مردی که 19 دقیقه کم آورد
تنها ساعاتی قبل از آنکه پله اسطوره فوتبال برزیل بهترین بازیکن سال جهان را در زوریخ معرفی کند به او خبر دادند که تنها کسی که توانسته بود رویای برزیلی ها در ریودوژانیرو را برآورده کند از دنیا رفته. آلبینو فرایکا کاردوسا- معروف به فرایکا- هنگام مرگ 84 ساله بود.
به نوشته سرمایه و به نقل از هرالدتریبون؛ فرایکا هم دوره پله نبود اما در 16 جولای 1950 و زمانی که پله تنها یک بچه بود، فرایکا به عنوان بال راست تیم ملی برزیل در فینال جام جهانی گلزنی کرد.
این گل ارزش بسیار زیادی داشت به طوری که پله که هشت سال بعد از این بازی در جام جهانی 1958 سوئد در 17 سالگی باعث قهرمانی برزیل شد آن گل را به خاطر می آورد و می گوید به آن گل افتخار می کند و البته گفت ناراحت بود از اینکه تک گل فرایکا توسط بازیکنان اروگوئه جبران شد تا همه شوک زده شوند به طوری که یک نفر به خاطر شوکه شدن از نتیجه این بازی جانش را از دست داد و از آن طرف هم سه طرفدار اروگوئه ای هنگام گوش دادن به گزارش رادیویی این بازی دچار حمله قلبی شدند و در برزیل هم عده ای به خاطر نتیجه این بازی دست به خودکشی زدند.
برزیل پنج بار و در سال های 1958 ، 1962 ، 1970 ، 1994 و 2002 قهرمان جهان شده اما هیچ وقت نتوانسته این افتخار را در خانه و جلوی هواداران خودی کسب کند. فرایکا به جنتون موریاس نتو نویسنده کتاب «تراژدی 50» که در مورد 11 بازیکنی است که در آن بازی معروف در خانه نتوانستند برزیلی ها را شاد کنند گفته بود: «اگر ما می توانستیم در جام جهانی 1950 و در خانه قهرمان جهان شویم آن وقت همه ما تبدیل به بت و اسطوره می شدیم.» نویسنده کتاب در آن کتاب توانسته احساسات متضاد این بازیکن پا به سن گذاشته را در مورد آن 19 دقیقه طلسم شده در آن بازی برای برزیلی ها را بیرون بکشد.
فرایکا یک فوتبالیست گلزن بود که برای تیم باشگاهی اش- واسکو دوگاما و بعدها سائوپائولو- گلزنی زیادی کرد. با این همه وظیفه او در تیم ملی همکاری با مهاجمان تیم مثل زیزینهو، آدمیه و جایربور هر چند در بازی فینال جام جهانی آنها برای فرایکا موقعیت گلزنی درست کردند فقط یک دقیقه از نیمه دوم گذشته بود و برزیل برای قهرمانی فقط نیاز به تساوی داشت حتی آنطوری که جنتون در کتابش می گوید بازیکنان تیم می خواستند عکس قهرمانی بگیرند.
آنطور که فرایکا در مصاحبه اش می گوید او دقیقاً خاطره شادی بعد از گلش را به یاد دارد که احساس مخلوط از احساس شادی و دیوانگی داشته است. او می گوید که حتی به یاد دارد که گوینده استادیوم کارش را رها کرده بود تا او را در آغوش بکشد. 19 دقیقه بعد از آن گل، خوان شیافینو مهاجم تیم ملی اروگوئه بازی را به تساوی کشاند و بعد لحظه ای را درست کرد و کاری کرد که سکوت، کل استادیوم را فرابگیرد در آن لحظه ضربه پای آلیدس کار برزیل را تمام کرد. ساعت 33:4 بعد ازظهر بود که آلیدس گلزنی کرد.
فرایکا این شکست را بعدها به نحوی جبران کرد، زمانی که تیم باشگاهی او با تیمی از منتخب بازیکنان اروگوئه در مونته ویدیو جبران کرد، اما بردن آن بازی در هیچ کجای تاریخ فوتبال جهان ثبت نشده است. فرایکا در کتاب «تراژدی 50» متذکر شده که «اگر برزیل آن بازی را می برد و قهرمان می شد رویا برآورده می شد» اما این اتفاق نیفتاد. پس از آن این بازیکن در خاطراتش به طور مبهم حرف می زند.
او می گوید همراه خانواده اش به شهر ترزوپولیس، شهری کوهستانی در شمال ریودوژانیرو رفته اما اصلاً به یاد نمی آورده که چطور به آنجا رسیده و چگونه به آنجا رفته او مدعی شده بود که فکر و جسمش در آن دوران کار نمی کرده و حتی یک پزشک محلی به او دارویی تزریق کرده است تا فراموشی او را جبران کند. مشخص است که آن رویای نابود شده تاثیر زیادی روی ذهن این بازیکن برزیل داشته است.
او در کتاب به جنتون گفته بود که دو کلمه از آن روز بازی تا آخرین روز زنده بودنش در گوشش زنگ می زند «اوبدولیو» و «اروگوئه» دو کلمه ای که گوینده ورزشگاه در زمان اعلام قهرمان جام و کاپیتان تیم اروگوئه که جام را بالای سر برده بود اعلام کرده بود.» البته برزیلی ها هنوز نام فرایکا را در ذهن دارند. در شهر پورکیون کولا، شهری در استان میناس جریاس، جایی که فرایکا به دنیا آمد و پس از بازنشستگی در سن 34 سالگی به آنجا برگشت تا کار ساخت ابزارآلات آهنی را - که شغل خانوادگی آنها بود- ادامه بدهد، استادیومی به نام کامل او ساخته شده است: استادیوم مونیسیپال آلبینو فرایکا کاردوسا.
این استادیوم پس از مرگ فرایکا سه روز شاهد نصب پارچه های سیاه بود. آنهایی که فرایکا را از نزدیک می شناختند می گویند او در دهه 90 و پس از آنکه یکی از دو پسرش در حادثه سقوط پاراگلایدر، به شدت شکست و درهم ریخته شده بود براساس گفته های این نزدیکان پس از این حادثه فرایکا خودش را در الکل و سیگار غرق کرده بود، دچار مشکلات جدی جسمانی شده بود و سپس با بیماری سینه پهلو در بیمارستان بستری شد.
او 45 روز در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان بستری شد و سپس درگذشت. آلکساندر آبرئو گونتیجو، گزارشگر و نویسنده فوتبال در برزیل، که حتی از من هم جوان تر است در ایمیلی برای من نوشته بود: «فرایکا... مردی که به آرزوی هر برزیلی دست یافته بود، یعنی گل زدن در جام جهانی در استادیوم ماراگانا، درگذشت».
