آرامش در حضور ديگران
چلسي تنها تيم ليگ برتر نيست که دلهره بازي در زمين رقيبان را با آرامش موجود در خانه اشتباه گرفته است. 18 تيم ديگر بالاترين سطح رقابت هاي فوتبالي جزيره نيز چنين مشکلي دارند.
به نوشته اعتماد و به نقل از گاردين، ليورپول با شکستن رکورد حسرت برانگيز 86 بازي بدون شکست چلسي در بريج، جرقه اصلي را زد و در ادامه ساير مهمانان يکي از هيجان انگيزترين نيم فصل هاي تاريخ فوتبال جزيره را رقم زدند.
در روزهاي غربت ميزبانان، منچستريونايتد شرايط متفاوتي داشت. از جمع چهار بزرگ ليگ برتر، تنها شاگردان فرگوسن در خانه بيش از زمين حريفان امتياز به دست آورده اند. به عبارت بهتر شش تيم از 9 تيم حاضر در بالاي جدول فصل جاري، طي بازي هاي دور از خانه نتايج بهتري رقم زده اند.
جالب اينکه يکي از سه تيم خوب اين جمع آرسنالي است که در بازي هاي ورزشگاه امارات تنها سه امتياز بيش از مهمان هاي خود به دست آورده است. آرسن ونگر با اين توجيه، کسب 14 امتياز در زمين رقبا را نقد مي کند؛ «ويروس آرامش دور از خانه، همه گير شده است. فلسفه ليگ برتر تغيير کرده و تيم ها به بازي تهاجمي و استفاده مناسب از ضربات آزاد روي آورده اند. مي توان دو دليل عمده را برشمرد؛ اول اينکه مربيان به سيستم تک مهاجم روي آورده اند و دليل دوم در ميل وافر به دفاع هنگام در اختيار داشتن توپ و انجام ضدحمله هاي سريع خلاصه مي شود.»
استيو کلارک از يک فصل غيرعادي مي گويد؛ «اهميت جنگ هاي فيزيکي و بازي نزديک، هواداران را حساس تر کرده و به همين دليل باشگاه هاي بزرگ زير فشار هواداران خودي چندان موفق عمل نمي کنند، حال آنکه در زمين حريفان بار توقعات فراوان را بر دوش نمي کشند. شکيبايي، کيمياي گمشده روي سکوها است و عصيانگري دوستداران ملتهب، قهرمانان سابق را از خانه فراري مي دهد. هو شدن آدبايور در امارات، تبديل پيروزي يک بر صفر ميزبان به تساوي يک - يک مقابل ويگان را در پي داشت. همان ايام جيمي کاراگر گناه تساوي در آنفيلد را به گردن هواداران انداخت.
«ديويد پليت» در اين باره نظرات جالبي دارد؛ «در ايتاليا، هواداران براي ورود تيم محبوب شان و جوسازي عليه مهمان تدارک ويژه يي مي بينند.»
همين اشاره براي پي بردن به آمار برتر ميزبانان ايتاليايي نسبت به همتايان انگليسي کافي است. حتي در بوندس ليگا، لاليگا و لوشامپيونا هم اوضاع ميزبانان بهتر به نظر مي رسد. کارشناس فوتبال انگليس ادامه داد؛ «اگر روي سکوها بنشينيد، فشار افزون هواداران بر ميزبان ها را درک مي کنيد. اواخر دهه 80 و اوايل دهه 90، دوران رونق فوتبال سريع، با برنامه و پاس هاي بلند بود اما اکنون پاس هاي متوالي حرف اول را مي زند. همه تيم ها مي خواهند با حمله، چک اول را بنوازند و در اين شرايط خانه و خارج از خانه تفاوتي ندارند. تضمين مي دهم تيم ها در زمين خود فضاي بيشتري در اختيار دارند اما ظاهراً آنها ياد نگرفته اند چگونه خلأها را به فرصت پيروزي تبديل کنند. مقابل يک تيم تکنيکي، بازي هوايي مد نظر مربيان قرار مي گيرد. تاکتيک جايگزين، انتظار کشيدن براي دريافت توپ و پايه ريزي منطقي عمليات هجومي است که البته به مذاق هواداران خوش نمي آيد.»
پليت خيلي خوب درک کرده بخش از فرآيند «انقلاب خارج از خانه» به تعدد بازيکنان بين المللي در جمع مهمانان برمي گردد. ديگر جمله «بازي در زمين رقيبان هراسناک است» را نمي شنويم و دليل، همان حرفه يي گري خاص تلقي مي شود. البته عده يي هنوز نفس بازي هاي خانگي را مترادف با سه امتياز موعود مي دانند؛ «روي هاجسون» سرمربي فولام (تيم بدون پيروزي در نبردهاي خارج از خانه فصل جاري) يکي از اين افراد محسوب مي شود؛ «تيم بزرگ داخل و خارج از خانه پيروز مي شود. وقتي مقابل ديدگان عاشقان تيمتان به ميدان مي رويد، به دليل هجوم بيش از حد، فضاي زيادي در اختيار رقيب قرار مي دهيد اما دور از استاديوم اختصاصي اوضاع دقيقاً برعکس مي شود و اگر دفاعي بازي کنيد، حريف ناچار است براي از پا درآوردن شما تا پاي جان تلاش کند.»
تفسير کوتاه آدامز ختم تمام تحليل هاي اينچنيني است؛ «نتايج نيم قرن اخير نشان مي دهد ميزبانان در هر بازي ميانگين 3/1 گل به ثمر رسانده اند.»
