رونالدوها هنوز نفس ميکشند
رونالدوي چاق در اولين روزهاي پوشيدن لباس کورينتيانس، شبيه آخرين روزهاي هنرنمايي الويس پريسلي شده است.
به نوشته اعتماد، به هر حال دير يا زود آخرين چاق بازمانده دنياي فوتبال مانند اسلاف خود در يک دهه گذشته درهاي خروجي را در پيش خواهد گرفت؛ آن هم به دلايلي که کاملاً ورزشي به نظر مي رسد. در توجيه و در واقع دفاع از رونالدو بايد به يک دهه پيش نقب بزنيم. آن زمان بزرگ ترين ستاره هاي دنيا مجاز بودند پس از پايان بازي ها بي توجه به رژيم غذايي خاص خود به اندازه دلخواه از بلعيدن اسنک لذت ببرند.
«ويليام فولک» دروازه بان سابق چلسي مظهر يک چاق موفق در دهه هاي گذشته بود. اگر به مربيان سختگير فعلي بگوييد در دهه هاي پيشين يک بازيکن، قبل از بازي هشت هات داگ و هشت سودا صرف مي کرد، احتمالاً شما را يک افسانه سرا لقب مي دهد. کمي به عقب تر بازگرديم. حوالي سال 1958، فرانس پوشکاش مجاري خطاب به رئيس رئال مادريد گفت؛ «اينجا همه چيز خوب است اما آيا به قيافه من نگاه کرده ايد؟ مي دانيد 18 کيلو اضافه وزن دارم؟»
وقتي پوشکاش اين را گفت، رئيس رئال مادريد در خريد او کوچک ترين ترديدي به خود راه نداد. نزديک به يک دهه و نيم بعد، برايان کلاف سرمربي افسانه يي ناتينگهام فارست ادعاي بدنساز تيم مبني بر آماده کردن بازيکنان در 10 دقيقه را اين گونه نسخ کرد؛ «مي خواهم به اندازه دو امتيازهاي هر بازي تيم را آماده کني. پسر، من پيروزي مي خواهم.»
پل گاسکوئين و جوليان ديکس در دهه 90 ژانر جديدي از فوتباليست ها را به دنيا معرفي کردند. هر گاه آنها پا به توپ مي شدند، هواداران مي خواندند؛ «او چاق است، او نمي تواند، او خوب نيست.» به هر حال اگر گازا توانست در اوج بماند، عده يي هم تصميم گرفتند بي خيال فوتبال و ورزش شوند و به جاي دويدن در زمين فوتبال، غذاي مورد علاقه خود را نوش جان کنند. در بيسبال، استروئيد، داروي شفابخش لاغري بود و در فوتبال آرسنال از شيوه سنتي خوراندن کوکاکولا به بازيکنان چاق استفاده کرد. آن روش عجيب، سال 2008 توسط دو مربي حرفه يي بازي اصلاح شد. آنها با محاسبه «ميزان دوندگي مدافعان مياني، وزن آنها را تخمين مي زدند.
برزيل در جام جهاني 2006 از دو عروسک چاق به نام هاي آدريانو و رونالدو در خط حمله سود مي برد و اگر هنوز چاق بودن را يک «انگ» مي داند، بايد بدانيد «دواين نلوروک» يکي از چاق ترين کريکت بازهاي عالم، يک تنه تيمش را به سمت پيروزي هاي بزرگ رهنمون کرد. حتي «توگناچيني... پزشک باشگاه ميلان که دوندگي کافو و کاکا و قدرت گتوسو را دليل ترجيح اين افراد بر رونالدو مي دانست و موفقيت خرگوش چاق در ميلاتو را يک جوک قلمداد مي کرد، چندي بعد دريافت، برتري در ميزان دوندگي الزاماً به معناي برتري در نتيجه نيست. او خيلي راحت فرياد زد؛ «ندويد، ببريد،» بله، فوتبال يک ورزش فيزيکي نيست به داستان رونالدو بپردازيم.
لابراتوار ميلان نتوانست از وزن وي بکاهد و از طرفي آزمايش ها نشان دادند اين چاق دوست داشتني نيروي واکنش فوق العاده سريعي دارد. ظاهراً بهترين بازيکن اواسط دهه 90 دنياي فوتبال در آخرين شاهکارش تئوري «وزن زياد، کيفيت فني اندک» را به سخره گرفته است.چنانچه در برزيل پرسه بزنيد، متوجه مي شويد چرا هواداران فلامينگو اينقدر بابت حضور رونالدو در کورينتيانس ناراحت هستند. بله، رونالدو، فرزند توپ است، نه يک ورزشکار آماده و فوتبال به چنين انساني احتياج دارد.
