عاملان دومين حمله به کاروان راهيان نور دستگير شدند

متاسفانه امسال کاروان های راهیان نور از مظلومیت برخوردار بودند. در حالی که تعداد زیادی از قشرهای مختلف روزهای نوروز را در مناطق عملیاتی بسر می بردند. دولت اصو لگرا و سازمان جهان گردی آمار سفرهای تفریحی را در بوق کردند. هنوز در مناطق مهم عملیاتی که بازدید کنندگان زیادی دارد از امکانات اولیه مثل سرویس های بهداشتی کافی و مناسب برخوردار نیستند. برنامه های فرهنگی منسجمی در این مناطق وجود ندارد. بسیاری از کاروان ها از داشتن راوی محرومند. البته کسانی که برای بازدید می روند ترسی از این حرکات مذبوحانه ندارند. اما از مسئولین بپرسید شما چرا وظایفتان را خوب انجام نمی دهید؟.

با سلام
می خواستم ببینم نظرات مخالف رو کجا ثبت می کنید ما هم بریم ببینیم! شما همش از به به و چه چه مردم غیور و عرب و نمیدونم کی حرف میزنید چرا از محرومیت و روی مین رفتن فرزندان عرب و جنوب گرسنگی و... چيزي نمي گوييد؟ نمی خواهید بدونید؟ گوشتون کر شده و چشمتون کم سو؟ اینهمه محرومیت رو نمبینید؟ ولی خدا بزرگه ما هم خدای داریم روز ما هم میرسه..

آیا بهتر نیست که بجای بردن مردم به مناطق عملیاتی ، شهدا را به خانه های مردم بیاوریم و با معرفی آنان ، ( حتی گمنانترینشان ) و نه فقط سرداران گرانقدر، با روشهای جدید مثلا نامگذاری تیم های علمی مدارس به نام شهدای همان منطقه ، از شهدای مظلوم بهتر یاد کنیم ؟
یا بهتر بگویم ، آیا از رزمندگان دفاع مقدس که اکنون زنده و یا نیمه زنده ! در همه جای کشور پراکنده اند آمار و ارقامی داریم ؟
آیا سپاه و بسیج و ارتش و نیروی انتظامی نمی تواند با مراجعه به لیستهای پرسنلی خود، رزمندگان سردار و غیر سردار خود را که اکنون نه نظامی هستند و نه سردار ، به بهانه ای ، دور هم گرد آورده و برای مباهات فرزندانشان که هنوز نمی دانند پدرشان چه کاره بوده ، نشانی به ایشان اعطا نماید؟
آیا نمی شود رزمندگان سابق و اسبق ! را طی برنامه ای عظیم به مناطق عملیاتی خودشان برده و خاطراتی را که قرار است بزودی به تاریخ بپیوندد ، مستند کرد و برای نسلهای بعدی دستمایه ساخت آثار ارزشمندتر ایجاد کرد؟
سهم مناطق عملیاتی گمنام دیگر کشور که محل عروج خیل بیشماری از عزیزترین و گمنام ترین فرزندان این آب و خاک است چه می شود؟
آیا فقط دو کوهه و کرخه و اروندکنار و دشت عباس و سایت چهار و پل کرخه مناطق عملیاتی بودند؟
پس کسانی که عزیزترین سالهای زندگی خود را در پیرانشهر و سردشت و بانه و مریوان و حاج عمران و تمرچین و
سومار و سرپل ذهاب و قصر شیرین و حجیج و کلاشین و ... گذراندند و بعضی هم به فیض شهادت نایل شدند، در آن ایام نه چندان دور چه کاره بودند؟
دو کوهه جبهه تر بود یا حاج عمران، که هنوز استخوانهای نازنین ترین جوانانمان را میزبان است .
آیا برای سید موسوی که سرش را در سه راهی کدو به امانت نهاد ، امانت دار خوبی بوده ایم ؟
از جبهه و جنگ چه می دانیم که برای فرزندانمان چه تعریف کنیم ؟
آیا ؟