زيردريايي زرد به پيش
53 سال قبل در جايي که نزديک به 150 کيلومتر از پاريس فاصله دارد و اولين جام باشگاه هاي قهرمان اروپا برگزار شد و به قولي مرکز زلزله فوتبال بين المللي فرانسه ناميده مي شود، فينال خاطره انگيزي در جريان بود. آن شب رئال مادريد در نبردي کلاسيک موفق شد استادو درمس را با نتيجه 4 بر 3 شکست دهد. از زماني که رابرت پيرس زاده خلف رمس به استادو فرانس رسيد و با پيراهن آرسنال به ميدان رفت زمان زيادي گذشته است.
به نوشته روزنامه اعتماد، اين هافبک مبتکر در سال هاي جواني پيش از آنکه براي تيم هاي متز و المپيک مارسي به ميدان برود، پيراهن تيم زادگاهش يعني استادو د رمس را بر تن مي کرد. او به طرز شگفت انگيزي خلاق است و همين خصوصيت باعث شد تيم آرسن ونگر در فصل 2004- 2003 با اقتدار و بدون حتي يک شکست قهرمان ليگ برتر شود.
او در مهيا کردن شرايط مناسب در خط مياني نقش انکارناپذيري در پيروزي توپچي ها ايفا مي کرد. پيروزي در انگليس، پيروزي در ليگ قهرمان اروپا را هم در پي داشت و پس از آن شکست طعنه آميز ويارئال در 4 دقيقه پاياني، توپچي ها و پيرس را به فينال پاريس رساند.
دوستان، خانواده و هواداران آرسنال همگي براي جشن گرفتن آن لحظه نمادين جمع شده بودند، اما مصيبت همان زمان اتفاق افتاد. ينس لمن روي اتوئو خطاي پنالتي کرد و از زمين اخراج شد تا ونگر مجبور شود براي آوردن آلمونيا، دروازه بان ذخيره اش، پيرس را بيرون بکشد. پيرس بعدها عنوان کرد؛«زماني که تابلوي تعويض را نگاه کردم نمي توانستم آنچه را مي ديدم باور کنم.
فکر مي کردم همه چيز يک شوخي باشد. حتي زماني که داشتم از زمين خارج مي شدم آن هم در برابر چشمان دوستان و خانواده ام، با ديدن چهره مصمم ونگر فکر مي کردم اشتباهي رخ داده. تنها چيزي که بعد از آن فاجعه به ذهنم رسيد اين بود که ديگر به هيچ وجه نمي توانم فصل بعد هم در آرسنال بمانم. بعد، حادثه يي تلخ تر اتفاق افتاد و ما بازي را واگذار کرديم. من آن شب نتوانستم بخوابم. هر چند خيلي درباره اش مطمئن نبودم اما آن دوران مي توانست آخرين حضور من در ليگ قهرمانان باشد.»
پيرس پس از آن زندگي شادي داشت. او حالا زير آسمان هميشه آبي سواحل درياي مديترانه در اسپانيا، فوتبال فريبنده ويارئال را تجربه مي کند. هر چند اعتراف مي کند براي رفتن به «ال مادريگال» جدال سختي با خودش داشته است؛ «مي دانستم اگر آرسنال را ترک کنم و به اينجا بيايم مردم مي گويند پيرس ديوانه شده. آنها متعجبند که من اينجا چه کار مي کنم و چرا يک دهکده را براي ادامه فوتبالم انتخاب کرده ام. مي گويم دهکده، چون در اينجا تنها 50 هزار شهروند ساکن هستند. مردم عموماً متوجه بسياري از مسائل نمي شوند. من آن روز که ويارئال را در نيمه نهايي شکست داديم درس مهمي گرفتم. آن زمان با خوش اقبالي بسياري آنها را شکست داديم و اين براي من خيلي جالب بود. ويارئال فوتبال تميزي ارائه مي کرد و بازيکنان بسيار، بسيار خوبي داشت.»
حالا او در 35 سالگي اميدوار است بتواند مثل سابق در بهترين شرايط براي تيمش به ميدان برود؛«حضور دوباره در ليگ قهرمانان براي من غيرقابل تصور است. عملکرد بي نظير ما در لاليگا اين هديه را براي من به ارمغان آورد. مهم نيست که بايد با دپورتيوو لاکرونيا بازي کنيم يا منچستريونايتد. ما در اروپا به يک سبک بازي مي کنيم و قصدمان هم واضح است. اين راز ما است،»
