ازهمگسيختگي سازمانهاي مسئول مبارزه با دوپينگ
چند سالي است كه موضوع مبارزه با دوپينگ به صورت جدي توسط سازمانهاي ورزشي در داخل و خارج از كشور پيگيري ميشود.
به گزارش خبرنگار ورزشي «تابناك»، بحث مبارزه با دوپينگ از حدود سال 1380 شتاب فوقالعادهاي گرفت. ايران به عضويت WADA (سازمان جهاني مبارزه با دوپينگ) درآمد و با شركت پياپي در اجلاسها ، بخشي از مسئوليتهاي اين سازمان را در منطقه بر عهده گرفت. پس از چندي، آزمايشگاه دوپينگ ايران در ورزشگاه انقلاب راهاندازي شد. هرچند اين آزمايشگاه هنوز نتوانسته جزو آزمايشگاههاي رسمي دنيا شود، اما زمينههاي تحقيقاتي و مطالعاتي خوبي را فراهم كرده است. چندي بعد، ستاد ملي مبارزه با دوپينگ در سازمان تربيت بدني راهاندازي و اركان تشكيلاتي آن مثل كميته انضباطي، راهاندازي شد و به اين ترتيب آزمونهاي دوپينگ به صورت گستردهاي در سطح كشور به مرحله اجرا درآمد و آزمايشهاي دوپينگ از رشتهها و در سطوح گوناگون گرفته شد و تيمها و ورزشكاران بيتوجه به اين حركت در دام آزمايشها گرفتار آمدند، به گونهاي كه در سال 2005 ميلادي با 16 درصد مثبت شدن آزمايشهاي ورزشكاران ايراني ارسالي به آزمايشگاههاي مورد وثوق WADA، ايران به يك ركورد در ثبت آزمايشهاي مثبت كه در كشورهاي صاحب ورزش و اروپايي بين 2 تا 3 درصد است، دست يافت.
اما اين حركت با يك ترمز ناگهاني روبهرو شد. نخستين ترمز، تغييرات گستردهاي بود كه در سازمان تربيت بدني و در مسئولان ستاد ملي مبارزه با دوپينگ و فدراسيون پزشكي ورزشي رخ داد و باعث ايجاد ركود در كار ستاد مذكور گرديد.
كمبود بودجه، ادامه ندادن به احداثات پيشبينيشده و برنامههاي گسترش كمي و كيفي آزمايشگاه، تشكيل نشدن جلسات ستاد و اختلافات دروني فدراسيون پزشكي ورزشي با مسئولان سازمان، همه و همه روي كار مبارزه همهجانبه با دوپينگ در ايران تأثير منفي گذاشت.
مشكل بعدي، حركت كلي به سمت يك نوع مخفيكاري در اعلام نتايج بود. مسئولان ورزش كشور كه ملاحظه كردند با اعلام تعداد بالاي نتايج مثبت آزمايشهاي دوپينگ در رشتههاي گوناگون، فدراسيونهاي جهاني را به ورزش كشور حساس كردهاند به انواع شيوهها دست بردند تا آمار 16 درصدي نتايج مثبت آزمايشهاي ارسالي را به رقمي قابل قبول برسانند كه با كم كردن تعداد آزمايشها، مخفيكاري در برخي موارد و آزمايشهاي هدايتشده و اقداماتي از اين قبيل، اين امر امكانپذير شد.
اما يكي از دردهاي كهنه مبارزه با دوپينگ در ايران، اختلافات بين بخش و سازمانهاي متولي مبارزه با دوپينگ است كه نمونه بارز آن را ميتوان در اختلاف بين ستاد يادشده و كميته ضد دوپينگ فدراسيون فوتبال مشاهده كرد؛ اختلافات ريشهداري كه به نوعي به مبارزه داخلي بين اين دو سازمان منجر شده و امر مبارزه با دوپينگ را در ورزش مهم فوتبال دچار مشكل اساسي كرده است.
اين اختلاف در برنامه «90» اين هفته به زنندهترين شكل بين سخنگوي ستاد مبارزه با دوپينگ، دكتر طاهري و مسئول كميته ضددوپينگ فدراسيون فوتبال، دكتر شريف، مطرح شد. در اين مصاحبه و رودررويي، مشخص شد نخست اينكه اين دو نهاد، نه تنها با هم هماهنگ نيستند، بلكه عليه يكديگر هم كار ميكنند و دوم آنكه ستاد مبارزه با دوپينگ، برخلاف مصالح ملي، كارهايي را نيز بدون اطلاع كميته ضد دوپينگ فدراسيون فوتبال انجام داده است.
و سوم اينكه متأسفانه، درگيري پنهان و آشكار اين دو ارگان مبارزهكننده با دوپينگ، باعث تضعيف اصل مبارزه با اين پديده شوم شده و چهارم، مخفيكاريهاي گستردهاي در سيستم ضددوپينگ كشور رخ داده كه در جاي خود قابل تبيين است.
درباره دوپينگ در آينده بيشتر خواهيم نوشت.
