سرگردانی پنجاه ایرانی در فرودگاه پکن!
بیدقتی و بیکفایتی مسئولان و یک آژانس هواپیمایی موجب شد که پنجاه نفر از ایرانیان در فرودگاه پکن سرگردان شوند.
به گزارش خبرنگار «تابناک»، به دلیل بیکفایتی و سهلانگاری مسئولان یک آژانس هواپیمایی داخلی و مسئولان برگزاری تور چین این آژانس هواپیمایی، حدود پنجاه نفر از ایرانیان که از طریق این آژانس هواپیمایی در قالب تور به کشور چین سفر کرده بودند، در فرودگاه پکن سرگردان شده و به دلیل عدم همکاری و برخورد بد مسئولان چینی، همه این افراد دیپورت شدهاند.
بنا بر این گزارش، مسئولان برگزاری تور با سهلانگاری، ویزای گروهی را که برای مسافران تور گرفته بودند در اقدامی عجیب و مضحک در فرودگاه بینالمللی امام خمینی(ره) جای گذاشته و به همین دلیل مسافران بینوا، معطل و درمانده در فرودگاه چین سرگردان هستند.
بنا بر گفته برخی مسافران ایرانی سرگردان، سفارت ایران در چین هنوز هیچ اقدامی برای رفع مشکل این افراد نکرده است.
از قديم گفته اند:بايد همه چيزمان به همه چيز بخورد.:
شركتهاي هواپيمائي به آژانسهايمان و آژانسهايمان به مسافران سودجوي مان....الله اعلم به ذات الصدور ...
1- در خصوص این انتظار که سفارت ایران در هر کشور می تواند در هر موقعیتی کاری انجام دهد یک انتظار غیر منطقی است.
2- هیچ کشوری به مسافرو با مسافرانی (خصوصا اگر گروهی و به صورت تور باشند)و طبق مقررات آن کشور برای ورود ملزم به دریافت ویزآء باشند. اجازه ورود نمی دهد. و مسافران را دبپورت می نماید.
بنابر این این انتظار که یک نمایندگی سیاسی و یا کنسولی توانایی بر هم زدن مقررات و قوانین یک کشور را داشته باشد دور از عقل و منطق است.
3- بهتر است هم کمی منطقی باشیم و هم منصف. بهتر نیست بپرسیم که مسئول این تور چه کسی بوده است. و چگونه این همه هزینه مادی را به مسافرات تحمل کرده است. آیا نباید از عهده خسارت مسافران برآید. آیا اصلا قانونی برای حمایت از مسافران در چنین وضعیتی هایی پیش بینی شده است. آیا این اژانس می تواند به کارش ادامه دهد. آیا وقت آن فرا نرسیده است که برای تاسیس آژانس و مدیریت های این چنینی مقررات سخت تری اعمال کرد. و تنها اجاره یک دفتر و .... را ملاک تاسیس آژانس ندانست.
در این صورت انشاء الله دیگر از این مشکلات نخواهیم داشت. و این چنین بی رحمانه از یک سفارت خانه انتقاد نخواهیم کرد که این سفارت برای رفع مشکل مسافران هیچ کاری نکرده است. شاید بهتر باشد که بفرمائید که چکار نی توانسته است بکند و نکرده است و آنگاه در مقام قضاوت نشست و محکوم کرد.




