نه از رئیس جمهور خبری بود، نه از رفقای گرمابه و گلستانش

دومین جشن خداحافظی اسطوره‏های ورزشی ایران از سوی کمیته ملی المپیک برگزار شد اما در شرایطی که انتظار می‏رفت رئیس شورای عالی ورزش کشور نیز در این مراسم حضور داشته باشد و بر شان آن بیافزاید، این بار حتی اصلی ترین چهره‏های ورزش که جزو نزدیک ترین اشخاص به او محسوب می‏شوند نیز شرکت نکردند و به همین ترتیب گروهی دیگر از مدیران من جمله رئیس فدراسیون کشتی که دو تن از قهرمانانش مورد تجلیل قرار می‏گرفتند، در لیست غایبان بودند تا خستگی بر تن بهرام افشارزاده که مجری اصلی این برنامه بود باقی بماند و او ارشدترین چهره ای باشد که در این مراسم حضور داشت.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ علی دایی اسطوره فوتبال ایران و جهان، حسین رضازاده قهرمان سابق وزنه برداری جهان و المپیک، هادی ساعی طلایی ترین قهرمان المپیکی ایران و علیرضا حیدری قهرمان کشتی المپیک و جهان قهرمانی بودند که در اولین دوره مراسم وداع با اسطوره های ورزش حاضر شدند و از آنها با اهداء یک دستگاه خودروی "مینیاتور" تقدیر شد؛ مراسمی که بیست اسفندماه سال 1387 همزمان در آستانه میلاد حضرت رسول (ص) برگزار شد و با شائبه‏های فراوانی همراه بود که مهم‏ترین آنها مرتبط بودن این مراسم با انتخابات ریاست جمهوری دهم بود؛ چرا که این حرکت تازه در فاصله 90 روز به این اتفاق صورت پذیرفته بود.

بسیاری از برگزاری این جشن گلایه کردند و گلایه مندی علیرضا دبیر و آرش میراسماعیلی که چندان رسانه‏ای نشد بیش از سایرین بود و برخی عدم دعوت ایشان را به مسائل سیاسی و طیف‏های مرتبط ایشان نسبت دادند اما همان زمان بهرام افشارزاده تاکید کرد که این مراسم ادامه خواهد داشت و در مراسم بعدی از این قهرمانان و دیگر قهرمانان تجلیل خواهد شد. با این حال بیش از یک سال طول کشید تا قول دبیرکل پرکار کمیته ملی المپیک تحقق یابد و بالاخره آرش میراسماعیلی قهرمان جودو آسیا و جهان و علیرضا دبیر قهرمان کشتی المپیک و جهان به همراه علیرضا رضایی قهرمان کشتی جهان و علیرضا حیدری سکونشین جهان و المپیک در دومین دوره مراسم خداحافظی از اسطوره‏های ورزش ایران مورد تجلیل قرار گیرند.

اسفندماه 1387 در اولین جشن، محمد علی آبادی هر دو کرسی ریاست کمیته ملی المپیک و ریاست سازمان تربیت بدنی را برعهده داشت و شاید همین کافی بود تا همه آنهایی که باید در چنین مراسمی برحسب تکلیف حضور داشته باشند اما این بار عده کثیری غایب بودند و شاید دو تکه شدن مدیریت دو متولی ورزش کشور توجیهی برای غیبت گروهی از مسئولان، مدیران، پیشکسوتان، مربیان و ورزشکاران در تالار وزنه‌برداري آزادي تهران به عنوان میزبان این مراسم باشد تا آنچه بیش از هر چیز در مراسم روز پنجشنبه شانزدهم اردیبهشت ماه در ذوق هر بیننده ای بزند، صندلی‏های خالی باشد که حتی در چند ردیف نخست نیز مشهود بود.

اختلافات به شکلی بارز مشهود بود و علی آبادی و سعیدلو شاید به دلایلی مشابه ترجیح داده بودند غایب باشند و یا به قولی نتوانسته بودند، حتی ساعتی از وقتشان را به این مراسم اختصاص دهند تا میان چند ده حاضر در سالن بزرگ میزبان این مراسم که قرار بود بسیاری از چهره های شاخص ورزش نیز میان آنها حضور داشته باشند و جا برای نشستن نباشد، روئسای کمیته ملی المپیک و رئیس سازمان تربیت بدنی نیز جای نداشته باشند. روئسای فدراسیون های ورزشی هم شاید به تقلید از دو رئیس کنونی شان ترجیح دادند با غیبت در این مراسم از شکوهش بکاهند و در این زمینه ثابت قدمی محمد یزدانی خرم ستودنی بود که با وجود حضور دو قهرمان در میان چهار قهرمان مورد تجلیل قرار گرفته، ترجیح داد اصلاً پا به اطراف کمپ فدراسیون کشتی نگذارد!

قهرمانان که توقع داشتند حتی رئیس جمهور در این مراسم شرکت داشته و به عنوان رئیس شورای عالی ورزش قدردان سال‏ها جان کندنشان باشد، وقتی با صندلی‏های خالی مواجه شدند و حتی مشاهده کردند دو متولی اصلی ورزش که اتفاقاً به زعم خیلی رفقای گرمابه و گلستان رئیس دولت دهم هستند نیز برای آنها ارزش قائل نشده‏اند و به هر دلیل به این مراسم نیامده‏اند، به شدت احساس ناراحتی کردند و در این شرایط که تصور می‏کردند به ایشان بی حرمتی شده، تنها به حرمت بهرام افشارزاده و همکارانش که تمام تلاش خود را برای برگزاری این مراسم به کار بسته بودند، تصمیم خود را برای ترک این مراسم به نشانه اعتراض عملی نکردند.

ابراهيم جوادي دارنده 4 طلاي كشتي جهان، رحيم علي آبادي پيشكسوت كشتي، تيمور غياثي پيشكسوت دووميداني، مهدي علي‌ن‍ژاد رئيس فدراسيون ووشو، مقصودي رئيس فدراسيون كبدی، رشيدي سرپرست فدراسيون كم بينايان، وزيري رئيس فدراسيون اسكيت و اميني رئيس فدراسيون جودو و همچنین گروهی از شاگردان میراسماعیلی عمده حاضران این مراسم بودند که نشان از حجم اشخاصی دارد که در شرایط سخت حتی حاضر نیستند برای قدردانی از اسطوره‏ هایشان چند ساعت روی یک صندلی بنشینند و از این حیث باید از این عده که بدون ترس از یا برخورد حذفی یا هر اتفاق طبیعی دیگر(!) آمدند، در این وانفسا که وزش بادها مسیر عده کثیری را مشخص می‏کند، ممنون بود و برای عده‏ای تاسف خورد!