برزیل و ترکیه در راه میانجیگری هسته ای ایران
با قبول پیشنهاد برزیل از سوی احمدی نژاد تلاش های ایران برای دستیابی سوخت هسته ای مورد نیاز رآکتور تحقیقاتی وارد فاز جدید می شود.
به گزارش خبرآنلاین در ساعات پایانی روز گذشته خبری منتشر شد مبنی بر موافقت اصولی رییس جمهور کشورمان با پیشنهاد لولا داسیلوا رییس جمهور برزیل در رابطه با تبادل سوخت هسته ای که این پیشنهاد محور گفت و گوی احمدی نژاد و هوگوچاوز بود.
احمدی نژاد که این موضوع را حین گفت وگو تلفنی با رییس جمهور ونزوئلا زمانی که در نیویورک به سر می برد مطرح کرد ادامه گفت وگوها در خصوص مسایل فنی این پیشنهاد در تهران را مورد تاکید قرار داد.
با توجه به اینکه همواره رییس جمهور در اظهارات خود بر تغییر معادله کشورهای طرف گفت و گو با ایران تاکید داشت سفر اخیرش به برزیل که در روابط دیپلماتیک تهران-برزیلیا بی سابقه بود، در این جهت تفسیر می شود. گرچه رامین مهمانپرست سخنگوی وزارت امور خارجه در حاشیه کنفرانس خلع سلاح تهران سفر میانجی گرایانه «لوییس ایناسیو لولا دا سیلوا» به همراه امیر امارات را برای شرکت در اجلاس گروه 15 تعبیر کرد و از سفر رجب طیب اردوغان اعلام بی اطلاعی کرد ولی تایید خبر سفر آینده نخست وزیر ترکیه از سوی رسانه های ترک به قول رییس جمهور کشورمان بحث میانجیگری کشورهای برزیل و ترکیه در مورد تبادل سوخت هسته ای مورد نیاز ایران را تقویت کرد. میانجیگری که در رابطه با تبادل سوخت هسته ای انجام می گیرد.
به گزارش خبرگزاری ها برزیل به ایران پیشنهاد داد در حالی که بر تبادل همزمان سوخت هسته ای تاکید دارد بر سر مکان تبادل که اصرار کشورمان داخل ایران است گفت و گو کند.
رییس جمهور برزیل بارها مخالفت خود با تحریمهای پیشنهادی آمریکا علیه ایران بر سر برنامه هسته ای را اعلام و بر تلاش بیشتر خود برای جلوگیری از مناقشات بیشتر تاکید کرده است.
رویکرد ایران از ابتدای مسئله هسته ای فرار از رو در رویی با امریکا و شورای امنیت و استفاده از میانجی گری اروپا (فرانسه، آلمان و انگلیس) و حفظ پرونده هسته ای در آژانس بود که با سیاست یک بام و دو هوای البرادعی هشت سالی است که بنوعی توانسته ایم مسئله هسته ای را پیش ببریم. در طول این مدت گروه عدم تعهد هم کمکمهایی در حمایت از ایران کرده اند که هر چند موثر نبوده است اما قابل تقدیر است.
اما تجربه نشان داده که با رویکرد خصمانه اروپا بخصوص پس از انتخابات سال 88 و همچنین تغییر رییس آژانس از البرادعی مصری به آمانو ژاپنی و مطیع آمریکا بایستی رویکرد هسته ای ایران و مدیریت آن در سطح دنیا عوض شده و لولای در تعاملات هسته ای ایران را روی جای دیگری تثبیت نمود.
تشکیل اتحادیه ای از کشورهای دارای تکنولوژی صلح آمیز هسته ای خارج از اروپا و امریکا که دارای دیدگاههای میانه روتری بوده و همچنین در تعامل با غرب نیز دارای وجه مناسبی می باشند و مخاطب قرار دادن این گروه با ایران بعنوان میانجی با غرب (بعنوان یک سپر جهت خرید زمان بیشتر و همچنین یافتن یک راه حل) سیاستی است که می تواند راهگشا بوده و احتمال رسیدن به راه حلی منطقی را بیشتر می کند. لذا ایجاد ابتکار عمل در تشکیل گروهی از کشورها از طرف ایران شامل ترکیه، برزیل، مالزی، اسپانیا( و یک کشور دیگر مقبول در اروپا)، چین( و نه روسیه رو سیاه)، هند( با گفتگوی مناسب با هند پس از جرج بوش که بسمت امریکا هدایت شده بود می توان آنها را وارد بازی کرد هرچند که هند عضو آژانس نیست) و طرف صحبت قرار دادن آنها بجای سه کشور اروپایی نه تنها به راه حل منطقی تری می انجامد بلکه سیلی محمکی به حیثیت اروپا در میانجی گری بین المللی در همراهی با امریکا بوده (که عملکرد ناعادلانه و ضیعفی در میانجیگری هسته ای ایران داشتند) در صورت موفقیت می تواند باعث ایجاد گروه حکمیتی موفق در حل بحرانهای جهانی از جمله دارفور، تبت، سری لانکا و غیره گردد.
بطور خلاصه حرکتی که در حال حاضر بعنوان یک تاکتیک مقطعی دیده می شود، در صورت نگاه خردمندانه، دراز مدت و استراتژیک می تواند بعنوان راه حلی جامع در حل بحرانهای جهانی مورد توجه قرار گیرد.
والسلام