بازنده داربی، محکوم به مرگ نيست!

قدس؛ 1- مباحث منطقي در فوتبال ايران، به شکل وحشتناکي تابع احساسات هستند. درست به همين خاطر هم هست که سخن گفتن در هر چارچوبي، به زماني خاص تعلق پيدا مي کند که موج موضوع مورد نظر برخاسته است. مثلاً براي چند روز موج تيم ملي در محافل فوتبالي برمي خيزد و همه جا در مورد کادر فني اين تيم و کيفيت يا سرنوشت آن بحث مي شود و البته همه چيز خيلي زود فروکش مي کند!

يا ممکن است چند صباحي حرف زدن در مورد دوپينگ و استفاده از مواد نيروزا شود؛ در اين صورت هم تب دوپينگ مدتي همه مباحث را به سود خود قبضه مي کند و بعد کاملاً از يادها مي رود! سخن گفتن در مورد داربي- بويژه داربي تهران- نيز مشمول همين قاعده است.

تب گفتگو و چانه زني در مورد ابعاد مختلف داربي هم در فوتبال ايران، از چند روز قبل از شهرآورد پايتخت و رويارويي پرسپوليس و استقلال ناگهان داغ مي شود، تا چند روز بعد از بازي هم ادامه مي يابد و سرانجام با پايان عمرش، تا حوالي داربي آينده مسکوت باقي مي ماند. با اين حال، امروز شرايطي پيش آمده که ناچاريم خيلي بي موقع و ناگهاني از «داربي» سخن بگوييم. اين شرايط مربوط به نتايج اخير باشگاه استقلال تهران مي شود.


2- استقلالي ها اين روزها در اوج به سر مي برند. با وجود حذف از جام حذفي، آبي پوشان در آسيا با اقتدار به مرحله حذفي صعود کردند و در ليگ نيز نمايش هاي مطلوبي ارايه کردند تا بتوانند پله سوم جدول رده بندي را از آن خود کنند. استقلال که اين روزها «خوب» هم بازي مي کند، مي تواند با تثبيت جايگاه کنوني اش در ليگ و مطمئن شدن از حضور در مسابقات سال آينده ليگ قهرمانان آسيا، به تک بازي حذفي حساس باقي مانده از رقابتهاي آسيايي در فصل جاري بينديشد و با پيروزي در آن مسابقه حياتي، از حالا خودش را در جمع هشت تيم برتر قاره و در فاصله دو قدمي فينال اين رقابتها ببيند.

در مورد اين استقلال، که اين هفته ها آرماني نشان مي دهد، يک نکته جالب توجه و اساسي وجود دارد که نبايد از کنار آن به سادگي عبور کرد؛ اين تيم، همان تيمي است که حدود سه ماه پيش داربي تهران را با گل دقايق واپسين کريم باقري، به حريف ديرينه اش واگذار کرد... آيا آنها پس از آن شکست تأثربرانگيز مردند؟

پاسخ منفي است و همين پاسخ منفي، مي تواند برهم زننده تئوري بافي هاي کودکانه و دور از منطقي باشد که سالهاست فوتبال ما را احاطه کرده و فيتيله جذابيت داربي را هر سال پايين و پايين تر مي کشد. ترسوها چشمان خودشان را باز کنند. اين استقلال سرپنجه و قبراق، بازنده داربي است که برخلاف گمان آنها، نمرد، زنده ماند و حالا بر فراز برنده آن بازي در جدول تکيه زده است...!

3- مدتهاست که باوري غلط و بي پايه و اساس به ذهن مسؤولان و مربيان سرخابي هاي محبوب پايتخت ديکته شده که آنان را بشدت از باختن در داربي مي هراساند. مي گويند و اين دست اندرکاران هم مي پذيرند که «تيمي که داربي را ببازد، وارد بحران مي شود و کارش تمام است» يا «بمير، اما داربي را نباز»! آنچه اين روزها بر استقلال مي گذرد، نشان مي دهد که يک تيم مي تواند مهمترين مسابقه فصلش را ببازد -و بد هم ببازد- اما با يک ريکاوري هوشمندانه روحي و رواني، به کوران بازي ها برگردد و نتايج بسيار مطلوبي را کسب کند.

استقلال که گمان مي رفت پس از واگذار کردن شهرآورد تهران، دچار مشکل شود و کارش گره بخورد، حالا علاوه بر آنکه فوتبال تهاجمي و زيبايي را به نمايش مي گذارد و نتايج خوبي را به دست مي آورد، حتي توانسته تماشاگرانش را هم با سکوها آشتي بدهد و به پشتوانه پيروزي هاي خود، غول آزادي را در تسخير هواداران قديمي اش ببيند.

پس از دميده شدن در سوت مظفري زاده به منزله پايان داربي، هيچ کس نمي توانست حدس بزند تماشاگران گريان آن تيم بازنده، چند هفته بعد دوباره با شور و نشاط راهي ورزشگاه شوند و خوشحال به خانه برگردند. اين اما، هوشياري مسؤولان و مربيان استقلال بود که توانست مانع از فروپاشي تيم پس از باخت در داربي شود و براي هميشه روي فرضيه «شکست در شهرآورد، از مرگ بدتر است» خط بطلان بکشد.

4- اي کاش دوستان محترم سياستگذار و تصميم ساز در دو مجموعه آبي و قرمز، اکنون بي پرده باشند که بيم و باک چند سال گذشته شان از باخت در داربي- که به سريال تساوي ها در اين مسابقه مي انجاميد- بيهوده بوده و لزوماً نيازي نيست براي رستگاري، يک مسابقه مهم را به گند کشيد و يک امتياز را به هر قيمتي به دست آورد. مي توان به قصد پيروزي و افتخارآفريني حمله کرد و حتي در صورت تحمل شکست، اميدوار به احيا، با اتکا به عقل و تدبير بود. نه آقايان؛ بازنده داربي، محکوم به مرگ نيست!