10 ترانسفر بی‌سرانجام فوتبال معاصر

وطن امروز؛ در تابستان 2009 همه از جا‌به‌جایی‌های پر صدای انجام شده حرف می‌زنند. آنچه می‌خوانید جا‌به‌جایی‌های بزرگی است که می‌توانست انجام بگیرد، اما نگرفت.

رافائل فان در فارت: هامبورگ - والنسیا
هلندی‌ها مردمان جالب و عجیبی هستند. کشور کوچک و از نظر جغرافیایی پست آنها در همسایگی آلمان قرار گرفته است. با این حال بازیکنان نارنجی‌پوش در سرتاسر دنیا برای استعدادهای زیادشان در دنیای توپ گرد زبانزد هستند. هامبورگ برای 3 فصل می‌توانست از يكي از این استعدادها برخوردار باشد.

از آنجا که رافائل در آن روزها پاس‌هایی طلایی را برای همبازیانش می‌فرستاد و گل‌های زیبایی را هم برای HSV به ثمر می‌رساند، تیم‌های بزرگ اروپایی سخت در پی به خدمت گرفتن او بودند. رافائل هم در آلمان احساس غریبی می‌کرد.

فان درفارت برهمین اساس تصمیم گرفت تا در فصل 2008 - 2007 به هر قیمت ممکن راهی والنسیا شود. با همه این‌ها 15 میلیون یورو برای هامبورگ بیش از اندازه اندک بود که بخواهد بازیکن با اهمیت خود را واگذار کند. دیتمار بایرسدورفر هم به هیچ عنوان حاضر نبود تا فان درفارت را به تیمی دیگر بفرستد.

نمایش رافا – والنسیا در تابستان بعد نیز ادامه پیدا کرد. عکس رافائل محبوب با پیراهن والنسیا در یکی از مجله‌های اسپانیایی چاپ شد. این کار او توصیف ناشدنی بود ولی حقیقت داشت. او با غرور تمام پیراهن باشگاه اسپانیایی را در جلوی خود گرفته بود، هامبورگی‌ها ازعکس جدید او هرگز خوششان نیامد و با سوت‌های ممتد بیرحمانه از بازیکن محبوب خود انتقاد کردند. از این پس تنها سیلوی، همسر رافائل که او هم فردی محبوب در میان هواداران بندر شمالی آلمان به شمار می‌آمد، خواستار ادامه حضور در بندر هامبورگ بود.

فان درفارت هم این موضوع را پذیرفت و با این بهانه که والنسیا تیم رویایی‌اش بود و برای همین هم با پیراهنش عکس یادگاری گرفته، همه سر و صداها را خواباند. البته بعدها هیچ چیز نشان نمی‌داد که او از گرفتن عکس با پیراهن والنسیا پشیمان شده باشد. در هر حال رافائل راهی والنسیا نشد و به جای آن به رئال مادرید رفت. تیمی که در آنجا تنها در نیمکت بازیکنان حضوری ثابت داشت. بنابراین باید گفت: «رافائل عزیز! اول فکر کن، بعد تصمیم بگیر».

لیلیان تورام: بارسلونا – پاری‌سن‌ژرمن
تاکنون ترانسفرهای بی‌سرانجام و شکست خورده فراوانی وجود داشته است. همین طور براي بازیکنانی که عمر فوتبال‌شان روبه پایان است. با این حال آنچه که برای یکی از موفق‌ترین فوتبالیست‌های فرانسوی رخ داد، هیچ کس حتی برای خونی‌ترین دشمن خودش هم آرزو نمی‌کند. قهرمان جهان و اروپا می‌خواست دوران درخشان فوتبالش را در وطنش و در پاری سن‌ژرمن به پایان ببرد.

قرارداد تورام با بارسلونا به پایان رسیده بود و تنها مانع میان تورام و قرارداد یک ساله پاریسی‌ها معاینه‌های پزشکی در قلب سیاسی فرانسه بود. و بعد شوک ناگهانی؛ در آزمایش‌های روتین پزشکی از این بازیکن با 142 بازی ملی برای «خروس‌ها» معلوم شد او دچار نارسایی قلبی است.

پایان فوتبال پس از 18 سال موفق. پیش‌تر برادرش در جریان یک مسابقه بسکتبال به دلیل ابتلا به همین بیماری درگذشته بود. بیماری یکی است و رویای تورام دست نیافتنی: «می‌خواستم پائولو مالدینی پاریس باشم اما متاسفانه این کار شدنی نیست».

