در اسارت سه بار براي اعدام اعزام شدم
سرهنگ محمود پورموسوي يكي از آزادگان دوران دفاعمقدس است كه هفت سال از عمر خود را در اسارت به سر برده و از اين دوران به عنوان بهترين دوران زندگي و مدينه فاضله براي خود و يارانش ياد ميكند.
سرهنگ پورموسوي در اسنفدماه سال 1362 در جريان عمليات «خيبر» به اسارت نيروهاي بعثي درآمد كه در گفتوگو با خبرنگار ايسنا از نحوه اجراي بخشي از اين عمليات و به اسارت درآمدن خود ميگويد: دوم اسفندماه سال 62 گردانها جهت توجيه نقشه و كالك عملياتي به چادر فرماندهي لشكر 31 عاشورا كه در منطقه اهواز در تپه مستقر بودند اعزام شدند به علت حساسبودن منطقه و عدم امكان شناسايي بايستي كادرگردانها با فيلم و كالك توجيه ميشدند.
در اين عمليات گردان امام حسين (ع) و علياكبر (ع) از لشكر 31 عاشورا در مرحله دوم بعد از شكستن خط دشمن بايد وارد عمل ميشدند من هم جزيي از گردان علياكبر بودم. يادم هست شهيد حميد باكري همان چهره دوستداشتني جبههها و زجركشيده زمان طاغوت و مبارز سرسخت ولي بسيار مهربان و مغز متفكر جنگ در حالي كه بيل به دست داشت و شلوارش را تا زانو بالا برده بود در كنار دو تا چادر كه به هم وصل كرده بودند ايستاد و شروع به توجيه گردان ما كرد. اولين حرفي كه به ما گفت چند جمله تاريخي او بود كه هيچ وقت از يادم نميرود. او گفت: سعي كنيد شهيد شويد بعد از جنگ رزمندگان به 3 دسته تقسيم ميشوند. يكي به گذشته خود پشت كرده و از آن پشيمان ميشود دسته سوم به اصول خود پايبند بوده و از غصه دق ميكند.
پورموسوي چنين ادامه ميدهد: سوم اسفند سال 62 اولين روز عمليات خيبر بود. روز بعد آن گردان علياكبر (ع) وارد عمل شد. ما با چند فروند بالگرد به جزيره «هلي برن» برده شديم. نزديك به غروب فرمانده لشكر عاشورا شهيد مهدي باكري كادر گردانهاي امام حسين (ع) و علياكبر را احضار كرد و عوضشدن نقشه عمليات را توضيح داد.
انهدام پل اروندرود و استقرار در پل سوم و محاصره كامل نيروهاي دشمن مأموريت گردان علياكبر بود كه بنا به دلايلي نقشه عوض شد و قرار بر اين شد اين گردان به شرق بصره رفته و در پل طلائيه با لشكر محمد رسول (ص) و امام حسين (ع) الحاق كند. شب همان روز همه ما در حالي كه دعاي كميل را بر لب داشتيم به انتهاي جزيره مجنون حركت كرديم.
شهيد حميد باكري يكي يكي نيروها را از روي پل عبور ميداد و همان لحظه من با ديدن قامت رعناي ايشان به ياد آن جملهاش افتادم كه اينجا شهيد خواهم شد كه اتفاقا او در همان مكان شهيد شده بود.
پورموسوي ادامه داد: خط فاصله جزيره تا پل طلائيه تقريبا 75 كيلومتر تخمين زده شده بود. نيروها با سرعت از آن نقطه به طرف هدف حركت كردند. در آن مسير در حوالي ساعت 2 نصف شب با نيروهاي دشمن روبهرو شديم هوا تقريبا گرگوميش بود. در چند كيلومتري پل طلائيه قرار داشتيم تعدادي تانك آنجا كمين كرده بودند كه با آنها درگير شديم با روشن شدن هوا درگيري با نيروهاي دشمن سختتر شد. الحاق هم صورت نگرفته بود و نيروهاي لشكر حضرت رسول (ص) و امام حسين (ع) موفق نشده بودند خط طلائيه را بشكنند. بنابراين چهار گردان از جمله 2 گردان از لشكر 31 عاشورا و دو گردان از لشكر نجف كاملا در محاصره قرار گرفتيم. صبح روز بعد من بر اثر اصابت تير و تركش در بدنم و به علت خونريزي شديد بيهوش شدم. صبح 4 اسفند سال 62 بود، كه احساس كردم دو سرباز عراقي تير خلاص زنان به مجروحين به طرف من آمدند يكي از آنها خواست تير خلاص بزند ولي آن يكي مانع او شد و به من گفتند بايست و دستهاي خود را بالاي سر ببر و همان لحظه ياد اين جمله افتادم كه چون كربلا ديدن بس ماجرا دارد و از آن زمان دوران اسارت آغاز شد.
