چهارشنبه زشت با ژوزه
گویی بار دیگر تفکرات هررا در کالچو حلول کرده، مردی که با سبک دفاعی کاتاناچو روی دیگری از سکه فوتبال را به نمایش گذاشت، البته این روی سکه به هیچ عنوان شما را مجذوب نمیکند ولی خب، ثمرهاش تداوم قهرمانی در همان فوتبال به سبک ایتالیایی است.
به نوشته وطن امروز؛ ایتالیاییها نمیخواهند پوست بیندازند و حالا غریبهای به نام ژوزه مورینیو میآید و دست روی رگ خواب آنها میگذارد و به زشتترین نوع ممکن هویت زیبای فوتبال را لگد مال میکند. اگر قرار باشد از آن تراژدی حذف بارسا فاکتور بگیریم، میتوانیم تمام توجه به اثبات این استدلال را به چهارشنبه شب ورزشگاه المپیکو معطوف کنیم. آنهایی که تمام و کمال این بازی 100 دقیقهای را دیدند تنها به یک مساله مشترک میرسند و آن این است که فقط وقتشان را تلف کردهاند!
گویی بار دیگر تفکرات هررا در کالچو حلول کرده، مردی که با سبک دفاعی کاتاناچو روی دیگری از سکه فوتبال را به نمایش گذاشت، البته این روی سکه به هیچ عنوان شما را مجذوب نمیکند ولی خب، ثمرهاش تداوم قهرمانی در همان فوتبال به سبک ایتالیایی است.
ایتالیاییها نمیخواهند پوست بیندازند و حالا غریبهای به نام ژوزه مورینیو میآید و دست روی رگ خواب آنها میگذارد و به زشتترین نوع ممکن هویت زیبای فوتبال را لگد مال میکند. اگر قرار باشد از آن تراژدی حذف بارسا فاکتور بگیریم، میتوانیم تمام توجه به اثبات این استدلال را به چهارشنبه شب ورزشگاه المپیکو معطوف کنیم. آنهایی که تمام و کمال این بازی 100 دقیقهای را دیدند تنها به یک مساله مشترک میرسند و آن این است که فقط وقتشان را تلف کردهاند!
شاید اصلیترین گزارش یا تعریفش همین باشد: «یک فینال زشت، پیروزی یک بر صفر اینتر برابر رم».
در اینجا نمیخواهیم به ابعاد شخصیتی مورینیو بپردازیم چون کاراکتر شخصی او بعدی ندارد، ژوزه فقط این موضوع را خوب درک کرده که ایتالیاییها را به سبک و سیاق خودشان تحقیر کند. البته باید به این مساله نیز اشاره کنیم که تنها مقصر اصلی این فوتبال زشت خودشان هستند، واقعا به عنوان یک بیننده بازیهای کالچو چند دیدار را میتوانید نام ببرید که جذابیتشان از تعداد انگشتهای دست بیشتر باشد، مثلا من میتوانم به بازی یوونتوس –رم در ابتدای فصل و سمپدوریا – رم در 25 آوریل اشاره کنم.
البته چند دیدار دیگر هم بود که نشان از فوتبال تهاجمی داشت که هر کسی را امیدوار میکرد تا شاید با فصل جدیدی از فوتبال ایتالیا روبهرو خواهد شد. اما این اتفاق نیفتاد و تیمهای حاضر در کالچو ترجیح میدادند با سادهترین شکل ممکن البته از نوع زشت و کریهش 3 امتیاز را کسب کنند.
دقیقا از همینجا است که مرگ فوتبال مدرن آغاز میشود. در همین رابطه مورینیو همین سبک و سیاق را در رقابتهای اروپایی آزمایش میکند، بله، جواب میدهد، آزمایش او به سبک فوتبال دفاعی کاری با فوتبال اروپا میکند که زمین و زمان تا هفتهها بعد از حذف بارسلونا با انواع و اقسام نویسندهها تمام تلاششان را میکنند تا شاید علت شکست بارسا را آنالیز کنند!