داوید ویا: والنسیا - رئال مادرید
آقای گل یورو 2008 خیلی دوست داشت به مادرید نقل مکان کند اما مانوئل لیورنه نوزدهم ژوئن امسال در نشستی خبری درباره او گفت: «ما پس از تفکر فراوان تصمیم گرفتیم که به ویا اجازه رفتن ندهیم.

ما به بهترین مهاجم اروپا نیاز داریم». تنها یک روز پیش ازآن فلورنتینو پرس، رئیس باشگاه رئال پیوستن ویا به مادرید را به سپری شدن زمان وابسته دانسته بود. خود ویا هم گفته بود که تصمیمش را گرفته و آشکارا خواهان پیوستن به رئال مادرید است.

البته پیشنهاد 42 میلیون یورویی از نظر والنسیای بشدت بدهکار (با بدهی تقریبی 500 میلیون یورو) بیش از اندازه اندک بود که بخواهد بهترین مهاجمش را راهی برنابئو کند. بارسلونا هم علاقه‌مند ویا بود ولی پس از معاوضه اتوئو – ابرا به نظر می‌آید از خرید «ویا» کوتاه آمده باشد. به این ترتیب ویا در حال حاضر در والنسیا ماندگار است، بخواهد یا نخواهد.

گنارو گاتوزو: میلان – بایرن مونیخ
توپ جمع کن ایتالیایی در مه 2008 بازیکن مورد علاقه بایرن مونیخ برای حضور در قلب خط میانی بایرن بود. اولی هوینس به جنگجوی روسونری قراردادی چهار ساله پیشنهاد داد و می‌خواست او را به فرمانده جدید کادرش تبدیل کند، چه اینکه بایرن اولی کان را هم از دست داده بود. گاتوزو قرار بود در میلان 6 میلیون یورو خالص در سال دریافت کند.

خود این بازیکن هم از تلاش قهرمان سنتی بایرن بسیار تعریف و تمجید و از حضورش در بوندس‌لیگا صحبت کرد. میلانی‌ها نیز از این جا به ‌جایی 10‌تا 15 میلیون یورو دریافت می‌کردند ولی این کارلو آنچلوتی بود که با رفتن قهرمان جام جهانی 2006 به مونیخ موافقت نکرد. کارلتو گفت: «گنارو برای میلان بی‌اندازه با اهمیت است. او یکی از اعضای هسته اصلی میلان است و در میلان نقشی همانند کاکا دارد. او فروشی نیست و می‌ماند».

کمتر از یک سال بعد کاکا با رئال مادرید قرارداد بست و گاتوزو؟ او همچنان در میلان توپ می‌زند. اگر چه در سال 1998 به همسرش گفته بود: «همیشه گفته‌ام از بازی برای بایرن خوشم می‌آید و این رویای من بوده و هست». شانس تحقق رویای این بازیکن 31 ساله با حضور آناتولی تیموشچوک در میلان به وضوح کاهش یافته است.

میلان باروش: لیورپول – شالکه
همه «گلزن کرشن» در تابستان 2005 امیدوار بود، جابه‌جایی بزرگی در این تیم صورت بگیرد. «رودی آساوئر» تور بزرگش را پهن کرده بود و می‌خواست «میلان باروش» را به شالکه ببرد.

آقای گل یورو 2004 بتازگی با لیورپول در لیگ قهرمانان اروپا به قهرمانی رسیده بود. بوندسلیگا برای رسیدن به مهاجمی ستاره بی‌تاب بود، باروش می‌توانست همانی باشد که شالکه می‌خواست. مسیر به نظر هموار بود و مدیر برنامه‌هایش هم از انجام گفت‌وگوهای خوب صحبت می‌کرد. اما در فاصله کوتاهی مانده به امضای قرارداد، اوضاع عوض شد.

9 میلیون یورو برای شالکه رقمی بیش از اندازه بزرگ بود، تیمی که از دهه‌ها پیش منتظر قهرمانی بود و هنوز هم هست. رودی در آن زمان گفته بود:«شالکه تنها زمانی می‌تواند از این پول‌ها خرج کند که 3 بار پیاپی بتواند در لیگ قهرمانان اروپا بازی کند. هیچ کس به ما چنین تضمینی نمی‌دهد». گذشت زمان هم نشان داد، حق با این مدیر با تجربه بوده است. شالکه فصل بعد در لیگ قهرمانان اروپا جایی نداشت.

