2-4-4، اختیار کلاسیک یا اجبار مدرن؟
وقتی در سال 2001 باشگاه منچستریونایتد دست به خرید "رود فان نیستلروی" زد و او را جانشین زوج های خط تهاجمی موفق خود یعنی دوایت یورک – اندی کول و سولشیائر – شرینگهم کرد، عصر نوینی در فوتبال اروپا آغاز شد. عبور از 2-4-4 و رسیدن به سیستم نوین.
به گزارش گل؛ سرآلکس فرگوسن و دستیار پرتغالی اش کارلوس کرش (که هم اکنون سرمربی تیم ملی پرتغال است) سیستم جدیدی از دل روش های 2-4-4 و 3-3-4 استخراج کردند که به تیم اجازه می داد تا با دو بال و یک مهاجم مرکزی ضد حملات سریع و مهلکی ترتیب دهد. نام سیستم جدید 1-3-2-4 بود که بزودی با اقبال فراوانی در بین تیم های مختلف روبرو شد بویژه آنکه این سبک بازی مورد توجه تیم های دفاعی قرارگرفت و بازی تهاجمی را نیز به خوبی پوشش می داد.
برای مربیانی مانند ژوزه مورینیو استفاده از این سیستم نعمتی بود تا با دفاع محکم در حالتی که دو هافبک میانی به مدافعان بپیوندند، 6نفره در برابر حملات حریف مقاومت کنند و به محض بدست آوردن توپ سیستم به طرز ترسناکی به شکل 4-2-4 در بیاید که متخصصان اجرای این پروسه بارسلونا، اینتر،منچستریونایتد و لیورپول بودند.
اما استفاده از سیستم مترقی 1-3-2-4 نیاز به بازیکنان ویژه ای دارد. یک مهاجم مرکزی گلزن مادرزاد، دو بال چپ و راست که قابلیت جابجایی دایمی با یکدیگر داشته باشند و هافبک های جنگنده و فیزیکی که علاوه بر درگیری، پاسورهای قهاری باشند تا در هنگام ضد حمله در کمترین زمان ممکن توپ را به حمله وران بویژه مهاجم مرکزی قدرتمند که وظیفه گلزنی و تخریب دفاع حریف را همزمان ایفا می کند، برسانند.
بر همین اساس وقتی تیمی بازیکنان مورد نظر را از دست بدهد لاجرم باید تغییر سیستم دهد، اتفاقی که در این فصل باشگاه های اروپا شاهد آن هستیم. اینتر با از دست دادن مهاجم مرکزی همه کاره خود یعنی زلاتان ابراهیموویچ و خرید زوج میلیتو – اتوئو به سوی نوعی از 2-4-4 رفته است و منچستر یونایتد با از دست دادن تبس و رونالدو که اولی بعنوان مهاجم تخریبچی و دومی بال کناری همه کاره و گاه مهاجم مرکزی در سیستم 1-3-2-4 بکار می رفتند، حال با انتخاب زوج رونی – برباتوف یا مایکل اوون که آلترناتیو یکی از این دو است به یاد 2-4-4 طلایی سال 99 افتاده است.
حتی رقیب همشهری آنها یعنی منچسترسیتی در بیشتر بازی های خانگی این فصل لیگ برتر جزیره با زوج حمله ای ظاهر می شود که استاندارد آن آدبایور- تبس است و تغییرات احتمالی در آن فقط بخاطر مصدومیت و محرومیت های احتمالی این دو بازیکن است.
چلسی آنچلوتی نیز همزمان وقتی از آنلکا و دروگبا استفاده می کند الگویی از 2-4-4 به نمایش می گذارد. اما اینکه تغییر روش گفته شده تا چه حد جوابگوی نیاز آنان خواهد بود باید به انتظار دیدارهای آینده نشست و دید چه خواهد شد. نکته آخر اینکه درصورت عدم پاسخگویی سیستم 2-4-4 با توجه به بازیکنان موجود می توان مدل 1-3-2-4 را بازسازی کرد ولی نه به قدرت گذشته. امیرمنصور رنجبرنیا
