سردرگمي در فعاليت‌هاي علمي كشور

شما هم تا می توانید سیاه نمایی کنید ولی چه بگویم که دیگر دیر شده است

ايچاد معاونت علمي و فناوري را مي‌توان بدعت ناميد. زيرا در همه جاي عالم كارهاي علمي و پژوهشي زير نظر وزارت علوم انجام مي شود. اگردر كنار وزارت علوم نيازبه معاون علمي است حتما در كنار وزارت اقتصاد نيز به معاون اقتصادي نيازاست در كنار وزارت دفاع به معاون دفاع و قص علي هذا ...
وقتی وزير هست نياز به معاون نيست. اكنون در ايران دو نهاد دو نقشه علمي جداگانه اي داده اندكه يكي آن ديگري را قبول ندارد.
خدا همه ما را عاقبت به خير گرداند

متاسفانه این سردرگمی فقط به حوزه علمی و پژوهشی محدود نمی شود بلکه در دستگاهها و سازمانهائی هم که با طوفان ادغام و انحلال و... مواجه شده اند بلاتکلیفی کامل وجود داشته و هنوز هیچگونه تعریف جدید از رسالت و اهداف و وظایف انها صورت نگرفته و از لحاظ تشکیلاتی نیز سردرگم اند!

به نام خدا
همانطور که گفته شد از وقتی که این معاونت تشکیل شده، فعالیت علمی کشور دچار سردرگمی شده است. از جمله ما که در دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی هستیم، شدیداً دچار کمبود بودجه هستیم و تماس ها و اعتراضات ما هم به جایی نمی رسد و ما هیچ دسترسی به هیچ جا نداریم و هیچ کاری هم نمی توانیم بکنیم. معاونت برای آنکه خودی نشان داده باشد و کاری کرده باشد، مرتباً به برگزاری جشنواره ها و همایش ها می پردازد چار در ادارة مملکت کسی از نظرات کارشناسان استفاده نمی کند.

اگر وزارت علوم در دهه های گذشته وظایف خود را بخوبی انجام میداد، نیازی به ایجاد نهاد جدید نبود. لذا عدم کارآمدی حوزه تحقیقات ربطی به ایجاد معاونت علمی و فناوری رئیس جمهور نداشته و فقط توجیهی برای فرار از انجام درست مسئولیت توسط وزارت علوم است.

lاجازه بدهید ابتدا ازاین گزارش شما و همه مقالات و گزارشاتاتی که به نوعی به مسایل علمی و تحقیقاتی کشور باز میگردد تشکر نمایم.
آنچه امروز تقریبا تمامی کشورها به آن پایبند هستند این است که مراکز علمی اولا وجاهت خود را از کارکرد خود ( میزان پیشرفت علمی - سابقه فعالیت - چاپ مقاله ...) بدست می آورد و ثانیا دولتها به همان توانایی آن مراکز علمی و یا دانشگاه اعتماد کرده و قدرت تصمیم گیری در انجام همه مسایل آموزشی و پژوهشی را به خودشان می دهند.
در واقع دولتها با ارائه سیاستهای کلان خود مراکز علمی و دانشگاهی را به نوعی ترغیب می کنند که کاربرد فعالیت آنها اعم از تربیت نیروی دانشمند و یا نتایج مطالعاتی و تحقیقاتی آنها در راستای موضوعات کلان و استراتژیک کشور باشد.
برای این منظور هر مرکز علمی برای هر طرح تخقیقاتی و یا آموزشی خود از مجراهایی که عموما دولتها تعیین می کند در یک رقابت منصفانه و با داوری منصفانه شرکت می کنند و اگر مرکزی هم برنده دریافت حمایت مالی شود با اعلان آن هم سازمان دولتی حمایت کننده با علان دلیل احراز آن توسط شخص و یا دانشگاه به انصاف خود صحه می گذارد و هم دانشگاه به این موفقیت افتخار !
در واقع با توجه به گسترش علوم و تعدد دانشمندان رشته های مختلف دولتها امکان احاطه به همه جزییات را ندارند مگر اینکه سازمانهای عریض و طویل موازی تشکیل دهند. این در خالی است که شرط اول پیشرفت اعتماد به توانایی دانشمندان خودمان است!!
متاسفانه عملکرد موازی اینچنینی دولت مجددا به بی اعتمادی نسبت به دولت و فرار مغزها دامن می زند و هم مراکز علمی را بیش از پیش مواجب بگیر دولت!!!

در همه جای دنیا در ریاست جمهوری تشکیلاتی برای هدایت کارهای علمی وجود دارد اما برای هدایت نه دخالت .بالاخره این کارمان هم باید مثل کارهای دیگرمان با دنیا فرق داشته باشد.