شياطين در باغ سبز نشان دادند

ايجاد هشت تغيير در ترکيب اصلي عامل اصلي ناکامي منچستريونايتد در رسيدن به فينال جام حذفي انگليس تلقي مي شود.

به نوشته اعتماد و به نقل از گاردین، سرالکس فرگوسن بزرگ که همواره با اشتها و اشتياق فراوان از پروژه فتح «پنج جام» در فصل جاري مي گفت يک تنه آرزوي بزرگ خود و تيمش را نقش برآب کرد. اگر اين موضوع را قبول نداريد، بار ديگر به ترکيب اوليه شياطين سرخ بنگريد تا متقاعد شويد واقعاً نمي توان به کمک بازيکنان زير 23 سال تيمي سرشار از انگيزه را به زانو درآورد.

به همين سادگي روياي قهرماني در تمام ميادين پيش رو نقش بر آب شد و برخلاف هميشه اين بار بايد سرالکس فرگوسن را مواخذه کرد. او اصلاً احساس گناه نمي کند اما بايد بداند استراتژي مناسبي را در نظر نگرفت. براي يک مدعي هيچ رقابتي بي اهميت نيست. به هرحال از اين پس بايد در انتخاب واژه «پنج جام» دقت کافي به خرج داد. و قبل از بلندپروازي کمي دارايي هاي موجود را سبک سنگين کرد. شايد خستگي ناشي از انجام رقابت هاي متعدد در چند ماه اخير بهانه مناسبي براي توجيه ناکامي باشد. يک پاي يونايتد در ليگ قهرمانان بود، پاي ديگر اين تيم حوالي ليگ برتر قرار داشت و معلوم نشد رسيدگي به جام هاي ديگر مستلزم در اختيار داشتن چند پاي ديگر است.

خستگي مي تواند روياهايتان را نابود کند. اين درس چند روز پيش تدريس شد. بايد به فرگوسن پرافتخارترين مربي تاريخ معاصر فوتبال يادآوري کرد که خستگي بازيکنان بهترين سيستم ها را زير سوال مي برد. آقاي فرگي عزيز، هميشه بين دورانديشي و بي تدبيري فاصله کمي وجود داشته است آيا او با چهار نوجوان و ايجاد هشت تغيير در ترکيب تيم قصد نگريستن به جايي غير از نوک بيني خود را داشت؟

نه، اين يک بي تدبيري محض تلقي مي شود. هنوز نمي دانيم در صورت حضور کريس رونالدو، وين روني و رايان گيگز چه سرنوشتي رقم مي خورد؟ البته ترديدي هم نداريم که مردان فرگوسن غبار خستگي سفر به پورتو را از تن نتکانده بودند و به همين دليل رونالدو براي بازي بزرگ تر (کدام بازي؟) در آب نمک خوابانده شد. جام حذفي انگليس جايي براي آزمون و خطا و معرفي پديده هاي جديد نيست. منچستريونايتد همان طور که روزي روزگاري با رزرو هتل در روزهاي برگزاري بازي فينال، قديمي ترين رقابت دنيا را به سخره گرفته بود، همان طوري که به بهانه شرکت در جام باشگاه هاي جهان قيد بازي با امثال شفيلد يونايتد را زد، دو روز پيش با فرستادن جوانان و آن سبک بازي نامانوس نشان داد عملاً براي جام حذفي ارزشي قائل نيست.

ستاره هاي صدرنشين فعلي ليگ برتر خيلي سنگين توپ را جابه جا مي کردند و از فضاسازي هم چيزي ديده نمي شد. فدريکو ماکدا انگار مي خواست گواهينامه رانندگي اخذ کند و درست شبيه راننده هاي ناکارآزموده، ترسان و آرام پيش مي تاخت.

دني ولبک، زوج ماکدا در خط حمله شاداب نشان مي داد اما کسي انتظار نداشت او و جوان ايتاليايي خلاء روني ورونالدو را پر کنند. هرچه باشد دو مهاجم ثابت منچستريونايتد از بهترين هاي جهان محسوب مي شوند، حال آنکه ماکدا و ولبک شايد فقط در سطح تيم ذخيره ها چشم ها را خيره کنند.

اورتوني ها وقتي ساده انگاري بازيکنان و کادر فني منچستريونايتد را مي ديدند، از روزنه رختکن باغ پرگل فينال جام حذفي را تجسم مي کردند. در اين شرايط هيجان فوق العاده نيمه آبي ورزشگاه ويمبلي اصلاً بي دليل نبود.

جام حذفي سال ها است از ليست اهداف فرگوسن خارج شده است. با اين حال هرچقدر پاي استراتژي متفاوت فرگوسن را وسط بکشيم، باز هم نمي توانيم توجيهي براي تغييرات فراوان در ترکيب تيم بيابيم.

چهار پنج جابه جايي منطقي است اما ورود ناگهاني هشت نفر... اصلاً منطقي نيست. يکي ديگر از دلايل ناکامي منچستريونايتد، تشخيص اشتباه نام استاديوم بود. چند روز قبل از اين بازي تيم دوم شياطين سرخ در «آلترينچام» از سد تيم دوم اورتون گذشت و فرگوسن فکر کرد مردانش شاهکارهاي شاگردان سولسکيائر (سرمربي تيم دوم باشگاه) را تکرار مي کنند اما ويمبلي آلترينچام نشد. در اين وانفسا فرگوسن به خاطر ناديده گرفته شدن خطاي جاگيلکا روي ولبک، پس از پايان بازي نزد داور چهارم از قاضي ميدان شکايت کرد.

مويس فريادهايش را قبل از آغاز بازي به گوش ها رساند؛ «مايک رايلي اين رقابت را قضاوت نکند چون به استناد اعلام 9 پنالتي در 17 بازي خانگي گذشته دوست صميمي فرگوسن محسوب مي شود.» البته به نظر مي رسيد اين دوستي، دوستي خاله خرسه باشد چون رفيق فرگي با يک تصميم جنجالي مانع پيروزي قهرمان اروپا شد.

اين بار گذشته نمي گذرد و هواداران منچستريونايتد تا مدت ها ناتواني فرگوسن را در تشخيص دورانديشي از سهل انگاري به ياد خواهند داشت.