آنها نميفهمند يا ما خوابيدهايم؟
ده سال پيش، برزيل كشوري بود كه در فقر، بدهي و بدبختيهاي فراوان دست و پا ميزد. ركود اقتصادي، تورم وحشتناك و بيكاري موجب شده بود تا دولت اين كشور بارها دست به اقدامات عجيبي بزند. آنها در يكي از اقدامهاي نجاتبخش خود، چند صفر از جلوي واحد پولشان حذف كردند تا اوضاع اقتصادي كشورشان سروسامان بگيرد.
به نوشته گل؛ پس از انتخاب لوييس لولا داسيلوا به عنوان رياست جمهوري اين كشور، او عزم خود را جزم كرد تا بحران اقتصادي را از كشورش بيرون كند. اقدامات ريز و درشتي در اين چند ساله به دست او انجام گرفت و حالا پس از نزديك به 10 سال از شروع آن بحران وحشتناك، برزيل به جمع 10 كشور برتر صنعتي جهان پاگذاشته است.
البته بيشك اقدامات زيربنايي فراواني كه در جهت بهبود وضع معيشتي و اوضاع اقتصادي برزيل انجام شده مختص لولا داسيلوا نيست ولي او با ارج نهادن به اقدامات سران قبلي جمهوري برزيل، سعي كرد تمام كارهاي مثبت را جهت داده و با تزريق روحيه و اميدواري بيشتر به مردم كشورش، آنها را براي نبرد با سختيها آماده كند.
برزيل در زمان صدارت او ميزباني جام جهاني فوتبال در سال 2014 را به دست آورد و حالا چند روزي ميشود كه شوق دستيابي به عنوان ميزبان المپيك2016 را نيز كه در ريودوژانيرو انجام خواهد شد به جامعه بزرگ اين كشور آمريكاي جنوبي ارزاني داشته است.
به نوشته گل؛ برزيليها كه براي به چنگ آوردن ميزباني المپيك، غولهايي چون اسپانيا، ژاپن و آمريكا را پشت سر گذاشتند به خوبي ميدانستند كه چگونه بايد از ظرفيتهاي موجود در كشورشان براي به دست آوردن ميزباني المپيك بهره بگيرند.
شهر ساحلي ريودوژانيرو كه با ساحل مشهور كوپاكابانايش در جهان شناخته ميشود، بهترين فرصت را براي برزيليها فراهم كرد تا از جاذبههاي توريستي اين شهر زيبا براي به چنگ آوردن ميزباني المپيك استفاده كنند. آنها با ديدن چهره شدن بارسلون زيبا، پس از برگزاري بازيهاي المپيك در سال 1992، به خوبي فهميده بودند كه دنياي جديد، تشنه زيبايي، نشاط و شادماني است.
موج مثبت انديشه برزيليها چنان بود كه از چند روز پيش از برگزاري انتخابات پاياني و تعيين شهر ميزبان المپيك، كارناوالهاي شادي در سواحل ريو به راه افتاده بود و با تكثير انرژي مثبت، موج تازهاي از مبارزهجويي عليه رقباي برزيل به مقابله با آنها برميخاست.
شور و شوق خاص حاكم بر تيم برزيلي حاضر در مراسم انتخابات و حضور شانه به شانه رييس جمهور لولا در كنار چهرههاي اسطورهاي بزرگي چون پله و پائولو كائليو نشان ميداد كه آنها براي به دست آوردن پيروزي، علاوه بر شور و شوق، ساز و برگهاي ديگري هم به همراه دارند و آن سلاح پنهان، استفاده مناسب از تمام ظرفيتهاي موجود ورزشي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگيشان بود.
آن رييس جمهوري كه عصر جمعه در مراسم پاياني انتخابات كميته بينالمللي المپيك اشك ميريخت، با سپاهي كامل به دانمارك رفته بود. او به خوبي ميدانست ورزش به عنوان يكي از بزرگترين پديدههاي بشري حال حاضر در جهان، چنان كاري ميكند كه چشم تمام جهان به برزيل و برزيليها دوخته خواهد شد.
او به خوبي ميدانست صنعتي شدن و پيوستن به جمع 10 كشور برتر صنعتي جهان به تنهايي كافي نيست و به همين خاطر هم بود كه به صراحت گفت: «برزيل تنها كشور صنعتي است كه تا به حال المپيك را برگزار نكرده و اين مسووليت مرا سنگينتر ميكند.»
او به خوبي ميدانست كه زيرساختهاي بهبود يافته ناشي از آمادهسازي كشورش براي ميزباني جام جهاني 2014، ميتواند به او براي برگزاري المپيك هم كمك كند. حالا برزيليها مجبورند ساختارهاي زيربنايي بزرگي چون راهها، فرودگاهها، هتلها، صنعت حملونقل و بسياري ديگر از امكانات زيربناييشان را نوسازي كنند و چه فرصتي از اين بهتر كه كشوري به بهانه برگزاري يك رويداد ورزشي، نوتر و به روزتر هم بشود؟
روند بازسازيهاي برزيليها در ساختارهاي زيربنايي و امور آمادهسازي براي كانديداتوري ميزباني المپيك چنان بود كه تنها در ماه گذشته ميلادي، حدود 240 هزار موقعيت شغلي در اين كشور خلق شد. بنابراين پديدهاي كه ميتواند ظرف كمتر از يك ماه، 240 هزار مرد بيكار را نانآور سفرههاي خالي خانههايي كند كه اميد از آنها رخت بربسته، بسيار بسيار مهم، حياتي و با ارزش است.
* * *
ايران ما ظرفيتهاي بالقوه فراواني دارد كه ميتوان با بهرهگيري از آنها، عرصههاي مختلفي را كه تاكنون موفق به فتح آنها نشدهايم، پيروزمندانه به تسخير درآورد. گرچه تاكنون تلاشهايي در جهت بهبود زيرساختهاي ورزشي و ايجاد فضاهاي بيشتر ورزشي در كشور عزيزمان انجام شده ولي براي رسيدن به جايي كه كشورهايي چون برزيل حالا به آنجا رسيدهاند، كار سخت، طولاني و طاقتفرسايي در پيش است.
اگر كشوري فقير چون برزيل دهه 90، پس از دو دهه تلاش و ممارست ميتواند به جمع 10 كشور صنعتي جهان راه يابد و ميزباني جام جهاني و المپيك را هم به عهده بگيرد، چرا ما با اين همه امكانات و ظرفيتهاي مشهود نتوانيم؟
آنها با تلاش و كوشش و به فعل نزديك كردن ادعاهاي بزرگ و كوچك خود، ساحل فقير و درمانده ريودوژانيرو را به ساحل خوشبختي و عاملي براي تزريق شادي و نشاط به جامعه خود تبديل كردند ولي ما در اينجا، شب و روزمان را با دامن زدن به اختلافات بيهوده، جنگهاي فرسايشي مديريتي، اتهام زدن به اين و آن و شانه خالي كردن از زير بار مسووليت به هم ميرسانيم و جالب اينجاست كه هنوز هم بعضيهايمان به شدت معتقديم راهي كه ميرويم درست است و كاري كه آنها ميكنند، جز بالاآوردن بدهيهاي بيشتر و تلف كردن وقت، سودي برايشان ندارد!
