مواد در ساک ورزشکار چه مي کرد؟

قدس؛ 1. شاخهاي افکار عمومي ورزش از تعجب بيرون زده است. اخبار اسفناک که اين روزها از اين حوزه اجتماعي مخابره مي شود، بهت و حيرت مخاطبان را در پي داشته است. جالب اينکه اين بار پاي ناکاميهاي ورزش و ضعف فني در ميان نيست و اخبار رنگ و بوي ديگري دارد؛ «بازداشت 2 ورزشکار ايراني در مالزي به جرم حمل شيشه».

متوجه باشيد که اين شيشه ازآن شيشه هايي که در چارچوب پنجره ها قرار مي گيرد نيست! اين مواد در دستگيره فلزي چمدانها جاسازي شده است که نشانگر ابتکار عمل و خلاقيت اين ورزشکاران و برنامه ريزي براي انجام اين کار دارد. رفتاري که در فرهنگ عاميانه و ادبيات صفحات حوادث فقط از «قاچاقچي» جماعت برمي آيد و نه يک ورزشکار.

همزمان و فرسنگها دورتر از کوالالامپور، دسته گلي ديگه توسط يک کاروان ورزشي ايران به آب داده مي شود « 20 ليدر باشگاه مس کرمان در راه بازگشت به ايران، به جرم حمل موادمخدر بازداشت شدند».

گفته مي شود در اين پرونده پاي يک عضو حراست هم در ميان است. متوجه باشيد، اين اتفاق تاريخي مربوط به همان سفري است که لوکابوناچيچ سرمربي مس بعد از آن اعلام کرد بازيکنانش در هتل درخواست نوشيدني غيرمجاز کرده اند و علت ناکامي تيم هم همين بوده است. در هياهوي همين اخبار، دکتر هاشميان و همکارانش در ستاد مبارزه با دوپينگ، نتيجه آزمايش چند فوتباليست را که از آزمايشگاه آلمان فرستاده شده، رمزگشايي مي کنند. نتيجه وحشتناک است. جواب آزمايش دو فوتباليست ليگ برتري و يک فوتساليست، مثبت است.

2. صورت ورزش سرخ سرخ است. سيلي هاي آبدار هوش از سر آن ربوده است. چرا اينجا؟ چرا در دستگيره فلزي چمدان يک ورزشکار؟ پس قداست اين نام چه شد؟ چه اتفاقي افتاد که ناگهان جلد روزنامه هاي ورزش به سبک و سياق جرايد حوادثي در آمد. آيا باز هم قرار است ستاد بحران تشکيل شود؟ يا ستاد علت يابي شکست. ناکاميهاي المپيکي را مي توان به بوته نقد کارشناسان فني گذاشت، اما براي تحليل اتفاقهاي اخير، سراغ چه کسي را بايد گرفت؟ مربي مقصر است؟ ورزشکار؟ مدير يا من روزنامه نگار.

تبديل يک ورزشکار به قاچاقچي، موضوعي نيست که به اين راحتي ها اتفاق افتد و يا ورزشکار حرفه اي که فارغ از مشروعيت ديني، رفتار حرفه اي و عقلاني را هم در سفارش نوشيدني غيرمجاز در شب قبل از مسابقه اش زيرپا مي گذارد.

ورود 110 به زمين مسابقه فوتبال را چگونه هضم کنيم. آنجا که رشوه گيرندگان به زور پليس هم براي خروج از زمين تن نمي دهند تا بيشتر بمانند و بيشتر گل بخورند تا احتمالاً پولي که گرفته اند، حلال باشد(1). قبح داستان تا به آنجا ريخته است که جلوي دوربين تلويزيوني مي گويند 10 ميليون خواستم، اما گفتند 6 ميليون مي دهيم، من قبول نکردم» وقتي با اين سؤال مواجه مي شود که اگر 10 ميليون را مي دادند، چه مي کردي؟ با کمال صراحت اعلام مي کند تن به تباني مي داده است.

3. مدير کل حراست سازمان تربيت بدني در اولين واکنش تلاش کرد تا جامعه ورزش را که نه، اما حوزه مديريتي خود را تطهير کند.» مسي ها چطور؟ آنها را هم مي توان از جامعه ورزش جدا کرد؟ يا ليگ برتريهاي دوپينگي و يا آن تيم تباني کار را. راستي، چرا مديرکل حراست سازمان توضيحي در مورد درگيري اهالي حراست سازمان با عوامل حراست کميته ملي المپيک نمي دهد. اتفاقي که اتفاقاً پاي 110 را به سازمان ورزش هم باز کرد.

آيا قرار است باز هم تمام اين اتفاقهاي تلخ را با فرافکني پشت گوش بيندازيم. وقتي صدا و سيما اخبار فوق را از بخشهاي خبري اش حذف مي کند، يعني موجي از سکوت در راه است. آيا اين بهترين راه حل براي مواجهه با اين پديده است؟