گزيده سرمقاله‌ روزنامه‌هاي صبح امروز

كيهان
«تقاطع دو خط موازي» عنوان ياداشت روز امروز روزنامه كيهان به قلم محمد ايماني است كه در آن مي‌خوانيد:
مصلحت چيست؟ با فتنه اي كه پس از انتخابات برخاست چه بايد كرد؟ ماجرا را چگونه بايد ختم كرد؟ رأفت چاره كار است يا شدت؟ نوبت جراحي است يا مرهم نهادن و دلجويي كردن؟ جاي همدلي و تفاهم و توافق است يا موقع استواري و استقامت و خلل ناپذيري؟ وحدت را چگونه و به چه قيمتي بايد احيا كرد؟

تكاپو براي نيل به پاسخ چنين پرسش هايي، با ملاحظاتي همراه است:
1- ريشه ماجرا را بايد جست. بله در انتخابات، خطاهايي از سوي نامزدهاي مختلف و حاميان آنها رخ داد. اما كدام انتخابات و رقابت سياسي بي خطا بوده است؟ چرا در ميان 30 انتخابات در 30 سال گذشته، اين يك انتخابات بي سابقه و حماسي به اغتشاش و ناامني انجاميد؟ خطا طبيعي بود اما آنچه عادي نبود تدارك خطا از يك سو و تداوم آن از طرف ديگر بود به نحوي كه نقطه هاي سياه خطا را تبديل به «خط» كرد و احتمال تصادف را منتفي ساخت.

آفتاب يزد
«زنبيل به دست يا خبر رسان صادق؟» عنوان سرمقاله امروز روزنامه آفتاب يزد است كه در آن مي‌خوانيد:
روز گذشته در حالي كه منوچهر متكي در حال تشريح سياست خارجي دولت نهم بود، رئيس او در تهران به تكرار سخناني پرداخت كه چندي قبل به نقل از وزير خارجه انگليس مطرح كرده بود.
رئيس دولت دهم ديروز بار ديگر اين سخن را به نقل از وزير خارجه يكي از كشورهاي دوست، به اطلاع مردم رساند كه «وزير خارجه استعمار پير - انگليس- گفته است اين بار، درست و برنامه‌ريزي شده حركت مي‌كنيم و مي‌خواهيم كار نظام جمهوري اسلامي را تمام كنيم».

اگر واسطه نقل اين سخن، يكي از همان كشورهايي باشد كه به تعبير احمدي‌نژاد براي اعلام همراهي با ايران، «زنبيل خود» را در صف گذاشته‌اند نبايد مبناي محاسبه، تصميم‌گيري و حتي اظهارنظر رئيس دولت ايران قرار گيرد زيرا اغلب آن زنبيل به دست‌ها در شرايط بحراني يا حساس، به همراهي با استعمار پير و ياران غربي او پرداخته‌اند يا در خوش بينانه‌ترين حالت، ترجيح داده‌اند كه بين دولت ايران و مخالفان غربي آن، هيچ يك را بر ديگري ترجيح ندهند.

رسالت
«دومينوي فتنه و ماموريت افسران جوان» عنوان سرمقاله امروز روزنامه رسالت به قلم صالح اسکندري است كه در آن مي‌خوانيد:
تنها چند هفته ديگر تا آغاز سال تحصيلي جديد در دانشگاههاي کشور زمان باقي مانده است اما شواهد و قرائن حکايت از آن مي کند که دشمن در توطئه پيچيده مترصد آن است ضمن اختلال در کار علمي دانشگاهها و تعطيلي آنها فضاي تشنج را به جامعه بازگرداند.
پديدار شناسي اين موضوع مستلزم فهم پيش زمينه txetnoc پيچيده آن است که محصول پيوند نامشروع اپوزيسيون داخل و خارج از کشور و دشمنان انقلاب اسلامي است.

دنياي اقتصاد
«چرا سخن اقتصاددانان ثقيل است؟» عنوان سرمقاله امروز روزنامه دنياي اقتصاد به قلم پويا جبل عاملي است كه در آن مي‌خوانيد:

پل کروگمن، برنده جايزه نوبل اقتصاد، يک بار گفته بود که بزرگ‌ترين چالش براي استادان اقتصاد در کلاس اقتصاد خرد پايه، راضي کردن دانشجويان سال اول به چشم پوشي از پيش ذهنيت‌هايي است که در مورد اقتصاد دارند.
اما کدام پيش ذهنيت‌ها است که نه تنها او بلكه بسياري از اقتصاددانان را مي‌آزارد و آنها را مانعي بر سر راه تعليم و فهم علم به دانشجويان تازه قلمداد مي‌کند.
براي دريافت‌اين پيش‌ذهنيت‌ها بايد ميان برداشت عموم از يک سو و اقتصاددانان از سوي ديگر مقايسه‌اي کنيم. نزديک به يک دهه پيش، سه موسسه واشنگتن پست، بنيان خانوادگي کيسر و دانشگاه‌هاروارد، يك نظرسنجي از يک نمونه تصادفي 1510 نفره از افراد عادي و 250 دکتراي اقتصاد انجام دادند.

سرمايه
«آسيب شناسي همگرايي ملي» عنوان نگاه روزنامه سرمايه به قلم داوود محمدي است كه در آن مي‌خوانيد:
نشانه هاي «واگرايي» سياسي در فضاي پس از انتخابات ايران، غيرقابل انکار بود اما با تلاش دلسوزان ملت و مملکت، هم اکنون، طليعه هايي از قرار گرفتن در ابتداي مسير پرسنگلاخ «همگرايي» ديده مي شود.
از مصاديق چنين روند مثبتي که در عين حال با برخي اقدامات تندروها در معرض تهديد جدي است، مي توان به شکل گيري اجماعي ملي پيرامون ضرورت برخورد با آمران و عاملان فجايع حمله به کوي دانشگاه و برخي جنايت ها در بازداشتگاه کهريزک اشاره کرد.

امروز در سطح جامعه، فعالان سياسي و مسئولان کمتر کسي را مي توان يافت که تاب تحمل هزينه مخالفت علني با تشکيل پرونده هاي اين فجايع و جنايات و مجازات مجرمان آنها را داشته باشد، اما به گواه تجارب ساليان پيش در ايران، حتي ايجاد چنين فضايي به تنهايي، مترادف با اجراي عدالت نيست زيرا ميان اراده مردم و مسئولان از سويي و نتيجه اقدام مأموران براي برقراري عدالت، در مواردي فاصله قابل توجهي وجود دارد.