آمريكا کينه تاريخي ايران را فراموش نکند

هر از چندي، رفت‌وآمدهاي مشکوکي در منطقه ديده مي‌شود يا اقداماتي مانند آنچه درباره مسائل ادعايي آمريكا درباره سوريه انتشار يافت، به هدف ترساندن ايران مطرح مي‌شود و در مجموع، بوي جنگ و تجاوز بر ضد ايران به مشام مي‌رسد.

اطلاعات نويسنده اين سطور و قدرت تحليل او، اين اندازه نيست که درک کند آيا آمريكا در صدد حمله به ايران هست يا خير؟‌ يا اگر حمله‌اي صورت گيرد تنها به مراکز خاصي خواهد بود يا نه.

اما تنها يک نکته تاريخي را به آمريكايي‌ها يادآورم مي‌شوم و آن اين‌که سال‌ها پيش وقتي ملت ايران تصميم گرفت نفت را ملي کند، با صحنه‌گرداني دولت انگليس ـ که بازنده اصلي اين ميدان بود ـ آمريكايي‌ها گام در راهي گذاشتند که به سرنگوني دولت ملي مصدق انجاميد.

اين دخالت آشکار، در راه اراده ملتي صورت گرفت که تصميم گرفته بود نفتي را که متعلق به اوست از زير سلطه انگليس و تصميمات او خارج کرده و در اختيار خود بگيرد. آمريكايي‌ها اين ناجوانمردي را کردند که عوض حمايت از يک ملت ستمديده و مظلوم به حمايت برادر انگليسي خود پرداخته و به شرط آن که نيمي از اين غنيمت نصيب آنان شود، پا روي حق بگذارند.

پس از آن هم از يک دولت کودتايي بي‌هويت که هيچ پايگاهي در مردم نداشت براي بيش از دو دهه دفاع کردند تا آن که دوباره مردم به صحنه آمدند.
اين بار وقتي مردم ايران به صحنه آمدند، به تلافي آن دخالت‌هاي نامشروع و ناجوانمردانه آمريكا را هدف گرفتند. سفارت اين کشور را جاسوس خانه ناميدند، رابطه‌شان را قطع کردند و اکنون که نزديک به سي سال از انقلاب مي‌گذرد همچنان روي حرف خود و شعار خود که «مرگ بر آمريكا»ست پافشاري مي‌کنند.

در يک دوره هشت ساله که ايران تصميم گرفته بود مناسبات خود را بهبود بخشد و حتي يک بار کلينتون با اشاره به آن سابقه بد تاريخي آمريكا در ايران، يعني حمايت از کودتاي 28 مرداد، خواست تغييري در اوضاع صورت دهد، مشکل چندان عميق بود که افاقه نکرد و تا به امروز همچنان اين حس بدبيني و اين کينه معقول تاريخي در دل ملت ايران باقي مانده است.

شايد آمريكا قدرت داشته باشد به ايران يک حمله موقت داشته باشد و فرضا مراکز هسته‌اي ايران را بمباران کند و... و البته نويسنده اين سطور هم دقيقا نمي‌داند که واکنش ايران چه خواهد بود؟‌ آيا توانايي دارد در آن واحد هزاران موشک روي اسرائيل بريزد يا نه. يا برخي از مراکز اصلي استقرار آمريكايي‌ها را در خليج فارس هدف قرار دهد يا نه؟ ...
فقط مي‌داند که اين بار کينه‌اي پديد خواهد آمد که تا تاريخ، تاريخ است در دل ملت ايران باقي خواهد ماند و آن را در سياست‌هاي آتيش ملحوظ خواهد کرد.

هر نوع اشتباه تاريخ آمريكا که مي‌تواند با تحريک صهيونيست‌ها از يک طرف و طبل و دهل زدن برخي از ايرانيان بي‌هويت در آمريكا باشد، سابقه تاريخي زشتي را براي آمريكا به ارمغان خواهد آورد که زدودن آن از دل ملت ايران به اين سادگي ممکن نخواهد بود. تجربه دخالت آمريكا در کودتاي 28 مرداد شاهدي بر اين مدعاست. از قديم گفته‌اند «گره‌اي را که با دست مي‌توان گشود، با دندان نبايد گشود».