كسي آنري را نمي‌بخشد

دوازده سال پيش بود كه تيه‌ري آنري جوان با فرانسه، قهرمان فوتبال جهان شد و 2 سال بعد از آن تاريخ و در سال 2000 عنوان قهرماني اروپا را نيز در معيت خروس‌ها صاحب شد.

به نوشته جام جم و به نقل از گاردین؛ آبي‌ها پس از چند سال بي‌فروغي در سال 2006 يك بار ديگر به فينال جام جهاني رسيدند و اين بار با قبول شكست در ضربات پنالتي برابر ايتاليا دوم شدند و يك بار ديگر آنري يكي از مردانشان بود.

اما 2010 كه مي‌تواند چهارمين جام جهاني در عمر 33 ساله مهاجم اسبق موناكو، يوونتوس، كاپيتان پيشين آرسنال و مهاجم 2 سال و 7 ماه اخير بارسلونا باشد، شايد تلخ‌ترين هم جلوه كند، چراكه او زير ابر ضخيمي از بدبيني و بدنامي به آفريقاي جنوبي سفر خواهد كرد. ماجرا به گل سرنوشت‌سازي برمي‌گردد كه وي با ضربه دست براي هم‌تيمي‌اش ويليام گالاس در مرحله پلي‌اف جام 2010 در برابر ايرلند جنوبي زد و با همان گل صعود خروس‌ها قطعي و حذف ايرلندي‌ها محقق شد.

وقتي اعتراض ايرلندي‌ها بيشتر شد، آنري پيشنهاد كرد بازي تكرار شود، اما فيفا به رسم هميشگي‌اش كه نتيجه مسابقات را حتي در صورت وقوع اتفاقاتي از اين دست و اشتباهات محرز داوري غيرقابل تغيير مي‌انگارد، اين پيشنهاد و درخواست‌هاي پياپي مشابه ايرلند را رد، نتيجه بازي را تاييد، فرانسه را مسافر جام جهاني و ايرلند را مغموم كرد.


تلخ‌ترين همايش

اما حالا اين واقعه و احتمال پيش روي آنري خودنمايي مي‌كند كه 6 ماه بعد در آفريقاي جنوبي به هرجا پا بگذارد خطاي هند را بشدت به وي يادآوري و در هر فرصتي او را هو كنند و در آن صورت ضررهاي ماجرا به وي ختم نمي‌شود و دودش به چشم فرانسه هم خواهد رفت، زيرا آرامش روحي از اين تيم در رقابت‌ها گرفته خواهد شد. حتي اگر هم اعتراض‌ها و متلك‌ها فقط شامل حال آنري شود، در عمل يك بازيكن كليدي آبي‌ها از تيم خارج خواهد شد. به اين ترتيب واپسين جام‌جهاني يكي از برترين بازيكنان 15 سال اخير فوتبال جهان به تلخ‌ترين همايش براي او تبديل و بدترين پايان ممكن براي آنري ترسيم خواهد شد.

آنري در عين پذيرش خطاي خود و اعتراف به اين كه در آن لحظه خاص در گوشه 18 قدم توپ را با دستش هدايت و آن را به سمت جلو هل داده و سپس با پا آن را به گالاس پاس داده، مدعي است كه همه چيز در يك لحظه روي داده و او در يك آن و بدون اين كه بفهمد و قادر به فهم موضوع و ارزيابي حادثه باشد، غريزي اين كار را كرده و نبايد يك متقلب با هدف قبلي شمرده شود و سپ‌بلاتر، رئيس فيفا و تعدادي از ديگر چهره‌هاي سرشناس فوتبال از جمله هموطن بازنشسته‌اش، زين‌الدين زيدان بر اين حرف مهر تاييد زده و به حمايت از او برخاسته‌اند ولي اينها نيز محو‌كننده احتمالي نيست كه در شهرهاي مختلف آفريقاي جنوبي انتظار آنري را مي‌كشد و آن هوشدن محتمل وي در هر مكاني است كه پا بگذارد يا در هر لحظه‌اي است كه توپ در جريان يك مسابقه به پاي او برسد. اين احتمال آنقدر قوي است كه به ريموند دومنك، سرمربي تيم ملي فرانسه توصيه شده كه كاملا از خير گزينش آنري بگذرد و سري را كه درد نمي‌كند دستمال نبندد!

اما بسيار بعيد است كه او اين پيشنهاد را بپذيرد و از مهارت‌ها و تجربه آنري صرف‌نظر كند آن هم در شرايطي كه خروس‌ها به وضوح از توان فني گذشته بي‌بهره‌اند.


