از راموس تا گوارديولا
1- «فرق زيادي است بين کاري که مي دانيد مي توانيد انجام دهيد و کاري که پيش از اين انجام داده ايد.» ترور بروکينگ که مدت ها مسووليت تيم هاي جوانان و اميد هاي انگليس را برعهده داشت جمله بسيار باارزشي گفت.
به گزارش اعتماد، بروکينگ داشت فوتبال ايتاليا را با انگليس مقايسه مي کرد که ناگهان به اين نتيجه رسيد. مثال بروکينگ هم کاملاً واضح است. 70 درصد بازيکنان تيم ملي ايتاليا که قهرمان جام جهاني 2006 شدند دوبار در اوايل دهه 90 قهرمان مسابقات جوانان اروپا شده بودند. اما انگليس در رده هاي پايين مدت ها است به هيچ افتخاري نرسيده است. شايد انگليسي ها اطمينان داشتند مي توانند قهرمان شوند اما ايتاليايي ها قهرمان شده بودند و قهرماني را لمس کرده بودند. آنچه براي انگليسي ها ذهنيت بود براي ايتاليايي ها عينيت بود.
2- فرق زيادي است بين کسي که هميشه برنده بوده و کسي که هميشه باخته است. وقتي پشتت گرم است زياد ريسک مي کني و ريسک کردن يعني تهاجم. فلسفه زندگي اصلاً همين تهاجم است؛ هجوم براي فتح. محافظه کاري در زندگي تنها به انزوا و خودويرانگري مي انجامد. اما کسي که هميشه باخته است حتي در آستانه پيروزي هم ديگر به آن باور ندارد و خاطراتش به دست و پايش زنجير مي زند تا جهش آخر و ضربه نهايي عقيم بماند. بزرگ ترين قماربازان تاريخ هم با «داو» کم قدرتشان را از دست مي دهند و به حداقل راضي مي شوند. حداقل براي قمارباز البته مرگ تدريجي است.
3- اوناي امري بدجور از دست خوان د راموس و رئال شاکي شد. رئال همان دقايق اول يک گل به ثمر رساند و بعد کل بازي دفاع کرد؛ آن هم در سانتياگو برنابئو. اگر جاي راموس، رائول کوپر يا ژوزه مورينيو روي نيمکت رئال نشسته بودند اصلاً لزومي به مرقوم کردن اين سطور نبود و توجيهي نمي طلبيد. اما وقتي ياد سوياي راموس مي افتيم و فوتبال تهاجمي را که ارائه مي کرد درمي يابيم چيزي اين ميان تغيير کرده است. راموس با سويا که کسي انتظاري از آن نداشت حمله مي کرد و با رئال مادريد دفاع مي کند. چرا؟ يک مثال شايد موضوع را روشن کند. من يونايتد ذاتش تهاجمي است يا دفاعي؟ پاسخ قطعي است، تهاجمي. حالا فصل پيش را به خاطر بياوريد که يونايتد در سه بازي اول فصل تنها دو امتياز کسب کرد و در بازي چهارم هم با بخت و اقبال با شوت ناني، تاتنهام را در اولدترافورد با يک گل شکست داد. بعد اتفاقي که افتاد اين بود، يونايتد شش بازي بعدش را هم با يک گل برد. خيلي ها متعجب شده بودند که چطور فرگوسن پس از سال ها روي به سبکي ديگر آورده است. اما اين تنها مقطعي گذرا بود و نهايتاً پايان فصل يونايتد بهترين خط حمله ليگ را از آن خود کرد. فرگوسن وقتي خودش و تيمش را در بحران ديد محافظه کار شد؛ البته فقط براي دوره گذر از اين مغاک. يونايتد با کمترين ريسک بازي کرد و به حداقل قانع شد تا باز هم به بردن و برتر بودن عادت کند. تيم که به بردن عادت کند حتي چند تساوي و يک شکست هم نمي تواند ژستش را به هم بريزد.
4- فرق زيادي است بين گوارديولا که بردن برايش طبيعي شده است و راموسي که مجبور است بردن را ياد شاگردانش بيندازد. همين حالا اگر جاي دو مربي را با هم عوض کنيد مسلم بدانيد که راموس در رئال تهاجمي و گوارديولا در رئال تدافعي بازي مي کند. اين طبيعي ترين اصل فوتبال و به تعبيري ديگر زندگي است. وقتي مي بري همه چيز خوب است. وقتي قرار است ببري همه اتفاقات به سود تو به پايان مي رسد. پس ريسک مي کني و دوست داري نه تنها ببري بلکه زيبا ببري. اما وقتي گرد و خاک باخت روي شانه هايت نشسته است فقط بايد ببري؛ چطورش اهميتي ندارد. وقتي گيم فوتبال کامپيوتر هم بازي مي کني چند گل که جلو مي افتي فقط دوست داري ديگر از زواياي عجيب و غريب شوت بزني و گل هاي خاص به ثمر برساني. اما وقتي عقبي آنقدر وسواس پيدا مي کني که دوست داري با توپ وارد دروازه حريف شوي و مفهوم گل را براي تيمت جا بيندازي.
5-فرق زيادي است بين زمين و آسمان. زمين که برايت بهشت باشد سرت را بالا نمي گيري؛ مستقيم به جلو نگاه مي کني و پيش مي روي و پيش مي روي. هرچه بخواهي همين جا هست، درست روي زمين. اما زمين که جهنم مي شود مدام چشم به آسمان داري و چنگ به هرچيزي مي زني تا زير پايت سفت شود و روي زندگي ليز نخوري. از آسمان تا زمين راه زيادي است. اما وقتي راه طي شد و جاي پايت استوار ديگر سخت مي لغزي و سقوط مي کني. پپ گوارديولا هر دو پايش روي زمين است و مستقيم به روبه رو خيره شده و چشم به افق قهرماني دارد. راموس اما جايي بين زمين و آسمان است.
راموس چشم به آسمان دارد و دنبال جاي پايي سفت و محکم مي گردد. براي همين است که وسواسي شده است و حداقلي. بهشت گمشده رئال و راموس همان جايي است که بارسا و گوارديولا چند وقتي است به نام خودشان زده اند و اين بهشت فقط براي يک تيم جاي دارد.
6- فرق زيادي است بين موضع گوارديولا و راموس اما نه بين گوارديولا و راموس.
