تغيير؛ راه نجات پاشنه آشيل دولت

1) اخيراً مشاور مطبوعاتي رئيس جمهور در گفتگو با جرايد، خواستار ابقاي مهندس علي آبادي در سمت خود شده و از ادامه کار رئيس سازمان تربيت بدني در دولت نهم دفاع کرده بود.

به نوشته قدس؛ علي اکبر جوانفکر به ويژه روي «تجربه اندوزي» علي آبادي در اين چهار سال انگشت مي گذارد و آن را برگ برنده آقاي مهندس در رياست احتمالي اش در دوره آينده، قلمداد مي کند. اما اين طرز تفکر در اين مصداق خاص چقدر مي تواند منطقي باشد؟

2) واقعيت آن است که ورزش در چهار سال اخير پاشنه آشيل دولت بود. به جرأت مي توان ادعا کرد هيچ کجا (از اقتصاد و سياست خارجي گرفته تا فرهنگ و هنر) به اندازه ورزش از رئيس قوه مجريه انتقاد به عمل نيامد.

دست بر قضا ورزشدوستي احمدي نژاد هم باعث افزايش تمرکزها بر اين عرصه مي شد؛ جايي که او، شايد تنها رئيس جمهور بعد از انقلاب ايران بود که به اردوي تيم ملي فوتبال مي رفت و با لباس گرمکن، پنالتي تمرين مي کرد. اتفاق تلخ تر، زماني رخ داد که حتي حضور پياپي نفر اول دستگاه اجرايي کشور در محل برگزاري مسابقات ورزشي، عمدتاً به واسطه ضعف نمايندگان ما ناکام مي ماند.

شايد بزرگترين تبلور اين تلخکامي دولتي و مردمي، شکست در برابر عربستان در مقدماتي جام جهاني فوتبال بود که اتفاقاً بازتاب بسيار زيادي در منطقه داشت و البته عدم موفقيت در روز پاياني جام جهاني کشتي؛ جايي که ايرانيان جام قهرماني را به رقيب نه چندان قدرتمندي نظير آذربايجان واگذار کرد. اين همه، مجملي از حديث مفصل ناکامي هاي ورزشي ايران در سالهاي اخير است که به ويژه با شکست اسفبار و غيرقابل توجيه در المپيک به اوج خودش رسيد.

آيا در اين اوضاع و احوال، جايي براي فرصت دادن به جناب مهندس علي آبادي براي چهار سال ديگر باقي مي ماند؟!

3 ) حقيقت تلخ ديگر آن است که تعامل عناصر انساني دستگاه ورزشي با منتقدان، دگر انديشان و ساير کساني که از طيف آنها دور بودند نيز چندان قابل توجه نبود. هرگز فراموش نمي کنيم حجم زيادي از فشارهاي وارده به آقاي رئيس جمهور و دولت هم دقيقاً از همين ناحيه بود.

شايد بزرگترين نقطه نقد ناپذيري ارکان سازمان تربيت بدني در اين سالها، همان برنامه تاريخي نود بود که در آن حتي جريان ارسال پيامک به استوديوي شبکه سه نيز به طرز مشکوکي با اختلال شديد مواجه شد و انتقادهاي فراواني را به سمت سازمان سرازير کرد.

بديهي است که در عصر «جوابيه هاي آتشين»، رابطه ساير رسانه ها با زيرمجموعه سازمان نيز چندان جالب نبود؛ به ويژه هر کجا که ردپاي سخنگوي جوان و احساساتي علي آبادي به ميان مي آمد، غائله اي از «نقد ستيزي» هم همراه مي شد که بيشتر از جاذبه و شوق براي کمک کردن و خدمت رساني، جريان دافعه و انحصار حلقه ياران را توليد مي کرد. اين، هرگز آن چيزي نبود که براي ورزش بيمار ما مطلوبيت داشته باشد.

4 ) نوع استفاده از نيروهاي انساني عرصه ورزش نيز از مسايل سؤال برانگيز دولت نهم بود. دور شدن امثال علي فتح ا... زاده يا حبيب کاشاني و حتي اين اواخر امير قلعه نويي از تيم هاي خود بعد از کسب موفقيت و شادي عمومي، ابهام بزرگي بود که تا اين لحظه هيچگاه شفاف نشد و حتي طي روزهاي اخير راه به ادبيات امير قلعه نويي نيز برده است.

به اين سياهه مي توان جا به جايي سؤال برانگيز يزداني خرم از فدراسيون واليبال به کشتي و يا حذف ناباورانه هيأت مديره فوق العاده موفق باشگاه ذوب آهن اصفهان را هم اضافه کرد. آيا ادامه اين طرز تفکر در سازمان ورزش، کمکي به جبران ناکامي ها و رسيدن به موفقيت هاي ديگر خواهد کرد؟

5 ) بر خلاف نظر مشاور مطبوعاتي رئيس جمهور، به نظر مي رسد رويدادي که در سازمان تربيت بدني وجود داشته و حتي هم اکنون هم اراده اي براي اصلاح آن به چشم نمي خورد، براي آينده ورزش کشور چندان راهگشا نيست واي بسا با اعمال برخي تغييرات در اين ساختار، بتوان دريچه اي رو به روشنايي گشود. به پرسپوليس امروز نگاه کنيد؛ اوضاع اين تيم شايد گواه خوبي براي جنس مديريت رئيس مجمع اين باشگاه در حوزه ورزش باشد!