بار ديگر تيمي که دوستش دارند

صدرنشيني مارسي در هفته هاي پاياني لوشامپيونا ويتامين شور و نشاط را به جسم خسته از تکرار فوتبال فرانسه تزريق کرد. براي خوشحال شدن بابت توفيق اين تيم و به زير کشيدن قهرمان هفت دوره گذشته دلايل بسياري وجود دارد.

به نوشته اعتماد، از نظر احساسي بالانشيني پرطرفدارترين تيم فرانسه هواداران خاص فوتبال را شادمان کرده است. در فرانسه رئال مادريد، بارسلونا، ليورپول، منچستريونايتد و ساير تيم هاي مطرح اروپايي محبوبيتي بيش از پاري سن ژرمن، سن اتين و بوردو دارند.

به طور مثال در يک راي گيري که چندي پيش انجام شد، رئال مادريد پس از مارسي دومين تيم پرطرفدار فوتبال فرانسه نام گرفت. در وانفساي چنين فقري (به لحاظ علاقه به تيم هاي وطني) مارسي و آن استاديوم هميشه پر غنيمتي بزرگ محسوب مي شود. تاريخ تيم جنوبي انباشتي از بالا و پايين ها بوده است.

از روزهاي گلزني ژان ژورکائف در دهه 60 تا عصر خاموشي در اوايل و اواسط دهه 70 از دوران آقايي طي سال هاي آغازين دهه 90 تا سقوط به دسته دوم و اين چشم انتظاري 16 ساله براي بردن يک جام ناقابل، مارسي هميشه مارسي بوده است. اريگ گرتس در روزهاي ابتدايي پوشيدن لباس مربيگري باشگاه پرافتخار چندان قابل اعتماد ارزيابي نمي شد.

اگر در سطح شهر راه مي رفتيد، احتمالاً اين جملات را مي شنيدند؛ او هم مانند آلبرامون، ژان فرناندز و ساير مربيان ناموفق يک و نيم دهه اخير، حرف مي زند و از جام خبري نخواهد بود. نتايج نه چندان مطلوب ابتداي راه صحت کلمات فوق را مورد تاييد قرار مي داد اما وقتي نيانگ، براندائو و زندن اوج گرفتند، پاپ ديوف مزد صبر خود را گرفت. سومين ناکامي در ليگ قهرمانان نيز به مثابه توفيق اجباري بود چون تيم کوچک (به لحاظ کيفي) امکان تمرکز روي يک رقابت (لوشامپيونا) را به دست آورد. سرانجام ليون هم تاب همراهي با پيروزي هاي مارسي را نياورد.

يک رقابت سه جانبه بين مارسي، ليون و بوردو. شايد ليون سرمايه هاي بيشتري داشته باشد يا بوردو در نتيجه گيري ثابت قدم تر عمل کند اما مارسي که با کشاندن حدود 30 هزار هوادار در اولين هفته پس از سقوط به دسته دوم رمانتيک ترين داستان تاريخ فوتبال باشگاهي دنيا را رقم زد، فاکتورهايي خارج از چمن سبز دارد؛ شور مديترانه يي، نوستالژي و اين همه آدم غيرفرانسوي و عاشق مارسي. آنها پشتوانه بزرگي دارند. نه؟