بازگشت پرقدرت مرد هميشه مصدوم

سرانجام پس از مدت‌ها مهدي بي‌باك ستاره بدشانس 13 سال اخير تكواندوي جهان دوباره آفتابي شد و با كسب 70 امتياز در 4 مسابقه قهرماني كشور، بدجوري ذهن مربيان تيم ملي و علاقه‌مندان به تكواندو را مشغول خود كرد تا انتخاب ملي‌پوش وزن هفتم ايران در بازي‌هاي آسيايي گوانگجو با توجه به حضور يوسف كرمي و كوروش رجلي در همين وزن، به معادله دشواري براي كادر فني تبديل شود.

رضا مهماندوست سرمربي تيم ملي كه پيش از اعزام به جام‌جهاني و قهرماني جهان از در دسترس نبودن بي‌باك پرتجربه و نداشتن بهانه‌اي براي دعوت او به اردو گفته بود، حالا برگزاري رقابت‌هاي قهرماني كشور را دقيقا به مثابه همان بهانه‌اي خواند كه چندين ماه پيش به جام‌جم گفت.

مهماندوست اين بار به جام‌جم گفت: بي‌باك فهميد كه هيچ راهي براي دعوت به تيم ملي جز حضور در مسابقه ندارد و من او را به صرف نام و عناوين گذشته‌اش دعوت نخواهم كرد. او ناچار شد بشدت تمرين كند و چهره‌اي را از خود نشان دهد كه از او ديديد.

اما خود بي‌باك كه كلكسيوني از افتخارات را در كارنامه حرفه‌اي خود مي‌بيند و بعد از هادي ساعي دومين تكواندوكار پرافتخار تاريخ تكواندوي ايران به شمار ميرود ، مي‌گويد: برخلاف آنچه برخي تصور مي‌كنند، من نه ‌بي‌انگيزه شده بودم و نه خود را از تكواندو دور كرده بودم؛ بلكه واقعيت اين است كه در بازي انتخابي المپيك و در مصاف با هادي ساعي، دچار صدمه بسيار شديد پارگي رباط صليبي شدم. بهبود اين آسيب‌ديدگي اصلا كار ساده و پرشتابي نيست. به عنوان مثال محسن خليلي كه بعد از من در فوتبال با چنين مشكلي روبه‌رو شد تازه در حال بازيابي ابعاد زمين فوتبال است. دوران نقاهت من هم، زمانبر بود و خوشحالم از اين‌كه بعد از مرحله نقاهت و بازتواني، دوباره در قهرماني كشوري نشان دادم هماني هستم كه قبلا بوده‌ام. البته بعد از پارگي رباط صليبي زانوي راستم، طبيعي بود اطمينان مهماندوست از من سلب شود، ولي خوشحالم كه او مرا ديد و دوباره به اردو دعوت كرد.

تكواندوكار پرسابقه ايران كه سال‌ها در حسرت حضور در المپيك و حتي شركت در رقابت‌هاي قهرماني آسيا مانده است از طلاي جام‌جهاني 1997 كار خود را آغاز كرده است. با وجود آسيب‌ديدگي‌هاي سنگيني مثل شكستگي ساق پا، پارگي مينيسك زانو و .. او بارها و بارها مدال‌هاي رنگارنگي براي ايران به ارمغان آورد. بي‌باك در سال 1998 صاحب طلاي بازي‌هاي آسيايي بانكوك شد، در جام‌جهاني فرانسه طلاي خود را تكرار كرد، در جام‌جهاني 2006 تايلند هم طلا گرفت و در جام‌جهاني 1998 آلمان صاحب مدال نقره شد.

او در رقابت‌هاي جهاني 1997 هنگ‌كنگ در عين ناداوري مشهود، فينال را به حريف آمريكايي واگذار كرد و صاحب مدال نقره شد. ولي اوج ناداوري‌هايي كه در فينال‌هاي مختلف‌‌‌سراغ ملي‌پوش بدشانس تكواندوي ايران آمده است فينال بازي‌هاي آسيايي دوحه قطر بود كه به ازاي هر ضربه بي‌باك، به حريف امتيازي تعلق مي‌گرفت و بدين ترتيب، قطري‌ها حاضر نشدند مدالي خوشرنگ‌تر از نقره به بي‌باك دهند. طلاي دانشجويان جهان در رقابت‌هاي سال 2006 والنسياي اسپانيا هم افتخار ديگري براي اين ورزشكار 31 ساله محسوب مي‌شود.

ولي بازگشت بي‌باك را هنوز نمي‌توان نقطه پاياني براي انتخاب ملي‌پوش ايران در وزن هفتم دانست چون يوسف كرمي كاپيتان 26 ساله ايران در رقابت‌هاي اخير قهرماني جهان هم در همين وزن حضور دارد. كرمي كه به گفته خود، در آن رقابت‌ها، چوب آمادگي بالاي خود و دست‌كم گرفتن بحري (حريف قدر ترك‌)‌ را خورد و با شكست در نيمه‌نهايي از اين حريف، به برنز بسنده كرد طلاي تمام تورنمنت‌ها به جز المپيك را در پرونده دارد. او از قهرماني جهان، جام‌جهاني، قهرماني آسيا ‌ اقيانوسيه، قهرماني بازي‌هاي آسيايي، ارتش‌ها، پليس‌ها و ستارگان جهان، همگي را در ويترين شخصي نگهداري مي‌كند.

