برخورد انتظامی باید آخرین مرحله در مبارزه با بدحجابی باشد

قانون راهکارهای گسترش فرهنگ عفاف  و حجاب را در سیزدهم دی ماه 1384 به تصویب رسید اما از آن زمان تا کنون هنوز گامی جدی برای اجرای این قانون برداشته نشده است.

به گزارش شبکه ایران، در زیر بخشی از گفت‌و شنود رادیو «گفتگو» با سیدعلی طاهری عضو کمیسیون فرهنگی مجلس و مجید نصیری پور عضو کمیسیون اجتماعی مجلس شورای اسلامی را می‌خوانید.

چرا در مورد قانون عفاف و حجاب که در سال 84 تصویب شد تا کنون اقدام مؤثری صورت نگرفته است؟

طاهری: همان طور که می‌دانید که بعد از تصویب این قانون، در مجلس هفتم هم طرحی که با حجاب و عفاف ارتباط داشت تصویب شد. این دو طرح در دولت نهم به عهده وزارت ارشاد سپرده شد.
پس از حدود سه سال ارزیابی عملکرد وزارت ارشاد نشان می‌داد که این وزارت در اجرای این طرح به توفیق لازم دست نیافته است.

شاید یک علت این بود که ابزار لازم در اختیار وزارت ارشاد قرار نگرفت و یا سیر مطالعات و تدوین آیین نامه‌های اجرایی بسیار طولانی شده بود.

از این رو به تازگی دولت پس از بررسی‌های مجدد چارچوب اجرای این طرح را به عهده وزارت کشور نهاد اما از آن جایی که در رویدادهای سال گذشته، وزارت کشور قدری درگیر جریان فتنه شد در پیگیری این موضوع مقداری عقب ماند.
اما به تازگی مهلتی یک ماهه به وزارت کشور داده شد که در این یک ماه وزارت کشور بخشی از برنامه‌های خود را در این زمینه عملیاتی کند.

به نظر می‌رسد مهمترین و اساسی‌ترین کاری که دولت می‌تواند در این زمینه انجام دهد اجرای طرح از محیط‌های زیر مجموعه خودش باشد.
ما در بعضی ادارات، در بعضی وزارتخانه‌ها، در بعضی از شرکت‌هایی که به دولت وابسته است، شاهد حضور کارکنانی هستیم که پوشش آنها هیچ تناسبی با پوشش مورد نظر دین مبین اسلام ندارد.

دولت قطعاً در قدم اول باید مجموعه خود را اصلاح کند و آن‌ها را قانع کند که نسبت به این دستور مهم و اکید دینمان پایبند باشند.
البته مسائل دیگری هم  در این خصوص توسط وزارت کشور برنامه ریزی شده که ما امیدواریم طی این یک ماه که حدوداً تا نیمه خرداد به وزارت کشور فرصت داده شده ،شاهد اجرای برنامه ریزی‌های صورت گرفته باشیم.
 
چه مسائلی باید در نظر گرفته شود تا ضمن برخورد با مسئله بدحجابی شأن و شخصیت اجتماعی جامعه هم در این خصوص حفظ شود؟

نصیرپور: مقوله حجاب و پوشش و علاقمندی به بحث پوشش به نظر من امری است که خداوند در فطرت انسان‌ها قرار داده و این مسئله فقط باید متناسب با وضعیت روز و متناسب با اوضاع فرهنگی جامعه ساماندهی شود.

جامعه ما جامعه ای است با سابقه دیرینه فرهنگی، به گونه‌ای که در آثار باستانی باقی مانده از دوران هخامنشی، حتی تصویر یک زن به صورت نامناسب طراحی و ساخته نشده است. این نشان می‌دهد که بحث حجاب از سابقه بسیار دیرینه‌ای در کشور ایران برخوردار است.

این موضوع با ورود دین اسلام به ایران، از اهمیت بیشتری برخوردار می‌شود. اما نکته‌ای که باید روی آن به طور جدی توجه شود، دخالت دادن وزارت کشور در مقوله حجاب است، حجاب یک مقوله فرهنگی است و بیش از اینکه یک وظیفه انتظامی یا از این دست مقولات باشد، به حوزه‌های فرهنگی و عملکرد نهادهای فرهنگی مجموعه نظام مرتبط است و اگر قرار است ما قانون مصوب در این زمینه را اجرا کنیم باید زیرساخت‌هایی را فراهم کنیم و زمینه ظهور بدحجابی را از بین ببریم.

ما سابق بر این در ادوار گذشته مسئله بدحجابی را داشتیم اما این روزها و این ماه‌های گذشته شاهدیم که برخی افراد تعمداً حجاب خودشان را در ترافیک و در معابرها بر می‌دارند، این نشان از بروز یک بیماری است و من معتقدم دوستان ما در کمیسیون فرهنگی باید تلاش کنند، مجموعه‌ای از نهادهای فرهنگی داخل کشور ساماندهی و هدفگذاری شوند و استراتژی‌های مناسبی برای رسیدن به این اهداف مشخص شود.

