ناکجا آباد پنهان بورژوازي

رئال مادريد نامي کليدي در دنياي امروز است. پديده اي کاملاً پاپيولار(مردمي) البته درست به اندازه رقيب قديمي اش بارسلونا که حتي به مراتب پاپيولارتر (مردمي تر) از رئال است.

به نوشته قدس؛ بسياري از طرفداران بارسا در نقاط فقيرنشين دنيا بخصوص آفريقا، علاقه اي به رئال ندارند، چون معتقدند مصداق بارز نظام سرمايه داري مطلق در فوتبال است و تصور مي کنند بارسلونا در سياستهايش به اداره باشگاه با روش سرمايه داري اعتقادي ندارد، در حالي که چنين تصوري اشتباه محض است. همين بارسلونا بود که امسال براي خريد زلاتان، با در نظر گرفتن واگذاري سامي اتوئو چيزي حدود 90 ميليون دلار پول خرج کرد.

ترجيحاً در اين مقاله قرار نيست از بارسا صحبت شود. اما خب بدون اشاره به بارسا محال است از رئال حرف زد. دو باشگاه مکمل يکديگرند و اين قدر سعي مي کنند با قدرت نمايي در ليگ کشورشان عرض اندام کنند که عملاً لاليگا را به دو قطبي ترين ليگ رده «آ» اروپا تبديل کردند.

ليگي که هميشه جايگاه اول و دومش ميان اين دو قدرت مي چرخد و تيمهاي رده سوم و چهارم، با اختلاف فاحش در رده هاي بالاي جدول بعد از بارسا و رئال قرار مي گيرند. سياستهاي دو باشگاه در اين چند سال با اشکالات اساسي روبه رو بوده و احتمالاً در ميزان تقصيرات، کفه ترازو به سمت پايتخت نشين ها سنگيني مي کند.

رئال مادريد بي شک در اين چند سال، بزرگترين بزرگ شکست خورده در اروپا بوده که همواره جلوي تيمهاي متوسط ديگر قاره تحقير شده و در حسرت قهرماني در جام باشگاههاي اروپا مانده است.
رئال اين پديده کاملاً تجاري که مثل هاليوود مي ماند، فقط پول خرج مي کند و معلوم نيست تا چه زمان بايد براي به «ناکجاآباد» رفتن پول خرج کند. هاليوود حداقل اگر نظام سرمايه داري مطلق محسوب مي شود، سود دهي هم دارد.

مخاطب مي تواند با ديدن آمار فروش يک فيلم، دستمزدهاي پرداخت شده و در نهايت کنار هم قرار دادن اين فاکتورها به نتايج مثبتي برسد. اما هوادار رئال به چه جور نتيجه گيري مثبتي مي تواند از ناکاميهاي پي در پي تيمش برسد؟

هوادار رئال مهمترين رويداد فوتبالي که هرسال تيمش در آن حضور دارد را با عنوان «جام باشگاههاي اروپا» مي شناسد که رئال آخرين بار هشت سال پيش فتحش کرد که پس از خلق شاهکار آقاي دل بوسکه اين باشگاه نه تنها نتوانست به موفقيت برسد، بلکه نتوانست به مراحل بالاي جام هم راه پيدا کند.

رئال در اين هشت سال تا توانست مثل گذشته پول خرج کرد و تقريباً به هر تيمي در قاره سبز باخت.
حالا در اين شرايط هوادار رئال در اوج مشکلات اقتصادي دنيا چرا بايد با 290 ميليون يورويي که باشگاه محبوبش تنها براي يک فصل خرج خريد بازيکن کرده، کنار بيايد؟

بايد قبول کرد حساب کتابهاي هوادار رئال درست از آب در نمي آيد، مگر اينکه بخواهد به لابيهاي مديران باشگاه و بيزينس هاي حيرت آور و کمکهاي دولت که رئال را بخش مهمي از خودش مي داند، فکر کند. چون اين رئال نه قهرمان اروپا مي شود که دل او را به عنوان هوادار خنک کند و نه در اسپانيا وضعيت جالبي دارد. در اين شرايط چه دليلي دارد هوادار رئال باقي بماند؟