چقدر ميگيريد آشتي كنيد؟
معضل جديدي كه اين روزها گريبان كاراته كشورمان را گرفته، قهرهاي مليپوشان در آستانه مسابقات بزرگ آن هم به بهانه پرداخت نشدن حقوق و پاداش است.
به نوشته جام جم، البته هيچ كس منكر پرداخت بموقع حقوق ورزشكاران نيست؛ چرا كه حقوق ورزشكار حكم مزد كارگر را دارد و بايد قبل از خشك شدن عرق جبين پرداخت شود. اما اين كه بعضي مليپوشان از اين موضوع سوءاستفاده ميكنند و منافع شخصي را به منافع ملي ترجيح ميدهند، معضل جديدي است كه متاسفانه كاراته علاوه بر مشكلات حال حاضر خود با آن نيز دست به گريبان است.
اگر نظري بر تاريخچه كوتاه اين عمل ناپسند در فدراسيون كاراته بيندازيم ميتوان از جاسم ويشگاهي به عنوان آغازگر آن ياد كرد. ويشگاهي يك ماه پيش از مسابقات جهاني ژاپن (همان مسابقاتي كه به گفته كارشناسان مجرب كاراته بهترين تيم تاريخ كاراته ايران راهي آن شد تا بدترين نتيجه تاريخ كاراته ايران را به دست آورد) درست بعد از اين كه در وزن 75 فيكس شد، اعلام كرد كه به علت وجود مشكلات اقتصادي قادر به همراهي تيم ملي نيست.
لذا مسوولان وقت فدراسيون كاراته به گمان اين كه با رفتن ويشگاهي طلاي مسلم مسابقات جهاني را نيز از كف خواهند داد با پرداخت 15 ميليون تومان ناقابل او را با تيم ملي آشتي دادند تا با اين عمل نسنجيده موج نارضايتي در اردوي تيم ملي راه بيفتد.
البته ويشگاهي منكر اين قضيه است و ادعا ميكند 2 ماه قبل از مسابقات جهاني و البته پيش از مصدوميتش به مسوولان فدراسيون اطلاع داده است كه نميخواهد با ذهني آغشته با مشكلات شخصي راهي مسابقات جهاني شود:
برخلاف ويشگاهي اردونشينان و اعضاي تيم ملي نظر ديگري دارند. آنها از اعطاي 25 ميليون تومان آن هم به صورت كاملا مخفيانه به كاپيتان مصدوم تيم ملي خبر دادند و مانند روحاني، خشمگين از اين تبعيض به افشاي حضور نيافتن ويشگاهي در اردوها پرداختند. حسين روحاني با تكيه بر مدال برنزش كه تنها دلخوشي فدراسيون بود، ضمن اعتراضهاي شديداللحن خود در اين خصوص به نشانه تضييع فاحش حقوق خود و هم تيميهايش آواز خداحافظي در اوج را سر داد تا اين بار او لرزه بر اندام مسوولان كاراته بيندازد.
روحاني در مصاحبههايش بيپرواتر از ويشگاهي اعلام كرده است كه از اين تبعيض 10 ميليوني (روحاني 5 ميليون دريافت كرده بود كه 500 هزار تومان آن بابت ماليات كسر شده است). بسيار ناراحت است و مادامي كه حقش را از كاراته پس نگيرد، چراغ تيم ملي را خاموش نگه ميدارد. او ميگويد: من تنها كاراتهكايي هستم كه توانسته 4 مدال جهاني را بدون وقفه كسب كند، ولي متاسفانه مسوولان فدراسيون هيچ ارزشي براي مدال من قائل نيستند و پس از غيبت طولاني هنوز كسي با من تماس نگرفته و علت ناراحتيام را جويا نشده است بنابراين همين جا بصراحت اعلام ميكنم كه تحت هيچ شرايطي از مواضع خود عقبنشيني نخواهم كرد. 5 ميليون دريافتي من به دليل كسب مدال در مسابقات جهاني بود، در حالي كه ويشگاهي بدون مدالآوري در اين مسابقات چند برابر اين مبلغ را دريافت كرده است. اين يعني عين تبعيض و بيعدالتي. مطمئن باشيد تا حقم را نگيرم كوتاه نميآيم.
كتيرايي و آشوري در پاسخ به مليپوشان قبل از مسابقات جهاني اعلام كرده بودند كه اگر كاراتهكايي مدالآوري كند، 2 برابر مبلغي كه ويشگاهي دريافت كرده، دريافت خواهد كرد. ولي من يك پنجم آن را دريافت كردم. اين انصاف نيست.
اين در حالي است كه جاسم ويشگاهي با يك برد و يك باخت در مسابقات جهاني از ادامه مسابقات انصراف داد در صورتي كه طبق جدول مسابقات (رپه شارژ) اگر رقيب ويشگاهي به فينال راه پيدا ميكرد، جاسم بايد براي كسب عنوان سوم مشترك روي تاتامي ميرفت.
به هر حال ويشگاهي اگر مدال طلاي مسابقات جهاني را هم كسب ميكرد، صاحب 15 ميليون تومان نميشد. البته خودش دليل انصرافش را مصدوميت ميداند و اين طور از خود دفاع ميكند: «من با 2 مهره كمر جا به جا شده به اين مسابقات اعزام شدم. البته تصميم خودم بود. حالا به اين نتيجه رسيدم كه اشتباه كردم و نبايد اسير احساسات ميشدم.» آري ويشگاهي به همين راحتي اشتباه كرد و كاراته ايران تاوانش را پس داد. 15 ميليون تومان، يك دنيا جنجال و واكنش كاراتهكاهايي كه از اين پس ياد ميگيرند چطور بايد از فدراسيون كاراته احقاق حق كنند.
به هر حال فدراسيون ثروتمند و بدهكار كاراته اگر به همين منوال پيش برود، ديري نميپايدكه بايد تمام بودجه خود را صرف خريدن تعصب از مليپوشاني كند كه گاهي اوقات از سر چشم و همچشمي يادشان ميرود كه اگر به شهرت و مقامي رسيدهاند، از قبل همين فدراسيون و رشته است.
حال بايد ديد پس از رفع كدورت از روحاني نوبت به قهر كردن كدام مليپوش در آستانه مسابقات ميرسد.
