واحد آمادگي جسماني واحدهاي نظامي تشكيل شود!
شاخصهاي آمادگي جسماني به طور ويژه ايي براي نيروهاي نظامي اهميت دارد، آگاهي از سطح آمادگي جسماني نظاميان هم به خود فرد كمك مي كند و هم به مسئولان ارشد وي به همين دليل پيشنهاد مي شود واحد آمادگي جسماني و يا تشكيلاتي مناسب در كليهي واحدهاي نظامي تشكيل شده و ارزيابي دقيق آمادگيهاي جسماني به طور منظم و مستمر براساس گروههاي سني مختلف براي شناسايي عواملي كه احتمالا عملكرد جسماني در اين دامنهي سني را تحت تاثير قرار ميدهد، انجام گيرد.
به گزارش ايسنا، «ارتباط بين سن، شاخص تودهي بدني و شاخصهاي آمادگي جسماني در نيروهاي زميني ارتش» توسط مهدي كارگرفرد و محسن سالاري مورد بررسي قرار گرفت.
در اين تحقيق آمده است: طي جنگهاي جهاني اول و دوم به علت نياز به آمادگي جسماني نظاميان، انجام تحقيقات و مطالعات در زمينهي آمادگي جسماني اين گروه از جامعه بيشتر احساس شد. به طوري كه بسياري از برنامههاي بدنسازي و آزمونهاي آمادگي جسماني در اين زمان ابداع شد.
در برنامهريزي تمرينات نظامي، مربيان همواره به دو نوع اطلاعات عمده نياز دارند: ١- تعيين سطح آمادگي جسماني موردنياز يگانها و واحدهاي مختلف رزمي با توجه به نوع وظيفه و مسووليت؛ و ٢- انجام آزمون آمادگي جسماني به منظور مشخص كردن ميزان آمادگي بدني افراد.
در يك مطالعهي توصيفي ـ همبستگي تعداد ٧٩٣ نفر از نيروهاي سالم وتندرست مرد سنين ١٨ تا ٥٥ سال نيروهاي زميني ارتش جمهوري اسلامي ايران شهرستان شيراز به صورت نمونهگيري خدشهاي هدفدار به عنوان نمونهي آماري انتخاب و با استفاده از متغيرهايي نظير قد، وزن، شاخص تودهي بدني، حداكثر تعداد بارفيكس، دراز و نشست و زمان دو ٦/١ كيلومتر مورد ارزيابي قرار گرفتند.
يافتههاي بدست آمده از تجزيه و تحليل آماري دادهها نشان داد كه بين ميانگين نمرات شاخص تودهي بدني در گروههاي سني مختلف تفاوت معناداري وجود دارد و با افزايش سن، شاخص تودهي بدني تمايل به افزايش دارد. تركيب بدني به طور عام تحت تاثير فعاليتهاي ورزشي و به طور خاص تحت تاثير نوع ورزش است و نميتوان تركيب بدني مشابهي را در افراد شركت كننده در رشتههاي ورزشي مختلف انتظار داشت. بنابراين، بافت بدون چربي به ويژه بافت عضلاني بر روي عملكرد ورزشي اثر مطلوب دارد. در حالي كه چربي زياد سطح بهينهي اجراي عملكرد را كاهش ميدهد.
يافتههاي حاصل از اين تحقيق نشان داد كه بين ميانگين نمرات بارفيكس و درازونشست در گروههاي سني مختلف تفاوت معنيداري وجود دارد به طوري كه سن مهمترين عامل تعيين كننده در اجراي آزمونهاي درازونشست و بارفيكس است.
محققان نشان دادند كه پس از ٣٠ سالگي به ازاي هر ١٠ سال افزايش سن، ميزان اجرا در آزمونهاي بارفيكس و درازونشست كه از آزمونهاي تعيين استقامت عضلاني هستند به ترتيب ١٦ و ١٧ درصد كاهش مييابد.
همچنين در گزارشهاي تحقيقاتي ديده شده است كه عملكرد دراز و نشست در چاركهاي متوالي كاهش مييابد كه اين موضوع به دليل افزايش چربي بدن با شاخص تودهي بدني است.
در اين مطالعه نيز بين ميانگين زمان دو ٦/١ كيلومتر در گروههاي سني مختلف تفاوت معنيدار مشاهده شد و با افزايش سن زمان دوي ٦/١ كيلومتر كاهش يافت.
تحقيقات نشان دادهاند كه اوج عملكرد دوندگان در سنين ٢٠ تا ٣٠ سالگي بدست ميآيد. اين در حالي است كه در مسافتهاي كوتاه، كاهشهاي وابسته به سن زودتر آغاز ميشود.
برهمين اساس از سن ٢٠ تا ٣٠ سالگي تغيير اندكي در اجرا وجود داشته اما، پس از ٣٠ سالگي عملكرد دو كاهش يافته است. كاهش عملكرد در زمان دو ١٠ كيلومتر از سن ٣٠ سالگي تا اواسط دههي ٥٠ تقريبا شش درصد بوده است.
در اين گزارش نشان داده شده است كه پس از ٢٥ سالگي حداكثر اكسيژن مصرفي به طور ثابت در حدود يك درصد در هر سال كاهش مييابد. به نحوي كه در ٥٥ سالگي به حدود ٢٧ درصد كمتر از مقادير گزارش شده در ٢٠ سالگي ميرسد.
با افزايش سن، اكسيژن مصرفي بيشينه بنا به دلايل مرتبط با يكديگر مثل كاهش حداكثر برون دهي قلبي، كاهش تفاوت اكسيژن خون سرخرگي – سياهرگي، كاهش پاسخگويي قلب به محرك بنا – آدرنرژيك، كاهش توده عضلات و كاهش آنزيمهاي اكسيداتيو موجود در عضلات اسكلتي است.
به طور كلي تحقيق حاضر نشان داد كه در گروهي از سربازان مرد فعال، تندرست و ورزيده، عملكرد آزمونهاي بارفيكس، درازونشست و دو ٦/١ كيلومتر با توجه به افزايش سن به طور معناداري كاهش مييابد. با وجود اين، سن به تنهايي دليل بخش متوسطي (حدود ٢/٢٧، ٦/٣١ و ٢/٤١ درصد به ترتيب در عملكرد دراز و نشست بارفيكس و دو ٦/١ كيلومتر) است.
اگرچه شاخص تودهي بدني نيز با توجه به يافتهها تحقيق به نظر ميرسد نقش ناچيزي در آزمونهاي سهگانه داشته باشد.
با توجه به اهميت زيربنايي شاخصهاي آمادگي جسماني براي همه نيروهاي نظامي پيشنهاد ميشود، واحد آمادگي جسماني و يا تشكيلاتي مناسب در كليهي واحدهاي نظامي تشكيل شود و ارزيابي دقيق آمادگيهاي جسماني به طور منظم و مستمر براساس گروههاي سني مختلف براي شناسايي عواملي كه احتمالا عملكرد جسماني در اين دامنهي سني را تحت تاثير قرار ميدهد، انجام گيرد.