سرمربي تيم ملي: نبايد نگران اين باشيم كه چرا 3 تكواندوكار عالي در يك وزن داريم بايد ناراحت باشيم كه چرا 20 تكواندوكار فوق‌العاده در اين وزن نداريم

ديگر ضلع اين رقابت بسيار فشرده و جدي در وزن هفتم تيم ملي، كوروش رجلي دارنده طلا‌هاي آسيايي 2006 تايلند و 2008 چين است. رجلي 25 ساله كه هم‌اكنون به دليل شكستگي مچ دست در رقابت‌هاي ليگ، با دستي گچ گرفته،‌ منتظر رفع مصدوميت است به دليل شكست در فينال جام‌جهاني مقابل بحري تركيه‌اي (آن هم در امتياز طلايي)‌ در رقابت‌هاي قهرماني جهان به همراه تيم ملي عازم دانمارك نشد. او به ما مي‌گويد: «از اين نكته چندان ناراحت نيستم چون مهماندوست هميشه افرادي را كه در اردوها بهترين نشان داده‌اند انتخاب مي‌كند. رقابت اين 3 چهره شناخته شده جهان تكواندو بر خلاف رقابت در بسياري ديگر از ورزش‌ها نظير فوتبال، اصلا سر و شكلي ناسالم به خود نگرفته است و هر 3 ورزشكار ضمن ابراز خوشحالي از بازگشت بي‌باك و كيفي و تنگاتنگ‌تر شدن رقابت، ابراز اميدواري مي‌كنند كه بهترين و آماده‌ترين فرد راهي گوانگجو شود و آنجا مرغوب‌ترين مدال را براي ايران به ارمغان آورد. هر 3 اين ورزشكاران هم، به نظر رضا مهماندوست راضي نشان مي‌دهند و در برابر آن اعلام تمكين مي‌كنند. البته كرمي در پاسخ به اين پرسش كه چطور هر 3 نفر شما در جواب اين كه چه كسي سرانجام هوگوي اين وزن تيم ملي را بر تن خواهد كرد پاسخي مشابه داده‌ايد، مي‌گويد: واقعا هيچ يك از ما تشنه سفر نيستيم و همگي به تعداد فراوان تيم را همراهي كرده‌ايم. الان بدون تعارف، دغدغه هريك از ما موفقيت تيم ملي است و به همين دليل، از رقابت‌ سخت و تنگاتنگي كه در اين وزن به وجود آمده استقبال مي‌كنيم. مهماندوست هم در اين باره مي‌گويد: واقعا چنين رقابت فشرده و سختي نه‌تنها براي ما مكافات محسوب نمي‌شود بلكه آن را نعمتي بزرگ تلقي مي‌كنيم چون معتقديم طلاهاي متعدد تكواندوي كره به دليل رقابت بسيار سنگين درون اردويي آنهاست كه مسابقه‌هاي انتخابي تيم ملي‌شان را به كيفيتي برتر از رقابت‌هاي قهرماني جهان تبديل مي‌كند. آيا تاكنون پرسيده‌‌ايد چرا هر دونده آمريكايي كه به رقابت‌هاي جهاني مي‌آيد صاحب مدال مي‌شود؟ آيا دليلي جز بالا‌بودن كميت و كيفيت رقابت‌هاي انتخابي براي اين موضوع مي‌توان مطرح كرد؟ آيا طبيعي نيست از بين 40 ميليون پينگ‌پنگ باز چيني، 2 نفر برتر، طلا و نقره جهان را هم بگيرند؟ به هر حال نبايد از اين ناراحت باشيم كه در يك وزن 3 تكواندوكار عالي داريم. بايد از اين وضع نگران شويم كه چرا 20 تكواندوكار فوق‌العاده در همين وزن نداريم.

مهماندوست معتقد است تيم ايران در رقابت‌هاي جهاني دانمارك چهره كاملا موفقي از خود نشان داده و نايب قهرماني با ارزشي تقريبا معادل قهرماني دنيا را صاحب شده است و در چنين شرايطي، كمتر مربي حاضر مي‌شود به تركيب تيم خود دست بزند و تغييري در آن ايجاد كند اما من به دعاي تك‌تك تكواندوكاران پشت‌سرمان ايمان دارم. لذا به دنبال بهانه‌اي براي ارزيابي مجدد شرايط نام‌هاي خوبي چون بي‌باك بوده‌ام كه او نيز در گام اول از اين فرصت، بهره خوبي برد.

مهماندوست در پاسخ به اين كه آيا اين امكان وجود دارد كه از توان بالا و تجربه دست‌كم يكي از ستاره‌هاي وزن هفتم در اوزان ششم يا هشتم بهره برد، مي‌گويد: ما در وزن هشتم خوشبختانه با ترافيك بيشتر نفرات روبه‌رو هستيم. در عين حال، در بين اين3 تكواندوكار هم فردي با وزن پايين در اختيار نداريم كه بتواند در وزن پايين‌تر حاضر شود. به طور مثال هم‌اكنون وزن بي‌باك حدود 78‌ يا ‌79 كيلوگرم است كه اين حضورش در وزن ششم را منتفي مي‌كند.

تيم ملي اين روزها نخستين اردوي خود بعد از مسابقه‌هاي جهاني را پشت سر مي‌گذارد و آماده حضور در تورنمنت نسبتا پر كيفيت زمستاني در كشور آلمان مي‌شود. حضور در اين تورنمنت و2 تورنمنت بعدي، عيار آمادگي 3 مدعي وزن هفتم تيم ملي و ديگر مدعيان اوزان مختلف را مشخص‌تر خواهد كرد. به هر حال بازي‌هاي آسيايي گوانگجو در پيش است و واقعيت غيرقابل كتمان ورزش ايران در اينجاست كه طي سال‌هاي اخير هيچ‌ رشته‌اي به اندازه تكواندو نتوانسته است از رقابت‌هاي مهمي چون المپيك، قهرماني جهان و بازي‌هاي آسيايي براي كشورمان ارمغان‌آور مدال‌هاي باارزش و رنگارنگ باشد.