حق استقلال صعود بود

قدس؛ باخت استقلال به الشباب شايد دردناکترين شکست اين تيم در چند سال اخير بود؛ اتفاقي که حتي تيم برنده هم براي باورش نياز به زمان داشت!

درحالي که قهرمان مقتدر ايران در همان مرحله گروهي از ليگ قهرمانان کنار رفته بود،تيم مرفاوي فوتبالي مدرن و قابل احترام را در رياض به نمايش گذاشت. فوتبالي که ميزبان را مجبور کرده بود از اواسط نيمه دوم، بازي را وارد فاز دلخواه عربها يعني حاشيه و وقت کشي ببرد.

الشبابي ها پيش از زدن گل سوم، اين کارها را شروع کرده بودند، درحالي که در زمين خود، فشار رواني شديدي را براي پيروز شدن و رسيدن به يک چهارم نهايي احساس مي کردند. صمد مرفاوي تيمش را با سيستم 1-3-2-4 به ميدان فرستاده بود.

حضور همزمان کيانوش رحمتي و حسين کاظمي در خط دوم و جلوي چهار مدافع، يک شش ضلعي دفاعي براي استقلال ساخته بود که مي توانست سپر خوبي مقابل طراحي حملات حريف باشد. جلوي اين دو هافبک دفاعي، جان واريو بازي مي کرد و خسرو حيدري و اکبرپور هم در سمت راست و چپ خط سوم قرار داشتند.

فرهاد مجيدي هم تک مهاجم استقلال بود که در حد يک مهاجم درجه يک کار مي کرد. فرم بازي استقلال آن قدر خوب بود که مي توان آن را با نمونه هاي اروپايي قياس کرد. البته در کليات. همين تيم در فاز دفاع و انتقال از حمله به دفاع مشکلاتي «ايراني» داشت، اما زماني که صاحب توپ مي شد، بخوبي و در حداقل زمان خودش را به محوطه جريمه حريف مي رساند. اينجاست که مي توانيم حذف استقلال را بدون جوگيري، يکي از بزرگترين ناکاميهاي فوتبال ايران در يک سال اخير بدانيم. تيم ملي درحالي از رسيدن به جام جهاني محروم شد که واقعاً کيفيت فوتبالش خوب نبود، اما اين استقلال داشت خوب بازي مي کرد و در حد 8 تيم نهايي ليگ قهرمانان بود.

صمد مرفاوي در برخي آيتمهاي کلي مربيگري مثل مديريت مشکل جدي دارد، اما پس از ماهها حضور روي نيمکت استقلال، حالا تيمش دارد فوتبالي مدرن و روان را بازي مي کند؛ فوتبالي که قهرمان ميلياردر ليگ برتر هم از اجراي آن عاجز است.

فوتبال ايران بايد به اين سمت حرکت کند. به سمتي که به تيمهايي که مجري فوتبال با کيفيت هستند احترام بگذارد و نه فقط به قهرماناني که تا از کوچه خود خارج مي شوند، عادتشان به پيروزي به ناکامي مطلق تبديل مي شود. آن هم به اين دليل ساده که موفقيتشان از دل کيفيت برتر بيرون نيامده و در اولين ميداني که کيفيت حرف اول را بزند، با جام وداع کنند.

سه شنبه شب همه ديدند که فوتبال بيمار و رنجور ايران هنوز هم مي تواند «خوب» بازي کند. خوب به مفهوم استاندارد آن و نه طبق تعاريف ايراني و سنتي اي که برخي در اين فوتبال و ليگ برتر جا انداخته اند. استقلال حقش صعود بود.