رحلت يكي از ذخاير حوزه‌ علميه نجف

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
آیا شود که گوشه چشمی به ما کنند
من خود مدتی بود که ایشان را از نزدیک میشناختم و در محضر ایشان شرف حضور داشتم. مدتی پیش وقتی حالات ایشان و شرایط دشواری که ایشان متحمل بودند را برای یکی از اهل دل بیان کردم بلافاصله ایشان را ایوب قم نامیدند.
دیالیز شش ساله و قطع عضو بیش از ده ساله و عمل های متعدد و ... دست آخر ضربه مغزی و خونریزی و سه ماه بستری در آی-سی-یو آن هم با هوش کامل اما بدون امکان تنفس و بلع طبیعی تنها گوشه ای از دشواریها و امتحاناتی بود که خداوند از ایشان به عمل آورده بود و نکته اینجاست که هم خود ما شاهد بودیم و هم پزشک معالج ایشان میگفت که در تمام حالات حتی در حال کما ذکر و نیاز و نمازشان ترک نمی شد.
یکی از بستگان ایشان می گفت در همان سالهایی که پای ایشان در عراق قطع شده بود و برای ایشان با سختی یک قطعه پای مصنوعی تهیه شده بود بعد از مدتی دیدیم که ایشان بدون پا و با عصا حرکت میکنند. وقتی که از علت این کار سوال کردیم فرمودند زمانی که در صحن ملکوتی امیرالمومنین نشسته بودم آن پا را به شخصی که به آن احتیاج داشت بخشیدم.
مهم ترین جلوه شخصیتی ایشان که زیاد به چشم می آمد علاقه و ارادتی بود که ایشان به حضرت امام خمینی داشتند و هر وقت سخن از امام به میان می آمد ایشان با تعابیر عجیب و فوق العاده از ایشان یاد میکردند.
او عارفی وارسته و مجتهدی مسلم و شایسته و دانشمندی کم نظیر و باتقوا بود.خداوند او را با اولیای صالحینش محشور کند. ان شا الله