هزينه 8 ميلياردي سپاهان در نقل و انتقالات

حتي اعلام رسمي وزير صنايع مبني بر اينکه هيچ يک از باشگاههاي صنعتي حق ندارند بالاتر از سقف 200 ميليون تومان براي جذب يک بازيکن فوتبال هزينه کنند، نوار يکه تازي سپاهان را در بازار نقل و انتقالات قطع نکرد.

به نوشته قدس؛ هر چند از ابتدا هم مشخص بود موضع گيري آقاي وزير صرفاً نوعي دلداري به تيمهاي معترض و نه چندان متمول غيرصنعتي است و ضمانت اجرايي چنداني ندارد، اما کمتر کسي گمان مي کرد اين جريان، سپاهان را به عنوان تيم انگشت نماي فصل نقل و انتقالات جري تر کند و ستاره هاي گران قيمت تري را به دفتر محمدرضا ساکت بکشاند.

چند روز پس از اظهار نظر وزير صنايع، سيد مهدي رحمتي بلافاصله پس از پايان اردوي تيم ملي اميد در آفريقاي جنوبي راهي اصفهان شد و زير برگه قراردادي را که گفته مي شود ارزش آن به حدود 700 ميليون تومان در سال مي رسد، امضا کرد.

در شرايطي که رد پاي بحران اقتصادي به وضوح در فوتبال دنيا و ايران قابل رؤيت است و بسياري از باشگاههاي پر سر و صداي گذشته عملاً در تابستان امسال پولي در جيب نداشتند؛ سپاهان اصفهان يکي از گران قيمت ترين تيمهاي تاريخ فوتبال ايران را بست و پرسشها و اعتراضهاي بسياري را برانگيخت. سيد جلال حسيني، احمد آل نعمه، ابراهيم توره و سيد مهدي رحمتي سوژه هاي بکر بازار نقل و انتقالات بودند که همگي در کنار پيراهن زرد رنگ سپاهان عکس يادگاري انداختند تا اين پرسش به ذهن متبادر شود که آيا امير قلعه نويي مي تواند چنين تيمي را قهرمان ليگ نهم نکند؟

مديرعامل سپاهان در مواجهه با ارقام سرسام آوري که در مورد خريدهاي جديد اين باشگاه مطرح مي شود، لبخند معناداري مي زند و مي گويد: «تمام اين خبرها کذب و زاييده ذهن کساني است که نمي توانند موفقيت يک تيم شهرستاني را ببينند. حدود مبالغ دريافتي بيشتر خريدهاي جديد ما 250 تا 300 ميليون است که البته يکي، دو مورد استثنا هم داريم. خوشبختانه قراردادها در هيأت فوتبال موجود است و مي توانيد استعلام کنيد.»

در واقع ادعاي محمدرضا ساکت خلاف حقيقت نيست و سپاهان در فصل جديد تدبير هوشمندانه اي را براي به تور انداختن بازيکنان گران قيمت به کار گرفته است. به اين ترتيب که مثلاً در قرارداد سيد جلال حسيني مبلغ دريافتي بازيکن 280 ميليون ذکر شده، اما در يکي از بندها آمده است: «بازيکن به ازاي هر بازي 6 ميليون تومان کارانه دريافت خواهد کرد.» اين يعني مبلغ کارانه هم تا پايان فصل به حدود 200 ميليون تومان مي رسد تا دريافتي بازيکن نامبرده به 500 ميليون تومان نزديک شود.

از مواردي مثل پاداش پيروزي و حق اياب و ذهاب هم به منظور بالا بردن رقم قراردادها استفاده شده، به طوري که مثلاً در قرارداد امير قلعه نويي 15 ميليون به عنوان حق اياب و ذهاب در نظر گرفته شده است. او در صورت قهرماني در جام حذفي 100 ميليون، قهرماني در ليگ برتر 200 ميليون و قهرماني در ليگ قهرمانان آسيا 250 ميليون تومان پاداش دريافت مي کند. با اين اوصاف مبالغ پرداختي باشگاه سپاهان تفاوت چنداني با دستورالعمل وزير صنايع ندارد؛ زيرا در هيچ کجاي اين دستورالعمل حرفي از سقف کارانه يا سقف پاداش به ميان نيامده است.

جذب بازيکنان و کادر فني جديد در کنار تمديد قرارداد ساير بازيکنان رقمي بالغ بر 8 ميليارد تومان خرج روي دست سپاهان گذاشته و اين در شرايطي است که هنوز فصل جديد مسابقات آغاز نشده.
يکي از مديران سابق باشگاه اصفهاني در توجيه اين هزينه گزاف مي گويد: «روشن است که باشگاه در مقايسه با فصل گذشته پول بيشتري خرج نکرده و فقط تمرکز سرمايه گذاري به سوي تيم فوتبال بزرگسالان سوق داده شده است.سپاهان فصل گذشته 75 تيم را در رشته ها و رده هاي سني مختلف آماده کرده بود، اما امسال تصميم گرفت بعضي از اين تيمها را محدود يا منحل کند و بودجه مربوط به آنها را به فوتبال اختصاص بدهد. حتماً درک مي کنيد که مديريت باشگاه فصل گذشته به دليل نتايج نامناسب تيم فوتبال فشارهاي بسياري را تحمل کرد و اتخاذ چنين تصميمي براي فصل جديد قابل پيش بيني بود.»

در فضايي که ورزش کشور روزهايي خاکستري را پشت سر مي گذارد و خاطرات تلخي را از عرصه هاي مهمي مثل جام جهاني و المپيک در ذهن دارد؛ اين اقدام باشگاه سازنده اي مثل سپاهان را مي توان در حد يک فاجعه بزرگ قلمداد کرد. آنها براي بقا از دهان تيمهاي نونهال و نوجوان مي زنند و به کيسه پر از پول و البته پر از سوراخ فوتبال بزرگسالان مي ريزند.

اکنون محمدرضا ساکت خوب مي داند کسي براي انواع و اقسام قهرماني هاي کشوري در رده هاي پايه دست او را نمي فشارد، اما اگر قهرمان ليگ برتر شود تا مدتها روي دوش رسانه ها دور افتخار خواهد زد. پس اين چه پرسش احمقانه اي است که چرا ورزش ايران در جا مي زند و چرا ورزش ايران پسرفت مي کند؟