فوتبال ايران دارد 60 دقيقه اي مي شود
قدس؛ حجم عبارات کنايي در اين فوتبال به طرز عجيبي زياد شده است. سر همين بازي پرسپوليس- استيل آذين آن قدر متلک پيش و پس از بازي گفته شده که همه روزنامه ها پر از اين صحبتهاست. علي کريمي گفته، براي دايي گل نبرده، چون هيچ چيزي از او ياد نگرفته و دايي هم تأکيد کرده با وجود حضور چندين مهره اسم و رسم دار در ترکيب استيل آذين، فوتبال بهتر را پرسپوليس بازي کرده و کاري از دست استيلي ها ساخته نبوده است.
فوتبال به جملات تنش زا نياز دارد. فوتبال اصولاً ورزش تنش و هيجان است، اما جايي که بخواهند جلوي تنش سالم را بگيرند و گل بردن براي مربي پيش از بازي و روبوسي 30 نفر با هم را تبديل به فرهنگ رايج بکنند، تنش و هيجان سرکوب شده، از جايي ديگر بيرون مي زند و تبديل مي شود به کري خواني ها و خط و نشان کشيدنهاي سطح پايين.
اگر در فوتبال ايران تلاش براي سرکوب هيجان، به تلاش براي تشديد و گسترش هيجان سالم تبديل شود، اين حجم سرسام آور حرفهاي غيرفني هم کاهش خواهد يافت. در روزهاي پاياني هر فصل، بر حجم اين حرفها اضافه هم مي شود و فوتبال را بيشتر در بيرون زمين مي بينيم تا داخل ميدان. فوتبال بازنده در همين جزئيات است که بازنده بودنش را نشان مي دهد. در نداشتن دعواهاي فني و خوندار.
از دل همين حملات لفظي سطح پايين، برنامه ها هم به ابتذال کشيده مي شوند؛ برنامه 90 به عنوان محلي براي نشان دادن درونيات فوتبال کشور، اغلب وقت برنامه خود را بايد به حواشي اختصاص دهد و حجم بالاي حواشي، ديگر برنامه سازان را هم به پوشش حواشي سوق مي دهد. جالب است که مديران و مربيان از اين روند ناراضي اند و رسانه ها را مسؤول ابتذال فوتبال مي دانند، درحالي که اولين عامل تغيير دهنده شرايط کنوني، مجريان اثر هستند، نه منتقدان و رسانه ها.
فوتبال ايران يک فصل ديگر را هم با همين دعواهاي تکراري دارد سپري مي کند و خبري از تغيير واقعي نيست. اگر انرژي عظيمي که براي دعواهاي کم محتوا و حواشي زننده هزينه مي شود، خرج تحقيق و علم تمرين و پيشرفت فني کنيم، به طور محسوس تغيير را احساس خواهيم کرد.
اينکه مهدوي کيا براي دايي گل ببرد يا کريمي دسته گلي تقديم دايي نکند، واقعاً چقدر در پيشرفت فوتبال بيمار ايران اهميت دارد؟ کمتر کسي به افت فاحش بازيهاي ليگ برتر در 30 دقيقه پاياني توجه دارد. فوتبال ايران رسماً دارد 60 دقيقه اي مي شود، آن هم نه 60 دقيقه سريع و استاندارد.
اين نکات است که بايد يک سال وقت ما را بگيرد، درحالي که اصلاً توجهي به اين جزئيات نمي شود و از دل يک بازي سرد و بي کيفيت کلي تيتر در مي آيد؛ چون خودشان دوست دارند با کارهاي سخيف به روزنامه ها تيتر بدهند وگرنه اين جور اتفاقها در انگليس و ايتاليا هم روي جلد مي رود، اما چند بار در سال روزنامه ها با اين اتفاقها مواجه مي شوند؟