و نهایتاً اگر راهبردهای فرهنگی نتیجه نداد، بعد ما به سمت راهبردهای التزامی حرکت کنیم. البته راهبردهای نظامی در کنار فعالیت‌های فرهنگی می‌تواند همراه و مؤثر باشد. اما به نظرم اگر فقط به سمت قوه قهریه یا قوه انتظامی برویم، این مشکل حل نمی‌شود.
 
ممکن است بفرمایید زمینه بروز این بد حجابی‌هایی که در جامعه مشاهده می‌شود چیست؟
 طاهری: همان گونه که اشاره شد وزارت کشور اگر در این بخش حضور پیدا می‌کند، به خاطر این است که موضوع جنبه نظامی و انتظامی نگیرد.

طبق گفته‌های سردار احمدی مقدم نیروی انتظامی در همان موقع که گشت ارشاد را انجام می‌داد، 90 درصد موارد با تذکر حل می‌شد.
تنها با ده درصد افرادی که ثابت می‌شد با غرض بدحجابی را ترویج می‌کنند، برخورد قانونی لازم صورت می‌گرفت.

اما در خصوص دلیل بروز بدحجابی، یک جهت آن این است که طبیعتاً اگر انسان آشنا با مسائل دین نباشد این مسئله به حساب عدم اطلاع از دغدغه دین گذاشته می‌شود و این عدم آشنایی موجب می‌شود طبیعت نفسانی انسان، انسان را دعوت کند به جلوه‌گری و این که جلب نظر کند.
 اما اگر به صورت فرهنگی خانواده‌ها به مسئله حجاب ورود پیدا کنند و یا آموزش و پرورش به صورت جدی در درس‌های خود مطالب اغنایی را در این خصوص بگنجاند، می‌تواند در جمع کردن زمینه‌های بدحجابی مؤثر باشد.

اخیراً وزیر اطلاعات اعلام کرده که باندی از بدحجابان را در قم دستگیر کرده‌اند که اینها از تهران سازماندهی می‌شدند که فقط این افراد بدحجاب ازتهران به قم فرستاده شوند در خیابان‌های قم قدم بزنند تا در آنجا بدحجابی ترویج شود.
 
شما اشاره کردید که یک جریانی از خارج از کشور این افراد را هدایت می کنند. آیا فکر می‌کنید برخورد  انتظامی  می‌تواند در این شرایط موفق باشد؟

طاهری: برخورد انتظامی مثل جراحی می‌ماند، طبیعتاً اگر یک بیماری قابل مداوا باشد با پرهیز یا داروها سعی می‌شود که به مرحله جراحی نرسد.

اما گاهی اوقات بیماری به حدی می‌رسد که نیاز به جراحی است. یعنی تصور ما این است که بیش از 95 درصد بد حجابی‌ها یا بی‌حجابی‌ها با کار فرهنگی یا با تذکر حل می‌شود.
همان طور که اشاره کردم رییس یک اداره باید کارمند خود را در مسائل دینی توجیه کند، ممکن است دربین 100 کارمند خانمی که یک در اداره هست یک نفر عمدی داشته باشد، آن یک نفر هم وقتی جدیت مسئولین را ببنید اقدام نمی‌کند.
 
 آقای طاهری اشاره کردند که یک جریانی خارج از کشور بد حجابی های موجود در جامعه را هدایت می‌کند، نظر شما در این باره چیست؟

نصیرپور: اخباری که منتشر شده بود و وزیر اطلاعات این اطلاعات را منتقل کردند، موید این مطلب است که مراکزی را که به لحاظ ارزشی و دینی از پایگاههای ما هستند ، هدف قرار داده اند.
 در واقع شهر قم یکی از مراکز دینی ماست و طبیعتاً ظهور و بروز بی‌حجابی و مسئله بدحجابی، تأثیر و نمودش بیش از سایر کشور است.

 شاید به جرأت بتوان گفت که جمهوری اسلامی تنها حکومتی است که با ملاک‌های دینی و اسلامی به معنای واقعی آن اداره می‌شود و طبیعتاً می‌تواند سدی برای تصاحب کشورهای مختلف توسط ابرقدرت‌ها باشد و  طبیعی است که  با آن برخورد خواهد شد.

ابزار امر به معروف و نهی از منکر برای رسیدن به این هدف می‌تواند کمک کند. برای استفاده از این ابزار، چگونه باید عمل کنیم تا ضمن حفظ نظم در جامعه، مردم هم در این خصوص به راحتی عمل کنند؟

طاهری: بحث امربه معروف بحث بسیار گسترده‌ای است. ما وقتی به دستورات دینی خودمان مراجعه می‌کنیم، می‌بینیم در کنار نماز امر به معروف مطرح شده.

در حال حاضر مردم امر به معروف را یک واجبی می‌دانند که اگر مثلاً ستاد امر به معروف ورود پیدا کرد کفایت می‌کند. در حالی که اگر هر مومنی،امر به معروف را آن گونه که دین می‌خواهد، انجام شود، همه این دغدغه‌ها برطرف می‌شود.

ولی نگاه جامعه ما امروز به امر به معروف و نهی از منکر یک نگاه کامل نیست، آن چنان که دین می‌خواهد نیست.