گپزدن بیماران اینترنتی در فضای مجازی/نارون
مهدی نورعلی شاهی در وبلاگ نارون نوشت:
شب نشين هاي ايراني ها در جهان زبان زد بود.نمونه اش را بخواهيد همين هزار و يكشب ما ايراني ها كه قرن ها است كه نتوانسته رقيبي براي خود پيدا كند.به بهانه خواندن داستاني از كتاب فوج فوج جمعيت بود كه فشرده مي نشستند در كنار هم تا در كنار هم خنديدن گريستن و يا حتي آموختن را بياموزند. اصلآ ما ايراني ها در اين زمينه داستانمان شنيدني تر از اقوام و ملل ديگر دنياست. نگاهي گذرا داشته باشيد به همين رسم و رسوم هاي ما ايراني ها كه هربار به بهانه اي دور هم جمع مي شديم تا داشتن روابط اجتماعي چهره به چهره را تجربه كنيم. يكبار به بهانه آش اول ماه يا ديگر بار نذري آخر ماه .هدف جمع شدن در كنار يكديگر بودو البته نيازي كه مي توان آن را نياز داشتن روابط اجتماعي تعريف كرد.
اجتماعي زندگي كردم از ذات انسان سرچشمه مي گيرد و بحثي نيست كه نفي شود تنها در گوشه اي از دنيا عميق تر به آن نگاه مي شود و در گوشه اي ديگر كمتر. اما خدا لعنت كند اين زندگي پست مدرن ما را كه يكهو ما را كند و انداخت در تورهاي عنكبوت اينترنت كه دست و پايمان چسبيده است به اين دنياي مجاز دروغ.
تا كنون درباره بيماران اينترنتي چيزي شنيده ايد؟ از تبار ما آدمها كساني هستند كه ترجيح مي دهند در شبانه روز ساعت ها به صورت مجازي با ديگران در ارتباط باشند اما با خانواده خود حرفي و كلامي رد و بدل نكنند.
بيماران اينترنتي نه شاخ دارند و نه دم اما علايم اشان واضح است. در محيط كار دو نفر در كنار هم نشسته اند و آنها با آنكه چند سانتي متري با هم بيشتر فاصله ندارند اما ترجيح مي دهند به صورت مجازي به يكديگر گپ بزنند.
شايد ماجرا آن زن و شوهر آسياي شرقي را كه چندي پيش نقل اخبار رسانه ها شد را به خاطر داشته باشيد. زن و شوهر آنقدر درگير مواظبت و نگهداري از كودك مجازي خود كه در محيط اينترنت ساخته بودند گشتند كه كودك واقعي اشان از گشنگي مرد. به همين سادگي. مي بينيد كلمات چگونه ساده بر دل اين موضوع مي نشينند. مردن در اين روزها نه نياز به بيمار آبله و سل دارد و نه هزار و يك مرض بي درمان . زيرا درمان ها همه يافته شده است و در اين ميان هيچ كس نمي داند داروي بيماران اينترنتي چيست.
اين روزها پدرها و مادر هايي كه از تمام علوم كامپيوتر تنها خاموش و روشن كردن دستگاه كامپيوتر را بلد هستند ساعت ها دستگاه را در اختيار كودكاني قرار مي دهند كه نمي دانند شبانه روز مجازي اشان در كجاي اين دنيا مشغول بازي! هستند.
روز گذشته كودك خردسال همسايه ما امروز از چت دير هنگام ديشب خود با فردي سخن گفت كه او را نمي شناسد اما مرد مهربان بوده است. همين كافيست براي كودكي كه حتي پدرش بلد نيست به قول او موس را به دست بگيرد. همين كه مرد مهربان دنياي مجاز به او گفته است تا كنون كودكي به باهوشي تو نديده ام براي او كافيست تا روياهاي كودكي اش كامل شود. اين روزها عجيب دنياي اينترنت دامان ما شرقي ها را گرفته است. شايد ما هم در بزرگسالي بيمار اينترنتي باشيم كه براي يك تعريف ساده يا ختي نياز به داشتن رابطه اجتماعي نيمه شب از خواب بر مي خيزيم و سري به پيغام رسان اجتماعي خود مي زنيم.