بي‌ارتباط

حاميان استفاده از آنري به اين نكته استناد مي‌كنند كه اگر مساله او حاد بود در ديدارهاي اخير بارسلونا نيز بايد از روي سكوها به او اعتراض مي‌شد حال آن كه چنين نشده، اما اين فرضيه قابل‌قبول نيست زيرا مسابقات بارسا ارتباطي به جام‌جهاني ندارد و آن مقوله‌اي مجزاست و اين يك احتمال قوي است كه هر مسابقه‌اي در چارچوب جام‌جهاني و با حضور تيم ملي فرانسه برگزار شود و آنري در زمين حاضر باشد، به جشنواره‌اي از اعتراض عليه او بدل شود و حتي ممكن است آنري هم غايب باشد، اما چون فرانسه با تقلب صعود كرده است،‌ در جريان مسابقه روي سكوها هو شود.


فراموش نشدني

همه اينها در حالي روي مي‌دهد و يك جام‌‌جهاني سياه براي آنري و خروس‌ها پيش بيني مي‌شود كه ديه‌گو مارادوناي آرژانتيني 24 سال پيش با ضربه دستي آشكارتر و تقلبي بزرگ‌تر به انگليس گل زد و با همان گل، حذف انگليسي‌ها و قهرماني كشورش را پايه‌گذاري كرد.

مهاجم بارسلونا و كاپيتان سابق آرسنال برترين گلزن تاريخ فوتبال ملي فرانسه است، اما خاطره او با تقلب بزرگ اخيرش در مسابقه با ايرلند عجين شده است

با اين حال شايد ماندگارترين تصوير از آنري در دنياي ورزش همان خطايي باشد كه در ورزشگاه استادو فرانس در حومه پاريس انجام داد و همه كارهاي مثبت قبلي و نمايش‌هاي فني او طي اين سال‌هاي طولاني ناديده گرفته شد و تك‌خطاي او در برابر ايرلند كه البته بسيار بزرگ هم بود و سرنوشت دو ملت را عوض كرد، به مهم‌ترين نشانه شناسايي او بدل شود و حتي در مورد كاپيتان سابق تيم ملي آرژانتين و سرمربي فعلي اين تيم نيز همين نگرش وجود دارد و با اين‌كه او به دستاوردها و درجه‌هاي بالاتري از آنري رسيد و يكي از 5 فوتباليست برتر تاريخ شناخته مي‌شود، اما بندرت پيش مي‌آيد كه به خطاي خاص يادشده در ديدار مورد بحث، هر موقع كه بحثي اساسي درباره مارادونا مطرح مي‌شود، اشاره نشود.


از موناكو تا بارسلونا

آنري استعدادي ناب و جوان در موناكو بود كه سال 1997 با آن تيم قهرمان ليگ فرانسه شد و سپس در اوان جواني با تيم ملي اين كشور به عنوان قهرماني جام‌جهاني 98 رسيد. حضور او در يوونتوس همراه با ناكامي بود و فقط 6 ماه طول كشيد، اما كار كردن زير نظر هموطن نامدارش، آرسن وانژه در آرسنال به مدت 7 سال وي را شكوفا و تبديل به چيزي كرد كه ما مي‌شناسيم. او با آن تيم 2 بار قهرمان ليگ انگليس، 2 مرتبه فاتح جام حذفي اين كشور، يك بار نايب‌قهرمان جام باشگاه‌هاي اروپا و يك بار حائز رتبه دوم جام يوفا شد.

آنري در تابستان 2007 به عضويت بارسلونا درآمد و واقعه‌اي را كه حداقل 2 سال درباره آن صحبت مي‌شد، سرانجام تحقق بخشيد. وي ابتدا در اين تيم درخشش چنداني نداشت، اما در فصل دوم حضورش او و بارسا 3 جام بردند و در اين فصل نيز آنها تاكنون 3 جام ديگر را به دست آورده‌اند و بازي‌هاي خود در اين مدت بسيار متحول‌تر و بهتر از آن فصل نخست بوده است.


ماندگارترين حرف

با اين حال بازيكني كه در 117 بازي ملي‌اش 51‌‌گل براي فرانسه زده و مدتي است به كاپيتاني اين تيم نيز ارتقا يافته و با عبور از حد نصاب ميشل پلاتيني، بهترين گلزن تاريخ فوتبال ملي اين كشور شده است، در ماه‌هاي اخير بيشتر مجبور به پنهان كردن خود در روزهايي بجز زمان مسابقات بارسلونا و رد پيشنهادات پي در پي مصاحبه با رسانه‌ها بوده است تا بلكه مقداري از زيرفشار اعتراض‌ و انتقادات ماجراي ديدار با ايرلند رهايي يابد، اما اين نيز كارگر نبوده و حمايت زياد وانژه از وي هم موثر واقع نشده و بيش از هرچيزي حرف‌هاي جان ديلاني، مدير اجرايي اتحاديه فوتبال ايرلند جنوبي در گوش‌ها زنگ مي‌زند كه گفته است: آنري فوتباليست فوق‌العاده‌اي بود، اما او با دست خودش كاري كرد كه بيشتر به خاطر خطاي اخيرش و به عنوان يك متقلب در يادها باقي بماند و اين اسباب تاسف همگان است.