ساسی مانکن معروف تر است یا شجریان؟!
حبیب الله بهرامی در مطلب ارسالی خود به "تابناک" آورده است:
می خواهم به دوران مدرسه برگردم و انشای علم بهتر است یا ثروت را به یاد آورم و این گونه بنویسم: بر همه ما شهروندان و حتی روستاوندان و حاشیه نشینان و ننشینان و سرپا ایستادگان و بی حاشیه ها! واضح و مبرهن نیست، که موسیقی غذای روح باشد و آرامش بخش وجود!
اگرچه، دل و جان و نگاه هایی که رنگ طوفانی به خود گرفته اند، به محض شنیدن موسیقی، آرام می شوند و به دیار عشق و یار و معبود می تابند و متاثر می شوند. اما، کدام موسیقی؟
کدام موسیقی، دل و نگاه مواج و پرتلاطم شما را در دنیای ماشینی و خشک امروزی، به ساحل آرامش خواهد رساند؟ موسیقی اصیل و جاودان ایرانی؟ جاز؟ پاپ؟ رپ؟ و یا...؟
من با اصل موسیقی مخالف نیستم. هر چند، عددی نیستم که بخواهم با هنر موسیقی مخالفت کنم و نطرشخصی ام را به دیگران و یا جامعه تحمیل کنم! اما، به عنوان یک شهروند، یک شاعر، نویسنده، منتقد و روزنامه نگار ـ چه قدر ماستم شیرین است! ـ حق اظهار نظر و انتقاد از معجون امروزی ـ که به اسم موسیقی رپ بر جای جای جامعه طنین افکنده است ـ دارم.
چه کسی گفته که موسیقی، باید آدم را از جای خود بر کند و به کنش و واکنش و ... وا دارد؟ موسیقی، با شلوغ کردن و جار و جنجال آفریدن و بزن و برقص و حرف های نامربوط زدن و توهین کردن منافات و اصلا و ابدا سر ناسازگاری دارد.
کجای به اصطلاح موسیقی رپ، می تواند غذای روح را فراهم آورد و آرامش و آسایش خاطر ایجاد کند؟!
نگارنده، نه خوانندگان ایرانی لس آنجلسی ـ که بدون همراه داشتن زن و دختر نمی توانند بخوانند ـ را تایید می کند و نه به اصطلاح خوانندگان ایرانی در داخل کشور، که مخفیانه کلیپ های رقص و آواز و قر تو کمر را تهیه می کنند و به شبکه های فارسی پخش موسیقی می فرستند تا بتوانند خود را مطرح و انگشت نما و صدای ناموزون شان را بر گوش دیگران تحمیل کنند!
تا حال، کسی پرسیده: چرا خیل جوانان و نوجوانان ما به سوی خوانندگان رپ روی می آورند و شعر و آهنگ های این خوانندگان را زمزمه می کنند. شعرهایی که در حقیقت یک مشت حرف های بی سر و ته هستند و اغلب نیز خاک ناسزا و بی حرمتی به زنان می پاشند. کافی است به جملاتی از ساسی مانکن و دیگر خواننده های رپ گوش دهید تا مثل لقمان حکیم ادب را بهتر بیاموزید!
خوانندگی، هنر است. هنری که با صدای خوش، جذاب و گوش نواز عجین شود. کدام یک از خواننده های امروزی رپ از فیلتر امتحان صدا عبور کرده اند؟
یک زمانی که عده شاعران زیاد شده بود، می گفتند: "هر کس از دست مادرش ناراحت شود، قهر می کند و می رود شاعر می شود!" اما حالا مثل مور و ملخ به اصطلاح خواننده از زیر زمین می روید و ظهور می کند! خوانندگانی که هیچ کس صدای شان را تایید نکرده است.
خوانندگانی که با تهیه کلیپ های قر تو کمری و پر سر و صدا و جنجالی و ارسال به شبکه های تلویزیونی، دیگر سر از پا نمی شناسند و حتی خوانندگان مجرب قدیمی را هم به حساب نمی آورند! خوانندگان بی تجربه ای که می خواهند یک شبه از زیر زمین، ره صد ساله را طی کنند!
نگارنده، قصد ندارد که گسیخته شدن افسار موسیقی و خوانندگی در کشور و این بلبشوی هنری را ـ که انگار متولی ندارد ـ به گردن شخص، اشخاص و یا دستگاهی بیاندازد.
وقتی مسئولان فرهنگی و هنری و چند نقطه ای ما به جای چسبیدن به مسئولیت ها و وظایف و انجام امورشان، گام در جاده بی انتهای سیاست می گذارند و هنر و فرهنگ این کشور را رها می کنند، باید "ساسی مانکن ها"جای "شجریان ها" را بگیرند!
باید جوانان ما ساسی مانکن ها را بهتر از شجریان ها بشناسند و آهنگ های فحش دار او و دیگر رپی ها را زمزمه کنند! چرا که ما، به جوانان مان چیزی ارایه نکرده ایم که از آنان انتطار داشته باشیم به سوی مانکن های رقاص نروند!
صدا و سیما و دیگر رسانه های ما، از ابتدای انقلاب تاکنون، چه قدر به موسیقی اصیل ایرانی بها داده اند ؟
اصلا، بهایی به موسیقی داده شده است؟! چقدر کار کارشناسی، پژوهشی و تحقیقی پیرامون موسیقی انجام شده است؟ چقدر، قدر و منزلت استادان موسیقی را گرامی داشته ایم و ارج نهاده ایم؟! چقدر آن ها را به نوجوانان و جوانان معرفی کرده ایم و در جهت ترویج و گسترش موسیقی اصیل ایرانی تلاش کرده ایم؟!
آیا در جهت ترویج موسیقی ارزش مدار، کار کرده ایم یا در جهت مخالفت با اجرای موسیقی در شهرها و خنثی کردن توسعه این هنر در جای جای کشور؟!
اگر امروزه، نه تنها نوجوانان و جوانان که خیلی از مردم کشورمان، نوری ها، شجریان ها، ناظری ها، افتخاری ها و اصفهانی ها و ... را نمی شناسند یا کمتر می شناسند، باید این نقیصه را در خود و سیاست های کجدار و مریزمان جست و جو کنیم و در پی اصلاح آن ها برآییم.
