پيروزي رواني حق يک مربي است
جنگ هاي رواني فوتبال ايران نياز به اصلاح عميقي دارند. ادبيات مربيان فوتبال جذاب نيستند و اگر بخواهند کمي منفي و يا با نقد در مورد مربي تيم رقيب چيزي بگويند اين حرکت با ادبياتي نرم تر و حرفه اي تر انجام نمي شود، مي توان گفت در اين شرايط طرف مقابل به طور کامل تخريب مي شود.
به نوشته قدس؛ آتوها در جنگ هاي رواني مربيان فوتبال کشور حرف اول را مي زنند. مثلاً فلان نشريه ورزشي قبل از يک ديدار با مربي که مي داند زمينه بيشتري براي حرف زدن عليه مربي تيم مقابل را دارد، مصاحبه مي کند و وقتي حرف هاي منفي زده شد، مربي مقابل با ادبياتي تند تر مسائلي را از گذشته مطرح مي کند که هيچ ربطي به مقطع فعلي ندارد. مثلا مي گويد روزي در باشگاهي که اين مربي نفر اول و يا دوم کادر فني اش بوده رفت و آمد داشته و شاهد بوده که چطور اين مربي از موقعيتش در تيم با زد و بند و دادن وعده هاي دروغ به بازيکنان سؤ استفاده مي کرده.
اتهاماتي که در فوتبال ايران مطرح مي شوند گاه واقعا در طرح موضوع حيرت آور به نظر مي رسند. محمد مايلي کهن يه عنوان يکي از جنجالي ترين مربيان تاريخ فوتبال ايران در کري خواني شناخته مي شود. البته اگر به او بگوييد کري خوانده احتمالا کاري مي کند که تا پايان عمر از نقد او پشيمان شويد.
مايلي کهن اسمش را کري نمي گذارد و واژگانش براي تعريف اظهاراتش، نقد سازنده، بازگو کردن واقعيت، گرفتن حق در مقابل باطل و تعاريفي از اين دست است. او نمونه خوبي براي نگارنده اين مطلب است چرا که در همين يکي دو سال اخير، مشهورترين همتايانش در تيم هاي ديگر را با خاک يکسان کرده است. علي دايي را بارها تحقير و حتي مسخره کرده.
حتما به ياد داريد علي دايي چطور جواب او را در درد و دل تلفني با مازيار ناظمي که در وبلاگ شخصي ناظمي هم منتشر شد داد. مايلي کهن در چند مقطع با امير قلعه نويي درگير شده. در اکثر موارد ادبيات و اتهامات او حداقل سه برابر تند تر از قلعه نويي بوده است. مساله به فيروز کريمي که رسيد اتهامات به تند ترين حد ممکن رسيدند و جالب بود، فيروز با شنيدن تند ترين ادبيات باز به دنبال آشتي با محمد مايلي بود.
محمد مايلي کهن رقم زننده فصلي از تند ترين کري هاي فوتبال ايران است. لحظه اي او را با مردان فني تيم هاي اروپايي از تند ترين و جنجالي ترينشان که مورينيوست گرفته تا آرام و ساکت ترينشان که رانيه ري و بنيتز هستند مقايسه کنيد. همين مورينيو وقتي حتي مي خواهد تندترين اتهامش به يک مربي که مثلا همين اتهام بلد نبودن زبان انگليسي به رانيه ري بود را مطرح کند، پشتش حساب و کتاب وجود دارد.
اما پشت کري هاي مربيان داخلي کوچک ترين فکري ديده نمي شود. بيشتر فکر براي تخريب محض است تا پيروزي منطقي در جنگ رواني که نه ايراد اخلاقي دارد و نه جرم محسوب مي شود. حق طبيعي يک مربي است که قبل بازي جنگ رواني را ببرد در شرايطي در ليگ برتر ايران کمتر مربي توانايي اجرا کردنش را دارد.
