عطش مدالآوري كاهش يافته!
ورزش ايران به گواه صاحبنظران داخلي و خارجي، از پتانسيل فوقالعاده بالايي برخوردار است. مدالآوري قهرمانان كشومان در اغلب رشتههاي ورزشي در چند دهه اخير نيز مؤيد همين موضوع است، اما نبايد فراموش شود كه اين نشان، همواره دستاورد تكستارهها بوده و نه چهرههايي كه در راستاي طرحهاي استعداديابي و نخبهپروري به سطوح عالي قهرماني رسيدهاند و تنها در دوره كوتاهمدتي مدالآور بودهاند.
علت اين امر نيز كاملا مشخص بوده و آن، بيتوجهي و حمايت نكردن همهجانبه از قهرمانان از آغاز ورود به صحنه المپيك است. يك قهرمان، هنگامي كه دومين نشان المپيك را در يك رشته قدرتي به دست ميآورد، مراقبتهاي جدي از سلامتي فيزيكي و روانياش آغاز ميشود كه اين مراقبتها نيز به طور كامل با علم روز ورزش همخواني و تطابق ندارد.
اين مسئله باعث ميشود پديدهاي كه ميتواند در چندين المپيك پياپي براي ايران صاحب نشان زرين شود و با تكيه بر توانمنديهاي ذاتياش در اوج قرار گيرد، بسيار زود زمين مسابقه را ببوسد و به دوران افتخارآفرينياش پايان دهد كه اين مسئله از عدم تحقق شرايط حرفهاي در سطوح ملي را تبيين ميكند.
اين موضوعات همچنين موجبات آن را فراهم ميآورد تا قهرمانان بيشتر كشورها تا ثانيههاي آخر براي پيروزي بجنگند، اما برخي نمايندگان ايران در فاصله 20 ـ 30 ثانيه به پايان مسابقاتشان تسليم ميشوند و بيانگيزگيشان نمود عيني پيدا ميكند و چنين استدلال مينمايند كه در صورت شكست، چيزي ندارند از دست دهند.
حال در صورتي كه از قهرمانان، حمايت يكپارچه و مستمري شود و دلمشغوليهاي آنان را به حداقل ممكن برسانند، هزار و يك بهانه از جمله حقوق، ساپورت رواني، كيفيت تمريني، توانمندي مربيان و مواردي از اين دست، پيش كشيده نميشود كه بسياري از آنها نيز شايد دور از حقيقت نباشد.
البته خداحافظي زودهنگام چهرههاي برجسته ايران از المپيك، تنها به دليل شرايط غيرحرفهاي حاكم در برخي بخشهاي ورزش كشور نيست، بلكه به نظر ميرسد عدم تعادل قهرمانان ورزشي در مدالآوري نيز در اين باره فوقالعاده كارساز بوده است.
هنگامي كه قهرمانان خودشان را به تكرار عناوين قهرماني عادت نداده و با يك تك مدال ارضاء ميشوند، در صورت فراهم شدن زمينههاي مساعد و پشتيباني مالي از قهرمانان نيز نميتوان اميدوار به مدالآوري بود و اين موضوع، لزوم توجه بيش از پيش به مبحث انگيزهسازي را يادآور ميشود.
متأسفانه، اين مسائل رواني، عطش مدالآوري را ميان قهرمانان كاهش داده و بعيد ميدانم در اين دوران همچون بسياري از قهرمانان خارجي كه در پايان دوران قهرماني در پي ركورد شكني هستند، به فكر ثبت ركورد باشند.
به هر ترتيب، اين اميد هست كه در دورههاي آينده، در عوض آن كه قهرمانان ايران، تنها بگويند ما تلاشمان را كردهايم و هرچه خدا بخواهد، همان ميشود، از لفظ «با توكل به خدا و برنامهريزي كه كرديم، اين تعداد مدال خواهيم آورد»، استفاده ميكنند كه اين مسئله بدون شك، بيانگر پايبندي بيش از پيش مديران همه ردههاي ورزشي و البته قهرمانان ورزشي به برنامهريزي و تعهد به بازدهي در چهارچوب سرمايهگذاري و برنامهريزي صورت گرفته است.
انصافا سهمیه المپیک حق ساعی بود چون خودش از ویتنام اونو گرفت.