امسال همه در حج منتظرند

امسال در حج همه منتظر هستند. از حاجي اندونزيائي كه مهدي را "ولي اله" مي خواند تا زائر هندي كه او را "قائد اعظم" مي داند، از عرب عراقي كه "ناجي امت" را صدا مي زند، تا مسلمانان سيه چرده آفريقائي كه او را "حامي مظلوم" مي شمارد همه منتظر او هستند.

در حج همه منتظرند انتظار، شعار حج شده است. همه جا حرف از اوست. از نسب او مي پرسند كه به "احمد" مي رسد، از نام او مي گويند كه "محمد" است. كلام او را قرآن و صوت او را جميل توصيف مي كنند. مردمان حرفها از "ذوالفقار" او دارند و نامردمان با شنيدن نام او ابرو در هم مي كشند.

همه مي گويند او مي آيد. در يكي از جمعه هاي نور، در كنار همين كعبه ظاهر مي شود و با صداي بلند بانگ بر مي دارد كه منم مهدي، امام آخرين.

مي گويند او با عصاي موسي مي آيد و دم مسيحائي، بيرق احمدي را بلند مي كند و با ذوالفقار علي به محو كژي ها و پلشتي ها مي نشيند.

شايد او همان "يوسف گمگشته "حافظ است يا "يار غايب از نظر" سعدي، شايد هم "تجسم هجران" مولوي مي باشد، راستي آيا او همان نيست كه خميني را به خال لب خود گرفتار كرد؟

امسال همه از او مي گويند. فرقي ندارد، شيعه، حنفي، مالكي، شافعي، حنبلي، حتي بهره هاي هند، اباضي هاي عمان و زيدي هاي يمن، همه و همه در جستجوي اويند.

امسال همه حضور او را باور دارند و دعا وسيله اي براي تعجيل در ظهور شده است. سحرها مي توان دانه دانه هاي اشك حاجيان را در فراق او ديد. در مقابل ناودان طلا فرياد "اللهم عجل لوليك الفرج" بلند است و در چهار گوشه كعبه نداي يا مهدي را مي توان شنيد.

آري او مي آيد او كه خود مشتاق ظهور است و دلتنگ امت، مي آيد و شوكت مستكبران را فرو مي ريزد، مي آيد و عزت مستضعفان را احيا مي كند.

امسال همه منتظرند، امسال سمفوني انتظار از فرياد لبيك هاي حاجيان ساخته شده است. "حج امسال حج انتظار است."