سياسي ترين تساوي به نفع همه

1- علم سياست همين است؛ از کمترين فرصت ها بهترين استفاده شود.

به نوشته اعتماد؛ سياست البته در ايران چندان خوش طعم نيست و اکثر خانواده ها سعي مي کنند فرزندان شان را از اين حوزه دور کنند. ديروز هواداران هر دو تيم شعار مي دانند «فوتبال با سياست نمي خواهيم». فوتبال و سياست يکي شده انگار، شايد خانواده ها ديگر جرات نداشته باشند اجازه بدهند فرزندان شان به استاديوم بروند.

2- شايد در اين تساوي همه به خواسته هايشان رسيدند، دولت برنده بزرگ بود و مشکلي را پشت سر گذاشت. بازيکنان ديگر تحت فشار از طرف مربيان و مديران نيستند. مديران هم هيچ گله يي نمي شنوند از طرف دولت.

کسي يقه مربيان را نمي گيرد. حالا خيلي راحت انتقال قدرت در هر دو تيم انجام مي شود. انصاري فرد بي سروصدا کنار گذاشته مي شود و واعظ هم در اوج از استقلال مي رود تا در سازمان تربيت بدني مشغول به کار شود.

3- هوادار؟ مردم؟ بي خيال، آنها چندان اهميتي ندارند، هميشه همين طور بوده است. ملت در انتهاي صف سهم دهي ها حضور دارند، آنها در محاسبات چندان تاثيرگذار نيستند.

وقتي مديران دولتي هستند، تيم ها از دولت ارتزاق مي کنند و فوتبال در مشت دولت است، تلويزيون دولتي است و آگهي ها هم به جيب دولت مي رود، دور «هوادار» را خط بکش،

4- اين تساوي به نفع همه تمام شد، منچستر نام ورزشگاهش را «تئاتر روياها» مي گذارد، شايد آزادي را بايد سالن روباز «تئاتر» ناميد. ديگر حتي به فوتبال هم نمي توان خوشبين بود.

سرگرمي ديگري سراغ داريد تا اينقدر خودمان را گول نزنيم. انگار عده يي همين طور به ما مي خندند،