بازار پوشاك در حسرت الگوهاي ملي

اولين همايش كشوري طراحي پارچه و لباس با هدف نمايش الگوهاي جديد با نقوش ايراني ، امروز به كار خود پايان مي‌دهد؛ در حالي كه هنوز اميدي به توليد انبوه اين لباس‌ها و توزيع آن در بازار پوشاك نيست.

به گزارش «جام جم آنلاين»، در همايش 3 روزه تار و پود پارسي كه از سوي دانشگاه الزهرا برگزار شد، دانشجويان و دانش‌آموختگان طراحي لباس به ارائه بيش از 60‌دست الگوي جديد پرداختند كه نمايش اين لباس‌ها در قالب شوي زنده با رنگ هاي تند و جوان‌‌پسند با استقبال زنان روبه‌رو شد.

عاطفه ممبيني، دبير همايش، ايده برپايي اين همايش را از سوي يك انجمن علمي ـ دانشجويي و مربوط به 4 ماه قبل مي‌داند و مي‌گويد: معيار انتخاب ايده‌هاي مطرح شده از سوي دانشجويان و فارغ‌التحصيلان رشته طراحي لباس، پوشيدگي و نقوش اصيل ايراني بود و در اين همايش تلاش كرديم تا برش‌ها كاملا ايراني باشد.

ممبيني با اشاره به وجود برخي ضعف‌ها در همايش اضافه مي‌كند: اين كار، براي اولين بار انجام شده و خودمان خواسته‌ايم محدود باشد تا آزمون و خطا كنيم و در برنامه‌هاي بعدي مشكلات كمتري وجود داشته باشد.

اما انتظار بازديدكنندگان از يك همايش كشوري با خواست و اراده برگزاركنندگان اين همايش كه آن را محدود مي‌خوانند، تعارض داشت؛ به گونه‌اي كه علي‌رغم نمايش الگوهاي جديد لباس با رنگ‌ها و طرح‌هاي جذاب كه نشان‌دهنده ذوق و سليقه طراحان بود، اين همايش كشوري فضاي كمتري در اختيار داشت و خلأ حضور مديران فرهنگي، صاحبان صنايع، نمايندگان مجلس و توليدكنندگان لباس را بيش از پيش محسوس كرد.

اين وضعيت چنان محسوس بود كه به نظر مي‌رسد مسوولان امور فرهنگي كه پيش از اين بر اجراي قانون ساماندهي مد و لباس تاكيد داشتند، آن را براي هميشه به بايگاني سپرده‌اند.

قانون ساماندهي مد خاك مي‌خورد

زمستان سال 85 قانوني به نام ساماندهي مد و لباس ابتدا در مجلس تصويب شد و با ابلاغ آن به دولت، سپس سياست‌هاي اجرايي آن در وزارت ارشاد تدوين گشت. اين امر موجب شد تا ايده برگزاري همايش‌ها و جشنواره‌‌هاي مد و لباس با عناوين مختلف از جمله «زنان سرزمين من» مطرح شود.

قانوني كه تصور مي‌رفت از يكسو از هجمه پوشاك غربي و شكل نامتعارف بكاهد و هم رخوت و مردگي را از لباس‌هاي رايج زنان محو كند.

اين طرح به گفته تصويب‌كنندگان و سياستگذاران مبتني بر ارائه مدل‌هاي متنوع و متكثر در بازار پوشاك با استفاده از نمادهاي تاريخي بود، گرايش به مد را در جوانان محترم شمرده بود و حمايت از طراحان لباس را با تكيه بر اصل پوشش و تنوع و رنگ و جذابيت، اصل مي‌دانست.

اما از 3 سال قبل تاكنون نه‌تنها تغييري در وضعيت پوشاك و الگوهاي لباس ايرانيان صورت نگرفته؛ بلكه اميد طراحان را براي ارائه الگوهاي نو با ياس روبه‌رو كرده است.