وي افزود: سرنوشت كاملا مبهم براي من پيش آمده بود سه بار براي اعدام اعزام شدم ولي هربار نيروهاي بعثي به دلايلي از اينكار منصرف شدند. شدت جراحتم رفته رفته بيشتر ميشد. براي يكساعت هم امكان زنده بودن نميكردم از آنجا به بيمارستان بصره منتقل شدم. بعد از آن پس از طي مراحل بازجويي به اردوگاه موصل انتقال يافتم و اسارتم 7 سال به طول انجاميد.
اين آزاده شهدايي چون ورمزياري فرمانده گردان علياكبر (ع)، كريم ظاهري، ايرج مهري و شهيد رجبي را از جمله شهيدان و آزاده جمشيد آتشافروز و صادق پام را از اسراي گردان علياكبر (ع) در جريان عمليات خيبر بيان ميكند و ميگويد: اجراي عمليات خيبر تأثير بهسزايي در روند جنگ گذاشته و انديشهي آن بر انجام ساير عملياتها تأثيرگذار بود.
وي ادامه ميدهد: زماني كه به اسارت درآمدم 20 سال سن داشتم و تمام مدتي كه در اسارت به سر بردم دوران طلايي زندگي من محسوب ميشود. من آنجا واقعا مدينه فاضله را به چشم خود ديدم، آنجا دعاها رنج و بوي ديگري داشت. ماديات مطرح نبود. كمكها بيمنت بود. با هم گريه ميكرديم و با هم ميخنديديم. عمق اتحاد و همبستگي بچهها ما را به آينده اميدوار ميكرد.
ياد آن عارفان،صوفيان وادي حق،آن بلاجويان دشت نينوائي ،آن سفر رفته گان ديار عشق ،خونين - سبك بآلاني كه ايستادند تا بمانيم و رفتند تا دشمنان نيايند،آن عاشقان اهورائي تاريخ بشريت به قدمت ابوالبشر تا ختمي مرتبت و بالاخره ياد آن فرشتگان چله نشين خون خدا و منجيان و مردان بي ادعا به خير .بغض را بعد از گذشت تمامي اين روزها،هفته ها،ماه ها و سالها از سوز اين ملائك شبه آدمي، كز عرش به فرش چند صباحي سعي كرده بودند هنوز است گشاده و راه را بر نفس بسته.دلم گرفته از اين گوئي كه آنان از همه ما بازماندگان غافله يمن ربودند،دلم گرفته!آخر اي اشك مددي تا برهم از اين دلتنگي هميشگي ،مددي ،مددي .... 
ضمن سپاسگزاری از تنظیم کننده محترم متن ، در مورد جمله "ما با چند فروند بالگرد به جزيره «هلي برن» برده شديم"عرض میشود که منظور آزاده گرامی جزیره ای یه این نام نیست بلکه هلی برن به عملیات انتقال نیرو یا تجهیزات بوسیله بالگرد اطلاق میشود. باسلام ودرود به تمامي شهدا وايثارگران جبهه هاي حق عليه باطل درمورد متن وايرادي كه كاربر محترم راجع به متن وارد كرده اند بايد عرض شود با توجه به اينكه نگارنده محترم در دو سطر قبل از محل ايراد جزيره را بنام (جزيره مجنون )معرفي ميكنند واضح است كه بعد از آن هر جا از(جزيره)ياد كنند چون معرفه شده است خواننده متن ميفهمد كه منظور همان جزيره سابق الذكر است .وكلمه (هلي برن) براي بيان روش انتقال انتقال وبردن بكاررفته وبه همين دليل هم داخل گيومه گذاشته شده وبا اين ترتيب ايراد وارده بي مورد بنظر ميرسد.