دوگانه ترين نمايش تئاتر رؤياها

همه آن اتفاق‌هايي که چهارشنبه شب را تبديل به شبي جذاب کرده بود، به بازگشت ديويد بکام به اولدترافورد و حذف ميلان و رئالمادريد از ليگ قهرمانان ختم شد. جذابيت از آن نظر که هر لحظه از اين ديدارها براي خودشان دنيايي را ميساخت. رئالي که براي جبران باخت ديدار رفت در خانه ليون آماده شده بود تا در سانتياگوبرنابئو هر بلايي که ميخواهد بر سر حريف فرانسوي بياورد، با يک نتيجه تساوي همه چيز را تمام شده ديد.

به نوشته خراسان؛ هفتمين گل کريس رونالدو در اين فصل از ليگ قهرمانان هم نتوانست براي آن‌ها چاره کار باشد. او در دقيقه ششم بازي گل زد و درست 70 دقيقه بعد پاسخ آن را از سوي پيانيچ بازيکن ليون دريافت کرد تا با پيروزي يک- صفري که ليون در خانه‌اش گرفته بود اين ليون باشد که به جاي سفيدهاي کهکشاني افتخار صعود به دور بعد را از آن خود کند.

حتي مشتاقترين هواداران رئال‌مادريد هم به دلشان افتاده بود که اين بار هم گربه سياه هميشگيشان آمده تا سد راه شود. حالا بيترديد شانس هاي فراواني که در نيمه اول براي رئال به‌دست آمد و هدر رفت مانند يک فيلم سينمايي از مقابل چشمان همه رئالي ها از هواداران تا کادر فني و بازيکنان ميگذرد.

ديگر رؤياي انجام بازي فينال در خانه براي رئال از بين رفتهاست. شايد همه آن تيفوسي هايي که منتظر بازي چهارشنبه بودند، با اين رؤيا به خواب رفتند که فينال اين فصل ليگ قهرمانان که قرار است در برنابئو برگزار شود، با حضور آن‌ها به‌عنوان يکي از فيناليستها انجام ميشود. ولي حالا... فشارها بيشک بيش از همه بر روي پيگريني است تا جايي که حتي روزنامه مارکا «خداحافظ ليگ قهرمانان، خداحافظ پيگريني» را براي تيتر اولش انتخاب کرده بود.

اوست که بايد پاسخ‌گوي خيل عظيم سؤالها باشد. گرچه رأي اعتماد مديريت باشگاه به او همچنان با قوت برجاي خودش باقي است. اما اين حذف تلخ به قيمت نااميدي رئيس باشگاه تمام شد. فلورنتينو پرس خيلي دوست داشت که در زمان حکومت او بر رئال آن‌ها دهمين جام قهرماني ليگ قهرمانان را هم به ويترين افتخاراتشان اضافه کنند.

پرس انتظار داشت با اين همه خرجي که براي ساختن تيمي پر‌ستاره کرده نتيجه‌اش را در فينال برنابئو ببيند اما حالا آن‌ها که از سال 2004 طعم حضور در يک چهارم نهايي اين تورنمنت را نچشيده اند، بايد فقط به قهرماني در لاليگا چشم بدوزند، جايي که اکنون با يک امتياز اختلاف نسبت به بارسلونا صدر را از آن خود کردهاند.


بکام به خانه خوش آمدي
از اول هفته خواب نه به چشم بکام آمده بود نه فرگوسن! بالاخره چهارشنبه شد، يک حس دوگانه وجود بکام را فراگرفته بود؛ دلهره‌اي شيرين از حضور در استاديومي که همه خاطراتش در آن خلاصه ميشود. بله بکامي که روزگاري بهترين هافبک منچستريونايتد بود، حالا بايد با پيراهن تيمي ديگر در هواي خوب اولدترافورد به جنگ با شياطين مي‌آمد.

جنگ بر سر ماندن و رفتن، جنگي که آخرش هم با فضاحت به ضرر تيم ياران بکام تمام شد و فقط او ماند و خاطرهاي خوش از استقبال گرم همه مردمي که در حسرت هنرنمايي‌هاي او مانده‌اند. بکام با آن‌که از اواسط نيمه دوم فرصت بازي روي چمن اولدترافورد را پيدا کرد، نه توانست و نه انگار دلش مي‌آمد که حرکتي به ضرر منچستريونايتد انجام دهد. از همان اول هم معلوم بود که ميلان حرفي براي گفتن در تئاتر روياها ندارد.

فقط آبياتي و هم‌بازيانش ورود 4 گل را به درون دورازهشان نگاه مي‌کردند، با آن‌که منچستر هم در بهترين روزش نبود ولي با اين حال توانست به بهترين شکل ميلان را به خانه بدرقه کند. روني هم در اين ميان سهم زيادي داشت، او مرد دوگله ميدان بود، پارک هم توانست نام خود را در ليست گلزنان اين بازي جاي دهد. دو دقيقه مانده به پايان بازي جايي که ديگر نفسي براي ميلان باقي نمانده بود، فلچر آخرين ضربه را زد و ميلان آرام جان داد.

شايد در ميان روسونريها تنها بکام بود که پارادوکس عجيبي از سقوط و صعود ميلان و منچستر را حس ميکرد، او براي نشان دادن حس منچستر دوستياش تنها کاري که توانست انجام دهد پيوستن به خيل عظيم مخالفان خانواده گليزر به‌عنوان مالک يونايتد بود.

او در پايان بازي با بستن شالي که نشانه مخالفت مالکيت گليزرها بود گفت: «فکر نميکنم نيازي به توضيح باشد. ديگر همه در همه جاي دنيا از اين داستان اطلاع دارند. من يک هوادار منچستر هستم، وقتي اين شال را ديدم آن را دور گردنم پيچيدم. همه ميدانند داستان اين شالها چيست.»