فراتر از نه میلیونی دلار، هزینه درجه دو شدن فوتبال ایران

فدراسيون بين المللي فوتبال از افزايش شصت درصدی جايزه نقدی جام جهاني فوتبال دوهزار و ده افريقاي جنوبي خبرداد تا بار دیگر داغ عدم صعود تیم ملی ایران به جام جهانی و عوارض این ناکامی تاریخی رنگی تازه به خود بگیرد و هشدارهای متعددی را در خصوص تغییرات فدراسیون‏ فوتبال و دیگر مجموعه‏های مشابه متذکر شود.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک و به نقل از سي ان ان، سب بلاتر رئيس سازمان بین‏المللی فدراسیون‏های فوتبال یا در اصطلاح رایج رئیس فدراسیون بین‏المللی فوتبال FIFA اعلام کرد جايزه تيم برتر و قهرمان جام جهاني 2010 آفريقای جنوبی با شصت درصد افزايش به سی و يک ميليون دلار و ساير تيم‏های برتر نيز به نه ميليون دلار افزايش خواهد يافت.

این اظهارات، خبری تلخی برای فوتبال ایران بود که برخلاف دوره مدیریت صفایی فراهانی و حتی دادکان بر فدراسیون فوتبال، دستش ماقلب دولت برای دریافت بودجه و اعتبارات دولتی دراز است و در حالی بدنه آن از خصوصی‏سازی سخن می‏گوید که فدراسیونش در عقبگردی تاریخی  پس از تعلیق تا به امروز آهسته آهسته به سمت و سوی تامین بیشتر از منابع دولتی گرایش پیدا کرده و دیگر خبری از روزهایی که فدراسیون فوتبال به سایر فدراسیون‏های ورزشی قرض نیز می‏داد، نیست.

شش میلیون فرانک سوییس رقمی بود که محمد دادکان با صعود تیم ملی فوتبال به جام جهانی برای فوتبال ایران به ارمغان آورد تا بتوان در آن مقطع یک حرکت زیربنایی با دستاورد مالی انجام داد که مازاد بر درآمدهای معمول این مجموعه بود اما  پیش از آنکه شاهد واریز این رقم به حساب فدراسیون فوتبال باشد، به واسطه شکست تیم ملی فوتبال به پرتغال و مکزیک از صحنه سرش بریده شد تا روزی فرا رسد که اردن ایران را به زمین بزند و جانشینانش صراحتاً عنوان کنند، فوتبال ایران یک فوتبال درجه دو است! راستی شاید این درجه دو شدن مدیون محمد دادکان باشد!

فدراسیون فوتبال ایران اما به مراتب محتاج‏تر از پاداشی بود که این بار به نه میلیون دلار افزایش یافته بود و به واقع فوتبال ایران صرفاً با شرکت در جام جهانی، صاحب 9 میلیارد تومان آورده مالی می‏شد که خوشبختانه دودستی تقدیم کره شمالی شد که تصاویر پیروزش بر ایران به عنوان گلچین و مهم‏ترین میدان صعود این تیم به جام جهانی در قرعه‏کشی جام جهانی پخش شد و البته لابد دایی به تنهایی مقصر است و این قطبی نبود که وعده کسب 9 امتیاز و سپس 7 امتیاز را برای صعود به جام جهانی برابر دو کره‏ای می‏داد که همچون کف دستش می‏شناخت. واقعاً آن روزها جمع روزنامه‏نگاران لائیک چه مسرور بودند!

امروز فوتبال ایران تنها با حسرت به عقب ماندگی خود و از کف رفتن نه میلیون دلار سرمایه بالقوه و شاید چندین میلیون دلار اسپانسرهای گوناگون از جمله اسپانسر لباس می‏نگرد و تنها یک درخواست دارد و آن بازگشت دادکانی است که بسیاری از روزنامه‏نگاران سایه‏اش را به تیر می‏زدند اما امروز با مرور آنچه در این چند سال گذشت و فوتبال ایران از 15 جهان به زیر رتبه 60 نزول کرده، ستایشش می‏کنند!

ایران اما تنها 9 میلیون دلار را از دست نداد، بلکه فرصت نمایشش را با شورت و پیراهن فوتبال در حداقل 270 دقیقه باری رسمی مرحله گروهی از کف داد؛ فرصتی که می‏توانست برای ایران به عنوان کشوری که تبلیغات سوء علیه‏اش در غول‏های رسانه‏ای بی‏داد می‏کند، تا حدودی ترمیم کننده یک چهره باشد و چند صد میلیون مردمی که دیدارهای ایران برابر رقباش را مشاهده می‏کردند، در می‏یافتند، با کشوری دارای قواعد فرهنگی -هرچند دارای ضعف‏های آشکار و پنهان اما قابل دفاع- روبرو هستند. این تصویرسازی برای چند صد میلیون حتی اگر به قمیبت دریافت 10 گل از برزیل یا کمتر از این از پرتغال تمام می‏شد، ارزشمند بود و اینکه که فوتبال درجه یک ایران، یک سطح نزول پیدا کرده، قدر شکست برابر پرتغال را بهتر می‏دانیم.

حکایت برخی انتخاب‏های علی سعیدلو می‏تواند حکم همین رویه را پیدا کند و شاید روزی فرا رسد که جانشینان برخی روئسای فدراسیون‏ها آنچنان ضعیف عمل کنند که بازگشت قبلی‏ها با تمامی سوابق سوء یک گام رو به جلو باشد. از این حیث انتظار زیادی نیست که در صورت شکل‏گیری عزم تغییر کفاشیان و سایر اعضاء هیات رئیسه فدراسیون فوتبال با تشویق اعضاء مجمع عمومی به تشکیل مجمع فوق العاده و اقدامات اینچنینی، گزینه‏ای مدنظر قرار گیرد که زیر بار فشار فوتبال کمرش تاب مقاومت داشته باشد؛ حال این گزینه می‏تواند دادکان باشد یا با تومارنویسی امثال مایلی کهن، صفایی فراهانی نام بگیرد.

در این اوضاع که همه اذعان دارند فوتبال ایران به زمین خورده، مهم‏ترین دغدغه، کیفیت اصلاح مدیریتی فوتبال ایران به عنوان بخشی از بدنه ورزش است و هر مدیری باید خود را در جایگاهی ببیند که اگر حذفش به بازگشت فوتبال به سطح اول جهان کمک می‏کند، تن به جدایی بدهد، چرا که در غیر این صورت فدراسیون فوتبال ایران در صورت عدم دریافت 6 ماه اعتبار از دستگاه ورزش چاره‏ای جز تسلیم نخواهد داشت و برابر سیل طلبکاران، شاهد استعفای داوطلبانه مسئولان ارشدش خواهیم بود تا معنای حقیقی استقلالی که دوستان در فوتبال بر آن تاکید دارند مشخص شود.

البته انتخاب‏های صحیح دغدغه‏ای است که در خصوص سایر بخش‎‏های ورزش نیز وجود دارد و این تذکر به سعیدلو ضروری است که احیاناً پای احکامی را امضاء نکند که متصدیان جدید از نالایقان سابق در آن مجموعه‏های غیرفوتبالی، از توان اجرایی و ظرفیت کمتری برخوردار باشد و برحسب روال معمول، اعتبار و آبروی ورزش ایران و رئیس تازه واردش بیش از زمان پیش بینی شده، خدشه دار شود و به ناچار برای تامین نظر افکارعمومی مدیران نالایق قبلی مجدداً صحنه گردان شوند.