حتي برگزاري جشنواره زنان سرزمين من كه از سوي نهادهاي دولتي دو سال پياپي با استقبال جوانان روبه‌رو شد، سال گذشته به دليل بي‌توجهي وزارت ارشاد و استانداري و نبود حمايت‌هاي مالي به فراموشي دچار گشت.

حلقه مفقوده هنر و صنعت

آنچه بر مظلوميت همايش‌ها و جشنواره‌هاي مد و لباس دامن مي‌زند، تاثيرگذار نبودن الگوهاي خلاق لباس بر توليدكنندگان و نمايش آن فقط بر تن مدل‌هاست.

س. ضيغمي ـ دانشجوي طراحي لباس ـ مي‌گويد: من و بسياري از دوستان هم رشته‌ام، ايده‌هاي زيبايي براي لباس زنان در ذهن داريم كه مي‌تواند باعث تغيير و تقويت روحيه جامعه شود.

در حالي كه بسياري از بچه‌ها نسبت به ادامه فعاليت بدبين هستند، توليدكنندگان طرح‌هاي ما را به نام خودشان توليد مي‌كنند و حتي كمترين سهمي از فروش طرح‌ها به ما نمي‌دهند.به عقيده وي، برگزاري همايش‌هاي مد و لباس مفيد است به شرطي كه مسوولان بيايند، بازديد كنند و بودجه اختصاص دهند.

تجربه همايش‌هاي لباس در نمايشگاه‌هاي مد نشان مي‌دهد كه قيمت لباس‌هاي ارائه شده بسيار بالاست و از قدرت خريد مشتريان و بازديدكنندگان خارج است. به گفته يكي از بازديدكننده‌ها، وقتي قيمت يك مانتو 250 هزار تومان است، نمي‌توانيد انتظار داشته باشيد كه اين الگوها فراگير شود و جوانان بتوانند اين لباس‌ها را بخرند و بپوشند.

كياني- طراح لباس- گراني پارچه و دستمزد دوخت را دليل بالا بودن قيمت لباس‌هاي جديد مي‌داند و توضيح مي‌دهد: آنچه در همايش تار و پود پارسي و نمايشگاه‌هاي مشابه مي‌بينيد ، نمي‌تواند راهي بازار شود، مگر اين كه طراحان قانون ساماندهي مد و لباس باور كنند كه اجراي اين قانون نيازمند الگوهايي است كه از دل اين همايش‌ها مي‌جوشد.

از سوي ديگر، تاكيد بيش از حد نمايشگاه‌هاي مد و لباس بر پوشاك زنان باعث شده است، توجه به پوشش مردان ـ بويژه پسران جوان ـ به فراموشي سپرده شود.

اين طراح لباس ادامه داد: اين كه چند صد نفر از خانم‌ها جمع شوند و نمايشگاه مد بگذارند، ما را به هدف فراگير كردن پوشاك و الگوهاي جديد لباس نمي‌رساند، مگر اين كه نگاه جامعي به بحث مد و لباس داشته باشيم.

او مي‌گويد: در چند سال گذشته، لباس پسران جوان بشدت از الگوهاي غربي تبعيت مي‌كند، پوشيدن بلوزهاي تنگ و كوتاه، شلوارهاي جين تنگ و آستين‌هاي افتاده و چسبان و... نشان مي‌دهد كه ساماندهي مد فقط به لباس زنان اختصاص ندارد.

به هر حال هنوز از اجراي قانون مد و لباس خبري نيست، هنوز حلقه ارتباط هنر با صنعت مفقود است و هنوز طرح ساماندهي مد و لباس متولي مشخصي ندارد و از ورود الگوهاي بومي و محلي به پوشاك روزانه مردم خبري نيست تا همچنان بورداها و ژورنال‌هاي غربي، شيوه پوشش دختران و پسران ايراني را تعيين و سليقه آنان را تسخير كنند.