تنها میتوانیم بنشینیم و دعا کنیم تا روسیه برایمان نیروگاه بسازد!
سرویس بینالملل «تابناک» ـ سخنان علی اکبر صالحی، رئیس سازمان انرژی اتمی ایران در تلویزیون، همه کسانی را که خواهان این بودند، ایران به خاطر خلف وعدههای روسیه در اتمام نیروگاه هستهای بوشهر، این کشور را تحت فشار بگذارد، ناامید کرد.
به گزارش «تابناک»، علیاکبر صالحی، دو شب پیش در تلویزیون اعلام کرد: اگر ایران بخواهد به خاطر خلف وعدههای روسیه، در مجامع بینالمللی شکایت کند، در پایان چهل تا پنجاه میلیون دلار نصیبش میشود، در حالی که ایران تا کنون حدود یک میلیارد و سیصد میلیون دلار به روسها پول داده است؛ این موضوعی بود که دیروز در روزنامهها هم بازتاب داشت.
به دیگر سخن آنکه اگر ایران از روسیه شکایت کند، احتمالا ایران در بهترین حالت، چهل تا پنجاه میلیون دلار از این کشور غرامت دریافت خواهد کرد و در مقابل، روسیه نیز نیروگاه را نیمهکاره رها خواهد کرد، آنگاه آن یک میلیارد و سیصد میلیون دلار ایران فنا خواهد شد؛ بنابراین، ایران چاره ای نخواهد داشت که هر چه روسیه میخواهد، فراهم کند.
بنا بر این گزارش، به نظر میرسد بر خلاف سخنان آقای صالحی، به این زودیها، خبر خوشی درباره پایان یافتن نیروگاه بوشهر به گوش مردم نخواهد رسید، چرا که به نظر میرسد در این قضیه، روسیه فعال مایشاء است و هر کاری را که بخواهد، انجام خواهد داد. علاوه بر این، سخنان رئیس سازمان انرژی اتمی، دو نکته کلیدی را در اذهان ایرانیان زنده کرده است؛ یکی این که ما با کشوری خارجی قراردادی میبندیم که تحت هر شرایطی، نمیتوانیم از آن کشور حقوقمان را مطالبه بکنیم و در هر صورت، باید منتظر بمانیم که آن کشور چه برنامهای برای خودش طراحی کرده است و ما میتوانیم بنشینیم و دعا کنیم تا شرایط بینالمللی، فضا را به گونهای رقم زند که منافع آن کشور در راستای منافع ما قرار گیرد تا آن کشور به خاطر منافع خود، کار ما را انجام دهد؛ چیزی که تحقق آن بعید است، مگر با دعای خیر مردم.
نکته دوم آن که گویا بر خلاف گفتههای مسئولان، نیروگاه بوشهر راه زیادی تا پایان دارد، چرا که بر پایه سخنان رئیس سازمان انرژی اتمی، اگر روسیه در همین مقطع کار را رها کند، ما کل رقم پرداخت شده به روسها برای انجام این پروژه را ضرر خواهیم کرد. این بدان معنی است که در این صورت، نیروگاه نیمهکاره رها خواهد شد و نمیتوان آن را پروژهای دانست که فازهای پایانی آن در حال انجام است.
به هر روی، گویی ما چارهای جز ساکت ماندن و دعا کردن در این پروژه نداریم، ولی شاید این رخدادها، تلنگری باشد که از اقدامات و بستن قراردادهای مشابه اینچنینی، جلوگیری شود.
در هر صورت، اگر سخنان آقای صالحی دقیق بازتاب داده شده باشد، باید مشخص شود، چنین قراردادی را چه کسانی بر ملت تحمیل کرده و چرا در سالهای بعد برای اصلاح این قرارداد، هیچ گامی برداشته نشده است؟ و دیگر آنکه حتی در صورت درستی موضوع، آیا طرح آن بدین شکل باعث سوءاستفاده روسها نخواهد شد؟!
