توريست ساختن از فوتباليست حرفهای
در فوتبال اروپا به ندرت اتفاق مي افتد بازيکناني که در ترکيب اصلي يک تيم حضور دارند و کادر فني قصد ادامه همکاري چند ساله با آنها را دارد، به عنوان بازيکن آزاد از تيم جدا شوند. اغلب اين اتفاق تنها در مورد بازيکنان بالاي 30 سال رخ مي دهد که نزديک به پايان دوران حرفه اي هستند و باشگاه ترجيح مي دهد پولي که مي خواهد خرج يک فصل همکاري با بازيکن مسن کند، براي پرورش بازيکني جوان و تأمين اهداف بلندمدت هزينه نمايد.
به نوشته قدس؛ مکانيسم ساده باشگاه ها براي ممانعت از انتقال آزاد بازيکنان تأثيرگذارشان به تيم هاي ديگر به اين صورت است که دو سال مانده به پايان قرارداد بازيکن، با او جلسات پرتعدادي برگزار مي کنند و در صورتي که بازيکن راضي به تمديد قراردادش نشد، او را به فروش مي رسانند.
يعني اصلاً اجازه نمي دهند کار به جايي برسد که بازيکن قراردادش به پايان برسد و بدون اينکه پولي به باشگاه برسد، انتقالي صورت بگيرد. در ايران برعکس است و اغلب بازيکناني که مسن نيستند و خيلي هم عالي کار مي کنند، در پايان فصل آزاد هستند که بدون تعلق گرفتن مبلغي به باشگاه مبدأ، راهي باشگاه مقصد شود. از همين مورد مي توان فهميد که اين فوتبال، نزديک بين و بي برنامه است. در فوتبال باشگاه بزرگتر از بازيکن است و فوتبال در همه جاي دنيا، زماني پيشرفت کرده که «باشگاه محور» بوده، نه بازيکن محور.
2- در روزهاي نزديک به پايان فصل، باشگاه هاي قدرتمند ليگ برتر به جاي اينکه کاملاً روي نتيجه گيري در مسابقات خود تمرکز کنند، بخش مهمي از انرژي ذهني خود را صرف ابهامهاي مربوط به تمديد قرارداد يا جدايي بازيکناني مي کنند که در پايان فصل بازيکن آزاد خواهند شد و مي توانند شخصاً با تيمهاي ديگر وارد مذاکره شوند.
استقلال در حال حاضر چند مهره اساسي خود را در اين حالت مي بيند. جان واريو و اکبرپور و برهاني قطعاً بازيکناني نيستند که مربيان و مديران باشگاه مايل به جدايي آنها باشند. صمد مرفاوي در اين روزهاي سخت و تعيين کننده، بايد هم به طراحي تمرين و کوچينگ جريان بازي و مديريت رختکن فکر کند و هم پيگير نتايج مذاکرات مديريت باشگاه با مهره هايي باشد که در آستانه پايان قراردادشان قرار دارند.
اينجاست که مربي ايراني نمي تواند روي کارش تمرکز کند و تبديل به «مرد بازنده» مي شود. فوتبال ايران اگر در حال حاضر به ندرت «مرد برنده» در خودش دارد، به اين دلايل کلي و مختلف است؛ مسائلي که براي از پا درآوردن فوتبال انگليس و ايتاليا هم کفايت مي کند.
3 - راه حل اين مشکل،حد و سقف گذاشتن براي قراردادها نيست. اصولاً هر مشکلي که با تحکم و بدون ريشه يابي حل شود؛ در واقع حل نمي شود.راه حل اين مشکل، تنها برمي گردد به صاحب برنامه شدن باشگاه ها تا به تدريج بازيکن متوجه شود که پيشرفتش در درگير شدن با پروژه چند ساله يک باشگاه است، نه در کوچ هر ساله به قصد گرفتن چند ميليون بيشتر.
