تحليل بدبينانه از بازگشت پيرواني به تيم اميد
قدس؛ بازگشت غلام پيرواني به تيم ملي اميد، خيلي ها را خوشحال کرد اما تحليل عميق ماجرا شايد ما را به نتيجه ديگري برساند.جدايي پيرواني از تيم اميد و بازگشت دوباره او به تيم ملي، مثل جدايي يک زوج و شکل گيري دوباره رابطه شان است. غالبا رابطه اي که خراب شده، پس از شکل گيري دوباره، به استحکام سابق نمي شود چه هر دو طرف، ذهنيت منفي نسبت به هم پيدا کرده اند و به سختي مي توانند از ذهنيت منفي شان فرار کنند.
سرمربي تيم يک کشور(تيم المپيک يا بزرگسالان زياد تفاوتي ندارد) هم وقتي به فدراسيون فوتبال بي اعتماد مي شود و استعفا مي کند، حتي پس از بازگشت به پست خود، ذهنيت منفي اش کاملا پاک نشده و نارضايتي در وجودش رسوب کرده است. در سوي ديگر فدراسيون هم مثل بار اول، با خيال راحت با مربي اش کار نمي کند و قطعا بدبيني نسبت به او دارد.
از اين بدبيني رسوب شده چه کساني ضرر مي کنند؟ البته که هر دو طرف و البته که تيم ملي اميد. غلام پيرواني از اين پس فشار بيشتري را در مقايسه با دوره پيش از استعفا احساس مي کند چه اينکه مي داند در صورت گرفتن نتايج ضعيف،خيلي ها داخل همان سيستم به او خرده خواهند گرفت که با کيفيت کاري پايينش، بيش از يک ماه نيز تيم اميد و همه را معطل پس گرفتن استعفايش کرده بود و پيرواني را متهم خواهند کرد که تمام رفتارهايش در آن دوره،به خاطر پوشاندن ضعف هايش بوده و نه ضعف فدراسيون فوتبال.
از اين طرف هم که به ماجرا نگاه کنيم، مي بينيم فدراسيون فوتبال ترس دارد از واکنش ها به ناکامي احتمالي تيم اميد در مقدماتي المپيک. مثلا شايد در صورت ناکامي تيم اميد،خيلي از منتقدان راي به حقانيت پيرواني بدهند و تصميمات فدراسيون و کميته ملي المپيک را مهمترين عامل در شکست تيم اميد بدانند.
به اين ترتيب جدايي پيرواني از تيم اميد و بازگشت او به نيمکت اين تيم،ب ه ضرر هر دو طرف قرارداد شده و نمي توان اين تئوري خوشبينانه را پذيرفت که در دور تازه همکاري، دو طرف با علاقه و اشتياق بيشتري با هم کار خواهند کرد.اصولا دستگاه تصميم سازي و تصميم گيري فوتبال ايران آنقدر سطحي عمل مي کند که بيش از همه، به خودش ضربه وارد مي کند.
نرمش غيرحرفه اي، جاي قاطعيت حرفه اي را در فدراسيون فوتبال ايران گرفته و از اين هرج و مرج رايج،هم مربي تيم هاي ملي بزرگسالان و اميد متضرر مي شوند، هم تيم هاي ملي و هم کل فوتبال ايران. معمولا بدبيني به واقع بيني نزديک تر است،تا خوشبيني به واقع بيني. به خصوص در ايران که اغلب ما تحت تاثير ديده ها و تجربيات عيني خود،آدم هاي بدبيني شده ايم و نمي توانيم باور کنيم که سؤ مديريت،به نتيجه مطلوب منجر شود.
