از هولوکاست برای توجیه مقابله با ایران استفاده نکنید

هرچند تاریخ یهودیان با تراژدی‌های دردناکی همراه است، نباید هزینه‌ای برای توجیه آینده باشد. این مسأله به ویژه درباره یهودیان اروپا و آنچه بر آنها گذشت و خطر ایران اتمی در برابر اسراییل ـ که تل آویو روی آن مانور می‌دهد ـ باید مورد توجه قرار گیرد.

به گزارش «تابناک»، «شلومو بن عامی»، وزیر خارجه سابق رژیم صهیونیستی و معاون رئیس مرکز بین‌المللی «تولدو» با انتشار مقاله‌ای در نشریه «دی استار» به انتقاد از مقامات تل آویو پرداخت و با بیان موضوع بالا نوشت: روز یادبود قربانیان هولوکاست، امسال هم در اسراییل جایگاه کمپین رهبران اسراییلی بود که از هم سبقت گرفته و مدام بر خطر اتمی جمهوری اسلامی، تأکید کنند.

شیمون پرز، رئیس‌جمهوری اسراییل که بر خلاف بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر در تأثیر داشتن اقدام نظامی علیه تأسیسات اتمی جمهوری اسلامی شک دارد، از خطر نابودسازی که در برابر اسراییل قرار گرفته، سخن گفت. حتی ایهود باراک، وزیر دفاع اسراییل هم که بیشتر یک متفکر آرام و منطقی است، به یاد مردخای اشاره کرد و گفت رئیس‌جمهوری اسلامی ایران، یک نفی‌کننده هولوکاست است که خواهان نابودی دولت یهودی شده.

بن عامی در ادامه می‌افزاید: از نتانیاهو هم که انتظاری نمی‌رفت جز این سخن بگوید. برای او جهان همان وضعیتی  دارد که در زمان جنگ جهانی دوم داشت.
نتانیاهو همچنین گفت: برنامه اتمی جمهوری اسلامی را باید در چهارچوب رهبرانش تعریف کرد که بارها خواستار محو دولت یهودی از روی کره زمین شده است.

تفسیر نتانیاهو از هولوکاست که تلاش می‌کند از مرید اصلی خود، «مناخیم بگین» آن را تفسیر و توجیه کند، این روایت را که اگر جنگی با ایران در بگیرد، منطقه خاورمیانه به یک هرج و مرج گسترده دچار می‌شود، کنار می‌گذارد و به این ترتیب، ممکن است به سیاست گذاری‌های غیرمسئولانه منتهی شود.

«بگین» در تصمیم تأسفبارش در سال ۱۹۸۲ در حمله به لبنان، از همین سیاست پیروی کرد و خود را به عنوان فرستاده خدا برای جلوگیری از هولوکاستی دیگر معرفی کرد و تصمیم گرفت به مانند زمانی که یهودیان اروپا تنها مانده بودند، این بار به عنوان متحد به جنگ وارد شود و مسیحیان لبنان را نجات دهد.
بگین، اسراییل را کشوری از بازماندگان هولوکاست خواند که حالا به دست یکی از آنها رهبری شده و برای نجات مسیحیان لبنان وارد عمل می‌شود.

برای بگین هم، عرفات همچون هیتلر بود؛ حتی «ابا عیبان»، نخست وزیر اسبق رژیم صهیونیستی، بگین را مسخره می‌کرد و می‌گفت او اسراییل را مانند کاستا ریکای خلع سلاح شده و سازمان آزادیبخش فلسطین را مانند مخلوطی از ناپلئون بناپارت، اسکندر مقدونی و آتیلا و هون معرفی می‌کند.
بگین شاهد زنده منتقدانی بود که می‌گفتند انقلاب صهیونیسم که باعث شد پس از هولوکاست و از زیر خاکسترهای آن، اسراییل به وجود بیاید، در تصویرسازی از دولت یهودی ناتوان بوده و هنوز که هنوز است، نقش قربانی را برای اسراییل در جهان تصویر می‌کنند. نتانیاهو هم دقیقا اسراییل را به شکل کشوری درآورده که انگار هیچگاه از زندان گذشته نمی‌تواند بیرون شود.

نویسنده کتاب «زخم‌های جنگ، آثار صلح: تراژدی اعراب و اسراییل» در ادامه می‌‌آورد: ایرادی ندارد که اسراییل درباره اقداماتی که در باره خطر ایران اتمی مطرح می‌شود و سیاستی که آمریکا در قبال آن در پیش گرفته، شک کند؛ نه تحریم‌ها و نه طرح‌ها برای جلوگیری، عطش اتمی جمهوری اسلامی را کم نمی کند. به جای توقف حرکت ایران، جهان خود را برای همجواری با ایران اتمی آماده می‌کند.

اما این مشکل تنها اسراییل نیست. بر هم خوردن توان هسته‌ای در جهان، یک مشکل بین‌المللی است و به ویژه خاورمیانه. منطق یهودستیزی ایران تلاش می‌کند کشورهای عربی همسایه را فریب دهد و کشورهای مسلمان را علیه اسراییل بسیج کند. در واقع، ایران اتمی، کل منطقه را به هرج و مرج می‌کشاند و عربستان سعودی و ترکیه هم نسخه سنی بمب اتمی را می‌‌خواهند تا از همسایه شیعه خود در امان باشند.

ایهود باراک وقتی دید که دیگر دستمایه قرار دادن هولوکاست برای توجیه سیاست بس است، پیامی درست درباره قدرت رو به افزایش ایران داد. همین یک سال پیش بود که باراک، منطق نتانیاهو در غلو کردن مسأله اتمی جمهوری اسلامی و ارتباط آن به هولوکاست را بزرگنمایی تاریخ بیان کرده بود.

باراک آن زمان گفت: «اسراییل، تشکیلات یهودیان اروپا نیست. ما کشور قدرتمندی هستیم که هم برتری اتمی داریم و هم از ابرقدرت‌ها به شمار می‌رویم.» سپس به بیزاری‌اش از استفاده از خطر اتمی جمهوری اسلامی و تشابه آن با هولوکاست اشاره کرد و گفت: «با این کار، اهمیت هولوکاست از بین می‌رود و مسأله را محدود به مردم اسراییل می‌کند؛ هیچ کس اجازه نابودی اسراییل را ندارد.»

وزیر خارجه سابق رژیم صهیونیستی در پایان می‌نویسد: تاریخ همیشه به یک شکل تکرار نمی‌شود. اسراییل باید تصمیم بگیرد بین این که قدرت منطقه ای باشد یا دولت یهودی که هر لحظه ممکن است کسی سر برسد و آن را نابود کند، تصمیم بگیرد؛ تاریخی که به دست سیاستمداران و ایدئولوگ‌ها بیفتد، خطرناک خواهد بود و به قول جیمز جویس در رمان اولیس، مانند کابوسی است که خیلی سخت بتوان از آن بیدار شد.

با بهره‌گیر‌های پی‌درپی از هولوکاست و «یوم النکبه» (روز پیدایش اسراییل) اسراییل و فلسطینی‌ها، شانس هرگونه همجواری صلح‌آمیز را از بین برده‌اند و ادامه سیاست کنونی، تنها به جریانی اسفبار در منطقه منتهی می‌شود.