کريمي، آخرين «ستاره» اين کهکشان!
1 ) هادي نوروزي در 12 هفته اخير براي پرسپوليس فراتر از انتظار کار کرده و خوب هم گل زده است، ميلاد ميداودي هم در بازگشتش به استقلال اهواز، نمايش درخشاني داشته و بي ترديد يکي از عوامل پوست انداختن اين تيم خوزستاني بوده است، خسرو حيدري هم فوتباليست خوبي براي استقلال است که تيم صمد مرفاوي را تقريباً يک تنه در صدر جدول نگه داشته ...
به نوشته قدس؛ شمار بازيکنان خوب ليگ ايران کم شده، اما هنوز به «صفر» نرسيده است. ما همچنان در فوتبال باشگاهي مان، بازيکنان خوبي داريم که حتي شايد بشود به بعضي از آنها در فوتبال ملي هم اميد بست، اما مشکل بزرگ اين است که هيچ کدام از اين پسران خوب، «ستاره» نيستند، «چهره» ندارند و «جاذبه» ايجاد نمي کنند.
2 ) فوتبال، بنا به اقتضاي خودش محتاج «ستاره» است. همه تيمها مي توانند برنده باشند، گل بزنند، قهرمان شوند و جام ببرند. يک مشت بازيکن متوسط مي توانند با فراگيري تاکتيکهاي مدرن و تمرين آنها، تيم سرسختي را تشکيل بدهند و به موفقيت برسند، اما هيچ تضميني نيست که اگر دنياي فوتبال، مملو از اين گونه تيمها شود، ديگر تماشاگري در ورزشگاه باقي بماند!
مردم «ستاره»ها را دوست دارند. تماشاگران مشتاق و بي تابي که براي ورود به بسياري از ورزشگاههاي فوتبال، صفهاي عريض و طويل تشکيل مي دهند، براي سياحت «ستاره»هاي مورد علاقه خود پول خرج مي کنند و از صميم قلب دوست دارند شبيه «ستاره»اي باشند که بيش از همه دوستش دارند.
مگر يونان ري هاگل قهرمان يورو 2004 نشد؟ پس چگونه کسي آن تيم يکدست و هارمونيک را دوست نداشت؟ اگر همه تيمهاي جهان مثل يونان باشند، چه بر سر سکوهاي ورزشگاهها خواهد آمد؟ جواب اين سؤال، آنقدر تکاندهنده است که طي همه اين سالها، کمتر کسي تمايل براي انديشيدن به آن داشته است.
فوتبال «ستاره» لازم دارد و اين درست همان چيزي است که اين روزها خودش را به عنوان آخرين پاشنه آشيل فوتبال ايراني مطرح کرده؛ خانواده پر ريخت و پاش و ولخرجي که هر چقدر هزينه مي کند، نمي تواند سوپراستار بسازد. آسمان فوتبال ايران، به نوعي در تاريکترين شبهايش به سر مي برد و در اين ميانه، تنها «ستاره» اي که انگار براي اين فوتبال مانده، علي کريمي است...!
3 ) خيره مي شود به دوربين و زير رگبار فحش، سوگلي اين روزهاي فوتبال ايران را به باد شديدترين انتقادات مي گيرد: «هزار سال ديگر هم تراکتورسازي هواداران پرسپوليس و استقلال را نخواهد داشت.» اين، همان صراحت لهجه وحشتناکي است که فقط «ستاره»ها مي توانند داشته باشند.
براي علي کريمي، مهم نيست که هواداران تراکتورسازي در شرايط فعلي، جزو معدود داشته هاي فوتبال ايران از حيث شور و هيجان به حساب مي آيند و دور آنها، خط قرمز غير قابل عبوري ترسيم شده که حتي وقتي سر فرهاد مجيدي را در تبريز مي شکنند، کسي نمي تواند تخطئه شان کند و زبان به ملامت و شماتت آنها باز کند.
علي کريمي درک نمي کند که شايد چنين رک سخن گفتن و به نقد کشيدن تيمي مثل تراکتورسازي، ايستادن در نقطه مقابل ميليونها آدم است؛ آنچه مي تواند محبوبيت اساطيري آقاي شماره هشت را به چالش بکشد.
علي کريمي، يک «ستاره» بي بديل است که براي گفتن آنچه در دل دارد، حساب دو دو تا، چهار تاهاي مرسوم و متداول را نمي کند و عقايدش را براي بيرون ريختن، پشت خط «مزمزه کردن» نگه نمي دارد.
آخرين جادوگر فوتبال ايران، هماني است که روزي بي مقدمه به ساحت ناصر ابراهيمي، دوست ديرينه علي پروين حمله ور شد و به نوعي خودش را با سلطان مقتدر آن روزها در انداخت.
او همان کسي است که بي هيچ ملاحظه کاري خاصي، ناگهان عليه علي دايي مي شورد و خوش اقباليهاي پدر خوانده جوان فوتبال ايران را به باد استهزا مي گيرد.
علي کريمي کسي است که وقتي عباس انصاري فرد تنها يک حرکت اشتباه در تعامل با او انجام مي دهد، دودمان آقاي مديرعامل را به باد مي دهد و کابوس لحظه لحظه روزگار مديريتش مي شود و اين رفتارها، شناسنامه «ستاره» ها را تشکيل مي دهد.
اين فقط ديگو مارادوناي سرشناس است که مي تواند به حکم متفاوت بودنش، با حرکتي تاريخي در کنفرانس مطبوعاتي، بزرگترين جنجال ورزشي- رسانه اي قرن را رقم بزند و البته اين فقط علي کريمي است که مي تواند يک تنه، بار فني همه مصايب پرسپوليس، استيل آذين و حتي تيم ملي را به دوش بکشد و در حوزه رفتار، رهروي دلش باشد و به واسطه احساسش، رو در روي بزرگترينها، قوي ترينها و ترسناکترينها بايستد.
4 ) مشتهايي گره کرده و فريادي از ته دل به ميمنت ناکام گذاشتن تيمي که هوادارانش 90 دقيقه عليه آقاي ستاره شعار دادند و توهين بارانش کردند؛ اين تصوير ديگري بود از آلبوم خاطره انگيز دوران بازي متفاوت ترين و شايد بهترين بازيکن تاريخ فوتبال اين کشور.
علي کريمي به يمن همين «ستاره» بودنش، به فهرست محبوبترين بازيکن جهان از ديدگاه فيفا راه مي يابد؛ افتخاري که شايد تا نيم قرن ديگر هم نصيب فوتبال ايران نشود...!
