ژورناليسم تنبل

3- يکي از وظايف ما تحليل و توضيح اتفاقاتي است که در زمين مي افتد. براي اين کار هميشه بايد از قبل چيزي آماده داشته باشيم که دست خالي نمانيم.

به نوشته اعتماد، براي مثال وقتي ميلان سال 2005 در استانبول سه بر صفر از ليورپول پيش افتاد و نهايتاً بازي را باخت و قهرماني را به ليورپول داد توجيه ما اين بود، ميانگين سني ميلان زياد بود و براي همين نيمه دوم کم آورد. اصلاً به اين قضيه هم فکر نکنيد که ميلان دو سال بعد در حالي که اصولاً تيمش پيرتر هم شده بود قهرمان اروپا شد و اتفاقاً همان ليورپول را در فينال شکست داد. حالا داستان چلسي است.

مي گويند چلسي تيم پيري دارد و براي همين نمي تواند در ليگ برتر که بر اساس سرعت و قدرت است، راه به جايي ببرد. واقعاً مسخره است. من تيمي را به ياد مي آورم که ميانگين سني خط دفاعيش 34 بود و دروازه بانش 35 سال داشت. مهاجم مرکزي آنها هم 34 ساله بود و مدافع و هافبک ذخيره شان هم به ترتيب 35 و 32 سال داشتند. خب سرنوشت اين تيم چه بود؟ آنها هم قهرمان ليگ برتر و هم قهرمان جام حذفي شدند. جدا از مربي بزرگشان اکثر کارشناسان دليل اين موفقيت را تجربه بالا و ذهنيت برنده مي دانستند. حتماً تا حالا فهميده ايد درباره چه تيمي حرف مي زنم؛ آرسنال. جالب اينجاست که همان هايي که اين تيم را باتجربه مي دانستند حالا مي گويند چلسي پير است. به اين مي گويند دو روي سکه و البته ژورناليسم تنبل.

2- چند بازي اخير اورتون بسيار ديدني بود. ديو مويس در اين بازي ها تيمش را بدون يک مهاجم ثابت به ميدان فرستاد. چند سال پيش کارلوس آلبرتو پريرا در جلسه يي گفت؛ آينده فوتبال 0-6-4 است اما کسي جرات قبولش را ندارد. لوچانو اسپالتي تا حدي به اين سيستم نزديک شد. ديو مويس هم از يک شرايط بد، يعني وقتي با بحران مهاجم روبه رو شده بود، يک تجربه جديد ساخت و 0-6-4 را به تيمش آورد. البته زمان زيادي مي برد تا يک تيم بتواند اين سيستم را به طور کامل اجرا کند شايد هم البته اين اتفاق هرگز نيفتد. اما همين که مي بينيم يک باشگاه و مربي شجاعت تجربه اين سيستم را دارد خودش دلگرم کننده است.

1- مايکل اوون که قراردادش آخر فصل با نيوکاسل تمام مي شود گفته قصد ندارد تا قبل از تابستان درباره آينده اش تصميمي بگيرد. اين منطقي به نظر مي رسد اما من معني يکي از جملات اوون را نمي فهمم. «اميدوارم اين يک قدم مثبت باشد.» قدم مثبت براي کي؟ اگر اوون تا آخر فصل خوب بازي کند و نظر تيم هاي ديگر را جلب کند مي تواند تابستان به عنوان بازيکن آزاد به باشگاهي ديگر بپيوندد و اين يعني نيوکاسلي که سال 2005 ، 16 ميليون پوند براي اوون خرج کرده بود مفت و مجاني او را از دست مي دهد. اين طوري هم مي شود به قضيه نگاه کرد.

نيوکاسل در چهار سال گذشته حدود 36 ميليون پوند براي اوون خرج کرده است و تنها چيزي که در عوض دريافت کرده چند گل ناقابل و مشتي قبض بيمارستان بوده است. البته من با نظر کساني که مي گويند اوون به باشگاهش وفادار نبوده است هم مخالفم. وفاداري اين نيست که ريسک کني و با پاي مصدوم بازي کني و دو سال حاشيه نشين شوي. اما به نظرم اوون بايد اين قدم مثبت را از دايره کلماتش حذف کند چون تنها براي خودش مثبت است نه هيچ کس ديگر.