کاکا: میلان - منچسترسیتی
شیخ سلیمان الفهیم از سال 2008 مالک باشگاه منچسترسیتی است. رئیسی با علاقه فراوان به ستارگان گرانقیمت و از آنجا که تنها بهترین‌ها در حلقه بازیکنان مورد علاقه شیخ اماراتی قرار دارند، او در اوت 2008 روبینیوی برزیلی را در ازای 43 میلیون یورو از رئال مادرید به خدمت گرفت و او را به ورزشگاه شهر منچستر برد.

قرار بود کاکا ماهی بزرگ بعدی باشد که به تور الفهیم می‌افتد. سران فیروزه‌ای پوش‌ها برای این بازیکن 26 ساله رقم باور نکردنی 120 میلیون یورو را ارائه کردند و قصد داشتند به او دستمزد سالانه 15 میلیون یورویی را نیز بپردازند.

با این حال کاکا نخواست هواداران روسونری را برنجاند و خیلی زود به سیلویو برلوسکونی این پیغام را فرستاد که او نمی‌خواهد به منچستر برود. آقای رئیس هم پس از آ‌ن درباره بازیکن برزیلی‌اش با تمجید فراوان عنوان کرد: «او در زمین قهرمان بزرگی است و همچنین انسانی بزرگ. مردی با ایمان فراوان. کاکا فروشی نیست و رقمی برای او وجود ندارد. هیچ‌گونه جابه‌جایی در این باره رخ نخواهد داد».

آقای نخست‌وزیر در گفت‌وگویی تلویزیونی این سخنان را به زبان آورد. بدون تردید دلایلی ورزشی در کار بود که این جابه‌جایی انجام نگرفت. کاکا دوست نداشت با میانه‌های جدول و دوری از رقابت‌های اروپایی بسازد و با آنها کنار بیاید. شاید هم از دردسرهای روبینیو در شمال انگلیس چیزهایی به گوشش رسیده بود.

هموطن او هرگز در منچستر خوشحال نبود و خواستار ترک دوباره این تیم بود. آنچه در این میان به خوبی روشن است، این حقیقت است که پیروزی را تنها زمانی می‌توان خرید که از نظر ورزشی و برنامه‌ریزی همه چیز روبه راه باشد. همانند آنچه در رئال مادرید رخ داد. اکنون کاکا در آنجا توپ می‌زند آن هم در ازای رقمی کمتر از آنچه که الفهیم زمانی به او پیشنهاد داده بود.

زین‌الدین زیدان: رئال مادرید – بایرن مونیخ
زیزو یکی از بهترین بازیکنان فوتبال شمرده می‌شود که تاکنون پا به توپ شده‌اند. زیزو به توپ لگد نمی‌زد بلکه آن را نوازش می‌کرد. موفقیت‌های او بی‌نظیر است: قهرمانی جهان و اروپا، قهرمانی در لیگ قهرمانانان اروپا و جام باشگاه‌های جهان، دو قهرمانی در سری A با یوونتوس تورین و قهرمانی در اسپانیا با رئال مادرید. به اینها اضافه کنید‌ عنوان‌های مرد سال فوتبال جهان و اروپا و فرانسه و همچنین عنوان برترین ورزشکار سال.

زیزو در 18 سال عمر فوتبالش همواره به باشگاهش وفادار بود و باشگاه فروشی کار او نبود. او تنها چهار باشگاه متفاوت را از سر گذراند: کن، بوردو، یووه و رئال مادرید. البته خیلی‌ها نمی‌دانند که زیدان می‌خواست پیراهن سرخ بایرن‌مونیخ را به تن کند. او گفته بود: «بایرن یکی از 5‌باشگاه بزرگ اروپاست. خیلی دوست داشتم زمانی در مونیخ بازی کنم، متاسفانه تنها این اولی هوینس بود که هیچ وقت با من تماس نگرفت».

چه ترانسفری برای بایرن و اولی؟! آن وقت پیرمرد ژرمن مشکلی با فرانک [ریبری] نداشت و قوانین برای تعیین جانشین هوینس هم به گونه‌ای دیگر نوشته می‌شد.

