوب مي شود، پس از رقم زدن انواع شکستها در محبوب ترين تيم ايران، تازه از مردم طلبکار هم شده که «تيم من قهرمان جام حذفي ايران شد»! چنين رويکردي آيا، واقعاً مايه يأس و افسوس نيست؟!

3 ) تا خرخره زير منت آقايان هستيم. انگار هيچ راه فراري از اين دين ابدي وجود ندارد. مي برند يا مي بازند، فرقي ندارد، مهم اين است که ما رعاياي ارباباني هستيم که ظاهراً براي نوکري مي آيند، اما تاج سروري به سر مي گذارند. شايد اين پيشاني نوشت ماست که تا آخرين نفس زير قرض باشيم، که اگر نبود، فلان مدير پس از پرداخت بهاي ميلياردي براي استخدام دو بازيکن بنجل برزيلي و بعد از رد کردن فوق ستاره تيم به دلايل شخصي و بعد از به خاک سياه نشاندن مجموعه و اخراج بدون محاکمه از آن، مدعي نمي شد اين جام حلبي حذفي که پرسپوليس به خاطرش هيچ تيمي از ليگ برتر را نبرد، مرهون هنر نمايي ها و حسن درايت اوست.

چگونه مي توان از زير بار اين منت شانه خالي کرد؟ چگونه؟ بدا به حال مردمان بخت برگشته اي که پول جيب شان را خرج آزمون و خطاي آقايان مي کنند، اما تا دقيقه نود و حتي پس از آن بدهکار حضراتند و بايد تاوان پس بدهند. نگاه کن؛ جاي پاي افشين قطبي هنوز روي شانه هاي ما باقي است که آناليزور سابق کره جنوبي، برايمان خط و نشان مي کشد و پرسوناژ بين المللي اش را توي صورتمان مي کوبد... .

درست مثل قلعه نويي که فقط با يک جمله 4 کلمه اي نسخه رؤياهاي آسيايي استقلال را درهم پيچيد، اما هنوز از عالم و آدم طلبکار است يا رؤساي جور واجور سازمان تربيت بدني که پرسپوليس و استقلال اساطيري ملت را به خاک مذلت نشاندند، اما حالا با غرور و تکبر صدقه دادن هاي چند صد ميليوني شان را در بوق و کرنا مي کنند و بابت اين لطف همايوني، از محضر اين مردم «احسنت» مي طلبند!

4 )... و عاقبت اينکه خوان لاپورتا، پس از سودآفريني چند صد ميليون دلاري اش براي ثروتمندترين باشگاه فعلي جهان، در روز آخر مديريتش بدهي 16 يورويي خودش را به فروشگاه مرکزي بارسا بابت تصاحب يک شال هواداري صاف کرد و بعد رفت... صاحبان عزيز منت و جلال و جبروت و مستخدمان تشنه خدمت و همجواران گرامي بيت المال ملت و خزانه دولت! راستي به «غيرت» تان بر نمي خورد؟!