هیچ آنالیزی در کار نیست چون: 3- بارسلونا بیش از حد خسته بود. 2- به اشتباهات و غرور کاذب مربی جوانش باخت. 1- مورینیو آزمایشش جواب داد! بله، به همین سادگی. آیا درباره این استدلال شک دارید؟ پس بیایيد جنگ قلمی راه بیندازیم! مورینیو با فوتبال ایتالیا کاری کرده که باقی تیمها نیز به دنبال این «بز گر» افتادهاند؛ به طوری که او و فوتبال پسرانش ما را به یاد فوتبال اروپای شرقی میاندازد؛ فوتبالی که در دهه 80 از تیمهایی مانند دیناموي ورشو و کراکوي لهستان شاهد بوديم. حالا باید دید فوتبال اینتر نوعی پست مدرنیسم است؟
به هر صورت هرچیزی یا هر نامی که میباید روی چنین نمایشی بگذاریم، تا زمانی که تیمهایی مانند یوونتوس و میلان در فوتبال ایتالیا حکمفرمایی میکردند تیمی مانند اینتر بزرگترین افتخارش قهرمانی در جام یوفا بود! البته آن زمان به اواخر دهه 80 بازمیگردد. باور کنید هر چه فکر میکنیم باز هم نمیتوانیم نامی برای فوتبالی که مورینیو به خورد تماشاگران میدهد پیدا کنیم، حتی شاید بد نباشد درباره قیاس سبک ابداعی هررا و روش مورینیو عذرخواهی کنیم!
اینتر ـ رم؛ کثیفترین فینال ممکن
تنشهای این مسابقه از زمانی شروع شد که مارکو ماتهراتزی مدافع بیکله اینتر در نیمه اول با تمارضی آشکار در محوطه جریمه رم خود را به زمین کوبید تا بدین وسیله موجبات اخراج مدافع رم را فراهم آورد.
آنچه در مسابقه اینتر و رم در فینال کوپا ایتالیا اتفاق افتاد عجیبترین اتفاق ممکن بود. این 2 تیم که در سالهای اخیر تبدیل به دشمنان بزرگ یکدیگر به دلیل رقابت بر سر کسب عنوانهاي مختلف قهرمانی در ایتالیا شدهاند، با اتخاذ شیوههای بشدت خشن، اعتبار خود را زیر سوال بردهاند.
هنوز چیزی از پایان بازی نگذشته بود که گزارشگران شبکه رای از آن به عنوان کثیفترین فینال ممکن یاد کردند؛ فینالی که بازیکنان در آن با هدف قرار دادن ساق پای یکدیگر و همینطور انجام مکرر خطاهای وحشتناک، فوتبال را قربانی کردند.
تنشهای این مسابقه از زمانی شروع شد که مارکو ماته راتزی با تمارضی آشکار در محوطه جریمه رم خود را به زمین کوبید تا بدین وسیله موجبات اخراج مدافع رم را فراهم آورد. اما داور با اطلاع از اینکه او به دلیل خطا یک کارت زرد داشت، از اخراج او چشمپوشی کرد تا با آغاز نیمه دوم تنشها به اوج برسد.
به جز ماته راتزی، بالوتلی بازیکن یاغی اینتر هم در ایجاد این فضای منفی سنگ تمام گذاشت. در رم هم طبق معمول فیلیپ مکسس، با نمایشی خشن اعتبار فوتبالی خود را خدشهدار کرد. اما در نیمه دوم اتفاقات تازهای در راه بود، در حالی که رم برای جبران نتیجه به در بسته میکوبید خطاهای متوالی بازیکنانی مثل تونی، توتی، موتا، تادیی و... چهره مسابقه را زشت کرد.
رم که از حملات خود نتیجهای نمیگرفت عصبانیتر بازی را دنبال میکرد و بعد از آنکه تیاگو موتا در دقایق پایانی به دلیل انجام کار مشابه آنچه در مسابقه بارسلونا انجام داده بود، بازی را به وقفه انداخت، توتی با واکنشی باورنکردنی در لحظات پایانی با لگد به پای بالوتلی کوبید و یکسره از زمین اخراج شد.
این خطا یکی از بدترین خطاهای ممکن و رفتاری کاملا غیرورزشی از کاپیتان تیم رم بود که موجب قطعیت شکست رم در المپیکو شد؛ کاری که اعتراض رانیری را نیز در پی داشت. جالب اینکه با پایان بازی نیز درگیری شدیدی در زمین رخ داد و دخالت نیرویهای پلیس اوضاع را به حالت عادی بازگرداند. این درحالی است که بعد از جشن قهرمانی اینتر هم درگیریها به سطح شهر کشیده شد.
