عرض مهم تر از طول

رئیس سازمان تربیت بدنی در آخرین مصاحبه خود که بخشی از آن هم توسط سخنگوی سازمان در روزهای بعد از انتشار تصحیح شد به این نکته اشاره کرد که می توانیم به سوی لیگ 30 تیمی فوتبال برویم تا اکثر استان های کشور سهمی در این رویداد هفتگی باشکوه داشته باشند و از لذت تماشای فوتبال سیراب شوند.

به نوشته سرمايه، اگرچه عدد غلوآمیز بود و می توان اینگونه استنباط کرد که منظور جناب رئیس اشاره به پتانسیل بالای فوتبال در کشور است و از این نکته هم گذشت که وی درصدد بوده تمام نماینده های مجلس یا مخاطبانش در سفرهای استانی که از او طلب تیم لیگ برتری می کنند را با این جمله راضی کند یا این نیاز و توقعات را منعکس کرده باشد اما اصرار بر این نکته که فوتبال را در سطح کشور پراکنده کرده نکته ای قابل تامل است که پیش از این هم به آن پرداخته ام و به نظر می رسد با توجه به اصرار رئیس سازمان تربیت بدنی باز هم قابل بررسی باشد.

در فحوای کلام ایشان این تذکر وجود داشت که نباید چند استان را فقط در زمین فوتبال فعال دید و باید آن را به نقاط دیگر کشور هم کشاند و اشاره ای نه چندان ملموس به سهمیه دو تیم لیگ برتری در هر استان هم شد اما مگر می شود به زور اهالی منطقه ای را به فوتبال علاقه مند کرد و گوش این رشته ورزش را کشید و به هر مقصدی که مورد نظر ماست، برد.

موضوع بسیار ساده است هر منطقه جغرافیایی بسته به شرایط و موقعیت و پیش زمینه ورزش و حتی فرهنگی اش به رشته ورزشی خاصی علاقه نشان می دهد. چرا این اصرار در مورد کشتی وجود ندارد آنجا که مازندران به تنهایی چهار تیم در لیگ کشتی کشور دارد. چه کسی است که نداند مازندران مهد کشتی ایران است و از هر شهر این استان قهرمان جهان و المپیک بیرون آمده است. کشتی در گوشت و خون مردم این خطه است و با تاریخ آن عجین شده است.

اگر ما می‌خواهیم کشتی را در سایر نقاط کشور گسترش دهیم راهش این است که سهمیه مازندران را کاهش دهیم؟ قطعاً جواب یک کلمه است؛ «نه». ظرفیت این استان اینگونه حکم می کند که بیشترین سهم را در لیگ داشته باشد همانطور که طی این سال ها بیشترین سهم را در تیم ملی کشتی ایران داشته اند و انبوهی از ستاره ها را به جامعه کشتی تقدیم کردند.
این داستان عیناً شبیه فوتبال است. خوزستان علاقه مند به فوتبال بسیار دارد اما ما تهدید می کنیم که در صورت صعود نفت به لیگ برتر به خاطر حضور استقلال اهواز و فولاد از این استان در لیگ «نفت» را به جایی دیگر منتقل خواهیم کرد. اما این ممکن است؟

«نفت» با هوادارانش در آبادان است که «نفت» شده است. نفت در آبادان است که عده ای فدایی دارد. حسی که شاید در هیچ کجای دیگر از فوتبال کشور نتوان نمونه ای برای آن یافت. آبادانی بدون نفت چیزی کم دارد. این تیم برای آنها سمبل میل به پیروزی و برتری خواهی است. این تیم در جایی دیگر از ایران فقط یک تیم فوتبال است که برد و باختش فرقی به حال کسی نمی کند. چگونه می توان توقع داشت نفت در زاهدان یا بندرعباس یا بندرلنگه هم محبوب شود یا مردم را به فوتبال علاقه مند کند. او در آبادان پاگرفته و رشد کرده است و ریشه هایش آنجاست.

برای محبوب ساختن فوتبال در مناطق دیگر باید راهی دیگر را امتحان کرد یا بالکل پذیرفت که نیازی نیست آن را به زور در همه جای ایران نشر داد. فراهم کردن بسترها البته وظیفه سازمان ورزش است اما این بسترسازی باید همسو با خواست های منطقه باشد؛ اینکه چه رشته ای در کجا پتانسیل پیشرفت دارد. اردبیلی ها به وزنه برداری علاقه نشان می دهند و اهالی آذربایجان به قایقرانی، شمشکی ها اسکی می کنند و جنوبی ها تن به آب می زنند.

می توان تمام این علایق را شناخت و درک کرد و برای شکوفاسازی آن برنامه ریزی و تلاش کرد. این طبیعی است که هر نماینده مجلس از رئیس سازمان یک تیم لیگ برتری فوتبال بخواهد چرا که فوتبال با خود نگاه ها و توجهات را به همراه دارد و آن نماینده را نزد مردم شهرش محبوب خواهد کرد اما جایی که هیچ تیم فعالی در سطح فوتبال کشور ندارد و امکانات سخت افزاری اش مهیا نیست چگونه وارد لیگ شود.

امروز لیگ 18 تیمی ایران زهوار دررفته تر از همیشه با انبوهی از مشکلات مالی و برنامه ریزی برای انجام مسابقات مواجه است. دولتی یا خصوصی بودن باشگاه ها در بن بست تنگ و تاریکی گیر افتاده است و تیم ها در بی پولی غرق شده اند و با این تفاصیل قصد داریم تن باریک و نحیف فوتبال را بکشیم تا فقط فراگیرترش کرده باشیم. امروز این عرض فوتبال است که به جای طولش نیازمند توجه و راهگشایی است؛ تا همین تیم های موجود بتوانند به حیات خود ادامه دهند و سرنوشتی چون پیام نداشته باشند.