ديه‌گو: وردربرمن – بایرن مونیخ
ديه‌گو ریباس داکونیا، بازیکن با کلاس، تکنیکی و کانون توجه بسیاری از باشگاه‌های بزرگ اروپایی بود. خداحافظی او از برمن پس از پایان فصل 2009- 2008 قطعی بود ولی اینکه مقصد بازیکن تیم ملی برزیل کجاست را از قرار معلوم تنها خود او می‌دانست. هواداران و رسانه‌ها چاره‌ای نداشتند که به خبرهای هر روزه درباره او تن بدهند.

یوونتوس تورین؛ جیاکومو پترولیتو، مدیر برنامه‌های ديه‌گو و خود بازیکن قرارداد همکاری را امضا کرده بودند. این حرفی بود که مدیر برنامه‌های ديه‌گو بعدها نجوا کنان در گوش خبرنگاران و روزنامه‌ها عنوان کرد.

روزنامه‌ها خبر می‌دادند که او به بایرن خواهد رفت. این خبر تیتر بزرگ روزنامه‌ها بود. پدر ديه‌گو در مونیخ با سران بایرن در حال خوردن ناهار دیده شد. به هر حال برای همه این پرسش مطرح است که ديه‌گو چگونه به جای مونیخ از تورین سردرآورد.

میلان یووانوویچ/کلاوس یان هونته‌لار: استاندارد لیژ/رئال مادرید - اشتوتگارت
اشتوتگارت در تعطیلات تابستانی پیش فصل 2010 -2009 یکی از بازيگران بزرگ بازار جابه‌جایی بازیکنان بود. پس از آنکه بایرن مونیخ با یوروهای فراوان ماهی بزرگی را از تور اشتوتگارتی‌ها درآورد، هورست هلدت، پول کافی برای بردن ماهی بزرگ جایگزین به تیمش داشت. حرف از عمل ساده‌تر است.

نخست‌ قرار بود میلان یووانوویچ این ماهی بزرگ باشد. او بازیکن تیم ملی صربستان است و مرد سال بلژیک در فصل 2008-2007. استاندارد لیژ بلژیک ابتدا پیشنهاد آلمانی‌ها را مهربانانه شنید ولی بعد سرسختانه نگذاشت بازیکنش برود.

آنها به مدیر اشتوتگارت در آخرین دقایق گفتند: «ما دیگر دیوانگی نخواهیم کرد». اینگونه بود که ژرمن‌ها به دنبال گزینه بعدی و جایگزین رفتند. حراج رئال مادرید از راه رسید و یک هلندی به نام کلاوس یان هونته‌لار. بازیکنی که در هلند از او به عنوان استعدادی بزرگ یاد می‌شود. نمایش اشتوتگارت – هونته‌لار یک هفته روی پرده بود. مهاجم هلندی در ابتدا هیچ موضعی نمی‌گرفت و تنها این روزنامه‌ها بودند که به جای او اظهارنظر می‌کردند. در نهایت هم صدای اشتوتگارتی‌ها در آمد: «ما حاضر نیستیم بازیچه شویم».

هورست هلدت به مهاجم هلندی جواب رد داد و در نتیجه پیگیری اشتوتگارتی‌ها برای مهاجم ستاره بعدی ادامه دارد.

دیدیه دروگبا: چلسی – اینتر
مهاجم چلسی در مه 2008 می‌خواست به ژوزه مورینیو، مربی سابقش در اینتر بپیوندد؛ اما‌ آبراموویچ، مالک باشگاه کوتاه نیامد و قرارداد دروگبا با چلسی را فسخ نکرد. مهاجم ساحل عاجی هم از کوره دررفت و با برخی ژست‌های ناخوشایند و برخی حرف‌ها به جنگ هواداران و رهبران چلسی رفت.

اکنون یک سال پس از آن رخدادها «آقای خاص» در تلاش است تا مهاجم محبوبش را به قهرمان ایتالیا ببرد. به نوشته «دیلی استار» سران «نرآتزوری» حاضرند برای مهاجم درخواستی‌شان 24 میلیون یورو بپردازند.

هر چند بخت نهایی شدن این «ترانسفر» از نظر سرمربی موفق پرتغالی ناچیز به نظر می‌رسد. بنابراین باید این طور گفت که دروگبا همچنان باید صبور باشد.